ณ ดินแดนแห่งทวยเทพที่ตั้งระหว่างกึ่งกลางของเอกภพทั้งหมดของจักรวาล ซึ่งเป็ดวงดาวขนาดกลางสีน้ำเงินเข้ม ศูนย์กลางของดวงดาวเป็ที่ตั้งปราสาทสีเงินขนาดใหญ่ได้ปรากฎเสียงสู้รบจากกองทัพขนาดใหญ่2ทัพเข้าห่ำหั่นกัน มีเสียงะโ เสียงโห้ร้อง และเสียงะเิที่รุนแรง ดังมาจากทุกที่ในสมรภูมิรบ เรือรบที่ลอยอยู่บนฟากฟ้าจำนวนนับ 2000 ลำได้ยิงคลื่นพลังจากปืนใหญ่เวทมนต์ที่สามารถถล่มเมืองๆหนึ่งให้หายไปได้ด้วยการยิงของเรือรบเพียงลำเดียว ถล่มไปที่ตัวปราสาททำให้ฝ่ายคุ้มครองปราสาทที่อยู่ด้านนอกบาเรียล้มตายเป็จำนวนมาก ผู้ที่ยืนอยู่หัวเรือสีทองลำใหญ่กลางกองเรือสวมเกาะสีทองได้ะโ ด้วยเสียงที่ดังทั่วสนามรบด้วยพลังเวท
"ยอมแพ้ชะเ้าพวกมดปลวกหลีกทางให้ข้าเข้าไปจัดการเ้านายพวกเ้าชะ"
"เ้ากบฎหุบปากของเ้าไปชะถึงพวกเราจะต้องตายก็ไม่ปล่อยให้เ้าเข้าไปในตัวปราสาทได้แม้แต่ก้าวเดียว ชายวัยกลางคนสวมเกราะเงินทั่วทั้งตัวได้ะโตอบกลับ"
"ดี ดี ดีมากงั้นก็จงเป็ผีเฝ้าปราสาทไปเลยละกัน”ชายเกาะทองตอบกลับ “เตรียมปืนพลังงานพลังขั้น สูงสุดของทั้งกองเรือยิงเข้าไปที่บาเรียมันให้พังทลายมันทนไม่ไหวแน่แล้วส่งกองกำลังบุกเข้าไป”
ชายวัยกลางคนหน้าซีดลงทันทีที่ได้ยิน และได้ถามเหล่าองรักษ์ที่อยู่ข้างกาย2นาย
สถานการณ์ข้างนอกบาเรียเป็ยังไงบ้าง องรักษ์ผู้สวมเกาะเงินได้ตอบกลับมาว่า เลวร้ายมากท่านแม่ทัพกองเรือของเราถูกฝ่ายกบฎลอบเข้าไปวางวงเวทย์ทำลายไว้หมดทุกลำ กองทหารที่คุ้มครองบาเรียถูกกองทัพฝ่ายกบฎฆ่าตายเป็จำนวนมากตอนนี้ได้ถอยเข้ามาในเขตบาเรียแล้ว แต่ถ้าเกิดกองเรือฝ่ายกบฎยิงพลังทั้งหมดเข้ามา บาเรียคงต้านไม่ไหวแน่ๆ ท่านเ้าพิภพยังเตรียมการไม่เสร็จอีกเหรอท่านแม่ทัพ
หน้าตาแม่ทัพเมื่อได้ฟัง ถึงกลับหน้าเคร่งเครียดอย่างมาก
“ยัง..อีกนิดเดียวเท่านั้นรอแกนพลังงานของคริสตัลแห่งเทพเติมเต็มชะก่อน เ้าบัดซบ "เคออส" ได้รู้สึกจากความพิโรธจของท่านเ้าพิภพแน่” ณ ห้องโถงแห่งทวยเทพที่รวบรวมพลังแห่งเอกภพไว้ มีชายผู้นึงนั้งขัดสมาธิหน้าแท่งคริสตันทรงหกเหลี่ยมส่องประกายสีครามจ้าออกมา
คริสตัลได้ดึงดูดมวลพลังงานรอบทิศทางเข้าไปในคริสตัลทำให้ส่องแสงสว่างมากขึ้นแสงเข้ากระทบกับชายหนุ่มที่มีลักษณะที่ผอมเพียวบาง เส้นผมที่ปลิวไสวไปมาในอากาศ แต่ใบหน้ากลับบึงตึงและมีหยาดเหงื่อไหลท่วมใบหน้าของเขา
