Decoy Protagonist

ตอนที่สามสิบแปด นรกเป็นของคนอื่น

ร่างของนางพญานั้นแน่นอนว่าต้องอยู่ในสถานที่สำคัญที่สุดของโลกนี้อย่างโตเกียวญี่ปุ่นอยู่แล้วว่าอยู่ใต้ฐานทัพใต้ดินไปสิบกิโลเมตรของฐานทัพทางการทหารที่หญิงสาวผมสีชมพูสามารถบุกไปเอาตัวอย่างดีเอ็นเอได้

ส่วนผมนั้นต้องการอยู่ห่างจากนางพญาถึงได้มาคนละซีกโลกอย่างมหานครนิวยอร์กอย่างนี้

ว่าหากนางพญาอยากมาสู้กับผมโดยตรงในระยะประชิด

ก็ต้องข้ามน้ำข้ามทะเลมาก่อน

แต่อนิจจาการมาถึงของผมนั้นก็ทำให้ผมต้องเจอกับมนุษย์คนอื่นๆเข้าจนได้

ผมพยายามไล่พวกเขาออกไป

แต่อย่างว่าล่ะ

สำหรับคนที่คุ้ยขยะหากินแล้ว

กองขยะที่คนเห็นว่าไร้ค่าคือสิ่งที่พวกเขาจะพยายามแย่งมาด้วยชีวิต

คนจรจัดที่คุ้ยขยะนั้นยังสามารถเอาน้ำมันราดและจุดไฟเผาคนจรจัดด้วยกันทีจะมาแย่งที่กองขยะที่ตนเองคุ้ยอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันได้

“ไม่มีกินก็ไปเป็นคนเก็บขยะ”

อย่างที่ชอบพูดจาประชดประชันกันนั้น

คนที่พูดนั้นไม่รู้ตัวว่าจะเป็นคนเก็บขยะก็ไม่ได้เป็นกันง่ายๆ

มันต้องผ่านความยากลำบากและแลกด้วยชีวิตเช่นกันโดยเฉพาะโลกหลังหายนะเช่นนี้

ผมเทเลพอร์ตถังน้ำออกมาไว้ในมือและดึงเถาไม้มาสายหนึ่ง

ซู่ ซู่

น้ำสะอาดที่ดูดออกมานั้นเติมเต็มถังน้ำที่ผมเทเลพอร์ตมา

“เอาถังน้ำนี่ไป น่าจะพอรอดชีวิตหรือแลกของได้สักพักถือว่าเป็นค่าเหนื่อยของแรงงานวันนี้เถอะ ไปให้ห่างไกลจากที่นี่หรือสถานที่ที่มีซอมบี้เอาไว้”

ผมกล่าวต่อชายจรจัดตรงหน้า

ที่เอาปืนจ่อผมอยู่

หากผมเป็นคนธรรมดาในโลกนี้ผมคงจะยิงคนที่มอบน้ำให้อย่างง่ายดายเช่นนี้เพื่อแย่งชิงน้ำไปแล้วหรือบังคับขู่เข็ญจับผมไปเป็นทาส

การที่ชายตรงหน้ายังทำสีหน้าลังเลอยู่ในโลกนี้ได้

ผมก็คงต้องบอกว่าเขาเป็นคนที่มาตรฐานศีลธรรมสูงคนหนึ่ง

“วางใจเถอะ ไม่เกินสองสัปดาห์ผมว่าเหตุการณ์ตอนนี้มันต้องจบไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง”

ผมกล่าวกับชายจรจัดตรงหน้า

เพราะตอนที่ผมเอาร่างแยกร่างหนึ่งมาพูดตรงนี้

รากของไม้ที่อยู่ใต้ดินก็สูบน้ำมาหล่อเลี้ยงต้นไม้

ซอมบี้และเหล่าสัตว์กลายพันธุ์ที่ต้องอาศัยน้ำในการเคลื่อนที่

หรือจระเข้ตัวยักษ์หรือสัตว์เลื้อยคลานที่อยู่ใต้ดิน

ในสถานที่แคบๆอย่างท่อระบายน้ำต่อให้พยายามแค่ไหนก็หลบรากไม้ที่แทงลงไปจนแทรกซึมทุกซอกส่วนของทางเดินใต้ดินไม่ได้

ผมไม่ได้โกหกหลังจากที่ผมจัดการกวาดล้างทุกพื้นที่

สถานที่ที่ผมกวาดล้างเสร็จคงเหมาะให้คนเข้าไปอยู่อาศัยได้อีกครั้งนั่นล่ะ

“เธอ ทะ-ท่านคือหนึ่งในนวอร์ลอร์ดงั้นหรือ?”

วอร์ลอร์ดหรือผู้นำชุมชนกลุ่มที่สร้างชุมชนขึ้นมาได้ในโลกหายนะนี้นั่นเอง

ชายจรจัดที่จ่อปืนมาทางผมตัวสั่นอย่างกลั้นไม่อยู่

“ช่วยลูกสาวของผมด้วยเธอไม่ได้ทานอะไรมาหลายวันแล้ว”

ชายจรจัดคนนั้นคุกเข่าขอร้อง

ผมจ้องไปทางพวกเขา

ผมสามารถให้ต้นไม้สร้างน้ำตาลออกมาได้ให้มีของเหลวเจลลาตินหรือโปรตีนวิตามินต่างๆก็ทำได้หรือจะรักษาบาดแผลระดับอวัยวะฉีกขาดหายไปก็ยังสามารถทำได้แต่ว่า

“คงจะไม่ได้หรอกลูกสาวคุณตายไปนานแล้วนะ”

ผมกล่าวต่อชายจรจัดที่แบกซากศพของลูกสาวตนเองที่แห้งอยู่กับตัวแล้ว