“อีกนิดเดียวเท่านั้นพลังคงพร้อมที่จะทำให้คริสตัลทำงาน รอก่อนนะ”ไค”ช่วยถ่วงเวลาให้ข้าอีกหน่อย” คริสตัลแสงสีครามเริ่มหดตัวเหลือประมาณ 2 นิ้วลอยเข้าหาชายคนดังกล่าวหลอมรวมตัวเข้ากับหน้าอกของเขา พลังมากมายมหาศาลปะทุออกจากตัวของเขาจนห้องโถงที่โดนปืนใหญ่เวทย์มนต์อนุภาพสูงยิงเข้าใส่ก็มิอาจทำให้เกิด รอยขึ้นได้ ถึงกับถล่มลงมาเพราะพลังที่ปะทุออกมาจากร่างของเขา “เคออส ไอ้เ้าคนทรยศ รอให้พลังคริสตัลศิลาเทพหลอมรวมกับข้าให้เสถียรก่อนเถอะได้เห็นดีกันแน่แก!!
“เรือรบทุกลำยิงไปที่บาเรียที่ปลายยอดปราสาทเป็จุดเดียวกันชะ”
เรือทั้งหมดได้ยิงหลังจากได้ยินคำสั่งของ เคออส เข้าไปในจุดเดียวกันทำให้บาเรียพังทลายลงเหมือนกับเศษแก้ว
“ท่านแม่ทัพเราคงมาได้แค่นี้แล้วละ”
“ถึงพวกเราจะไม่รอดก็สู้ให้ถึงที่สุดกันเถอะ รับคำสั่ง นักรบทุกหน่วยสู้แค่ตาย” หลังจากกล่าวเสร็จ แม่ทัพไคและองค์รักษ์ชุดเงินทั้งสอง บินเข้าทะลวงกองทัพเหล่ากบฎตามมาด้วยเหล่านักรบทั้ง40000คนเข้าต่อสู้แตกหักกับทัพศัตรู
“พวกเ้าอย่าอยู่เลย แสงแห่งดาราเอ๋ยจงมาสถิตแด่ข้า ทำลาย” พลังงานแสงมารวมกันตรงระหว่างฝ่ามือของแม่ทัพไคแล้วปล่อยออกเป็ หอกแสงนับพันเส้นเข้าทะลวงร่างนักรบเหล่ากบฎจำนวนมาก
แต่เหล่านักรบฝ่ายกบฎก็ผลักดันเข้ามาแทนไม่ขาดสายโดยไม่มีความหวาดกลัวให้เห็นในแววตาของพวกมันเลย
“พวกมันทำไมถึงไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อความตายถึงเพียงนี้”แม่ทัพไค เริ่มตระหนักถึงความไม่ชอบมาพากลของกองทัพ”เคออส”ะเิดาราคว่ำพิภพ” พลังงานอัดแน่นเป็ลูกบอลขนาดใหญ่ถูกขว้างออกจากมือแม่ทัพ ไค เข้าใส่นักรบที่บุกเข้ามาไม่ขาดลูกบอลพลังงานกระทบถูกพื้นที่ด้านหน้าของกองกำลังกบฎ ทำให้เกิดการะเิเป็วงกว้างเกิดหลุมบ่อขนาดใหญ่ “หึ เ้าสวะ ไค ระดมยิงไปที่แม่ทัพพวกมัน “สิ้นเสียงคำสั่ง เคออส เรือรบนับพันลำก็ยิงพลังงานเวทไปที่ ไคและองค์รักษ์รวมถึงนักรบที่ตามมา เกิดการะเิขึ้นสนั่นหวั่นไหวฝุ่นผงกระจายเป็วงกว้าง หลังฝุ่นผงหายไปพบ ไคและองค์รักษ์นอนจมอยู่ก้นหลุมลึก เืไหลทั่วทั้งตัว เกราะสีเงินไม่เหลือสภาพเดิม นักรบที่ตามมาด้วยหายวับไปกับตา กว่าหมื่นนาย นักรบที่เหลือล้วนหน้าซีดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ไคชันเข่าลุกขึ้นมาเืไหลอาบไปทั่วทั้งร่างแต่ก็ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้
เหล่าองค์รักษ์ยังนอนจมกองเืหายใจแ่เบา
“ระดมยิงเข้าไปให้มันหายๆไปชะ”
ลำเเสงได้ยิงออกมาตรงไปยังพวกไคอีกระลอกแต่ลำแสงทั้งหมดกลับะเิขึ้นกลางอากาศก่อนถึงเป้าหมายที่เล็งไว้
“หึ! ออกมาแล้วรึเ้าเต่าหดหัว”
“แกเ้าคนทรยศ” ชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียวมีออร่าสีครามรอบต้วเข้ามาสกัดพลังงานที่ยิงออกมาก่อนจะถึงตัวพวกไค
“ท่านเ้าพิภพท่านปลดปล่อยพลังคริสตัสศิลาเทพ สำเร็จแล้ว?”
“อือ ถึงจะไม่สมบูรณ์ 100%ก็เถอะ ไคพวกเ้าถอยกลับไปชะ เดียวข้าจัดการเอง พอจะลุกขึ้นไหวไหม”
“พอไหว แต่ทั้งสองคนนั้นคงไม่ไหว”
ชายหนุ่มเ้าพิภพสบัดมือปรากฏลูกบอลแสงสีครามได้ครอบคุมคนทั้งสามทำให้บุลคลทั้งสามหายวับกลับไปอยู่ด้านหน้าปราสาทที่ไกลจากสนามรบในพริบตาและกองทัพที่เหลือก็ได้ถอยกลับเข้าไปตั้งรับหน้าปราสาท
“เคออส แก!! ทำไมถึงคิดทรยศต่อแดนเทพ”
“หึ ก็เพราะแกมันไม่มีความทะยานยากในอำนาจที่จะควบคุมเอกภพและมิติคู่ขนานทั้งหลายและทำให้พวกมันทั้งหมดยอมก้มหัวให้พวกเราเหล่าเทพ! พวกมันทั้งหมดนั้นล้วนเป็ขยะมีแต่ทำให้ดวงดาวที่พวกมันอาศัยเสื่อมทรามลงทุกวัน มีแต่ต้องเข้าควบคุมลดจำนวนพวกมันลงเท่านั้นเอาพวกมันมาไว้ใต้เท้าเราและกดพวกมันไว้ซะ”
“เคออส สิ่งที่แกกล่าวมานั้นเป็เพียงแค่สนองความ้าอำนาจของแกเองเท่านั้น
ชีวิตเป็ของพวกเขาทำไมต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตผู้อื่น ถึงพวกเขาทำให้ดวงดาวต้องแตกยับ วิบัติ ก็พวกเขานั้นแหละที่จะได้ผลกระทบ มันไม่เกี่ยวกับเรา ให้พวกเขาเรียนรู้ด้วยตัวเองเท่านั้น”
“เสียเวลาพูดมากเ้าเตรียมตัวตายชะเถอะเ้าพิภพผู้อ่อนหัด เรือรบทุกลำยิงมันให้หายไปชะ”
ซูมมมๆๆๆๆๆๆ เสียงแวกอากาศของลำแสงนับพันได้พุ่งไปทาง เ้าพิภพ
ชายหนุ่มเ้าพิภพเมื่อเห็นดังนั้นจึงไม่สามารถหลบได้เพราะกองทัพที่อยู่ด้านหลังของเขาที่ไกลออกไปอาจโดนทำลายทั้งหมดได้ถ้าเกิดเขาหลบพลังงานมหาสารจะตรงเข้าทำลายกองทัพข้างหลังทันที
“เปิดผนึก ย้ากกก” เสียงร้องดังกึกก้องของเ้าพิภพหนุ่มดังขึ้น ออร่าสีครามก็ลุกท่วมร่างกาย เส้นผมและดวงตาสีดำสนิทของเขาเปลี่ยนเป็สีครามสว่างจ้า
“มหาเวททำลายดวงดาราเก้า!!” ลำแสงขนาดมหึมาถูกปล่อยออกจากสองมือเ้าพิภพหนุ่มเข้ากลืนกินลำแสงจากเรือรบนับพันลำ พุ่งตรงเข้าหากองเรือ
“นั้นมันบ้าอะไรกัน!!!” สีหน้า เคออส ตกตะลึงเป็อันมาก
“กลางบาเรียเต็มกำลัง แยกออกจากกองเรือโดยด่วน เร็ว!” เรือสีทองขนาดใหญ่ได้กางบาเรียและหันหัวออกจากกองเรืออย่างรวดเร็ว แต่เร็วไม่ทันที่จะหนีออกไป ลำแสงขนาดมหึมาก็เข้ากลืนกินทำลายล้างกองเรือนับพัน เรือสีทองของ เคออส บาเรียแตกออกทันทีที่ััโดนลำแสง โดนเข้าด้านท้ายเรือเสียหายร้ายแรงร่วงลงสู่พื้น
“นั้นมันพลังบ้าอะไรกัน!! รึว่ามันปลดผนึกคริสตัลศิลาเทพได้!!บ้าน่ามันไม่น่าจะเปิดผนึกศิลาได้เ้าพิภพรุ่นก่อนๆใช้ความพยายามอย่างมากก็ยังเปิดผนึกไม่ได้เลยนี้? แล้วมันเปิดได้ยังไง!!
ฝ่ายกองทัพเ้าพิภพตกตะลึงกับภาพที่เกิดตรงหน้าโดยเฉพาะแม่ทัพไค
“นั้นนะรึพลังของศริสตัลศิลาเทพ”
แต่ทางกองทัพฝ่ายกบฎกลับยืนอยู่ที่เดิมสีหน้าไร้ความรู้สึกใดๆ
เ้าพิภพหนุ่มเอ๊ะใจถึงกองทัพของ
เคออส ซึ่งไร้ความรู้สึกใดๆ
“เคออส เ้าใช้เวทย์ต้องห้ามของเผ่าปีศาจควบคุมคนเ่าั้อย่างนั้นเหรอ!!!ใครอยู่เื้ัเ้ากันแน่”
“หึ ความแตกจนได้ถึงจะเป็เ้าพิภพอ่อนหัดก็ยังสังเกตุเห็นนิ ถึงจะเหนือความคาดหมายที่เ้าปลดผนึกศริสตัลศิลาเทพได้ก็เถอะ แต่พวกเ้าก็ต้องจบสิ้นในวันนี้แหละ”
“ทำไมเทพชั้นสูงอย่างเ้าถึงได้เข้าพวกกับพวกปีศาจได้”
“ก็เพราะความปราถนาเดียวกันนะสิคือเป็เ้าของทุกสรรพสิ่ง”
“เ้ามันชั่วช้าเกินไปแล้ว เคออส ข้าจะจัดการเ้าชะที่นี้เดียวนี้ แสงแห่งดาราจงทะลวง ย้าา”เ้าพิภพหนุ่มสบัดมือ ชี้นิ้วไปทาง เคออส ปรากฏเป็ลูกศรแสงควบแน่นพุ่งไปยัง เคออส ทะลุตัดแขนซ้ายของเขาไป โดยที่เขาเบี่ยงหลบแต่ไม่เร็วพอที่จะหลบทัน ศรแสงยังพุ่งต่อไปถึงูเาด้านหลังเคออสทำใหู้เาถูกทลวงกลายเป็ถ้ำลึกขึ้นมา
“อ๊ากก! เ้าบัดซบ สมกับเป็พลังของศิลาเทพ”
เคออส แขนซ้ายหลุดไปทั้งแขนต้องร้องอออกมาด้วยความเ็ป เคออสเอามือขวาไปป้ายเืตัวเองออกมาวาด วงเวทย์กลางอากาศปรากฏ วงเวทย์สีแดงสาดส่องแสงออกมา
“ด้วยโลหิตแห่งข้าผู้เป็บ่าวขออัญเชิญเทพมารแห่งความพิโรธ ย้าาา”
“เ้าไม่มีทางทำสำเร็จหรอกน่า มหาเวทย์ทำลายดวงดาราเก้า ย้ากกก”
ลำแสงควบแน่นบีบลำแสงลง1ใน10แต่พลังทำลายมากมายกว่าในคราแรก พุ่งเข้าทำลาย เคออส แต่ลำแสงดาราเก้ากลับถูกดูดเข้าไปในวงเวทย์สีแดงฉานแทน
“อะไรกัน เป็ไปได้ไง?”
“หึหึหึ เป็พลังที่น่ากลัวไม่เบาเลยนิเ้าหนู” เสียงดังมาจากข้างหลังเ้าพิภพหนุ่ม
“ใครกัน”เ้าพิภพหนุ่มเอยถามพร้อมกับหายตัวไปด้านหน้าห่างจากที่เดิมอย่างมาก “หึ หึ เ้าเคออสไม่ได้เื่เลย เื่ง่ายๆกับทำไม่สำเร็จ”
ปีศาจนัยตาสีแดงมีเขาตรงหน้าผากิัสีแดงเหี่ยวย่นผอมเห็นเป็กระดูกที่มีหนังติดอยู่ยืนกอดอกอยู่ที่เดิมพร้อมกับตำหนิ เคออส
“เ้ามันจอมปีศาจเทพมารที่ถูกเ้าพิภพ รุ่นหนึ่ง ผนึกไว้นิทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้”
“รู้ดีเหมือนกันนิเ้าหนูสมแล้วที่ได้รับสืบทอดตำแหน่งเ้าพิภิพแดนทวยเทพแห่งนี้ที่ข้ามาอยู่ตรงนี้ได้ก็เพราะคนเผ่าเทพได้ร่วมมือกับข้าปลดผนึกมันยังไงละ ฮ่าๆๆ”
“ท่านเ้าปีศาจจะโทษข้าก็ไม่ได้ที่จัดการพวกมันไม่ได้ใครจะคิดว่าเ้าอ่อนหัดนี้จะปลดผนึก ศริสตัลศิลาเทพ ได้กันละ”
“เ้าว่าไงนะ ศิลาเทพโดนปลดผนึก”
เทพมารใช้สายตามองทะลุไปยังทรวงอกของเ้าพิภพ
“หึ ยังดีที่มันผสานพลังไม่สมบูรณ์จากที่ข้าััได้ผสานยังไม่ถึง20%ด้วยซ้ำถ้าเกิดมันผสานได้ถึง50%ละก็ปัญหาใหญ่แน่ ถึงว่าพลังเวทย์เ้านี้น่ากลัวใช่ย่อย เ้าพิภพรุ่นหนึ่งมันยังผสานได้แค่60%แต่นั้นก็น่ากลัวมากแล้วทำให้ข้าถูกมันผนึกนับแสนปีได้ เ้าหนูเ้าต้องตายตอนนี้ไม่งั้นเป็ปัญหาในอนาคตของข้าแน่”
“มีปัญญาเอาชีวิตข้าก็เข้ามา”
“ดูดชีพคืนชีวิต”เสียงพูดแ่เบาของจอมมารกล่าวออกมา ปรากฏเมฆหมอกสีแดงฉานเข้าปกคลุมกองทัพของ เคออส ดูดเอาพลังชีวิตทุกผู้ทุกคนออกมาทำให้เหล่านักรบของเคออส นับแสนนายแห้งเหี่ยวเหลือแต่ชุดเกราะ เมฆหมอกสีแดงยังไม่หยุดที่จะดูดกลับเคลื่อนไปทางกองทัพเ้าพิภพ
“ไม่ดีแน่งานนี้พวกเราถอยเข้าไปในปราสาทเร็วเข้า”ไค เห็นท่าไม่ดีจึง
ะโบอกแกนักรบทั้งหมด รวมทั้งแบกองค์รักษ์ทั้งสองทะยานเข้าไปในตัวปราสาท
“เก้าดาราแผดเผาสรรพสิ่ง”วงเวทปรากฏบนมือเ้าพิภพที่ชูขึ้นฟ้าแล้วผลักไปทางเมฆหมอกสีแดง ดวงไฟลูกมหึมา9ดวง ตกจากฟ้าพุ่งไปยังเมฆหมอกสีแดงแผดเผาไปส่วนนึง เมฆหมอกที่เหลือได้ไหลเข้าไปในตัวเทพมารทำให้ิัที่เคยเเห้งเหี่ยว หนังที่ติดกับกระดูกกลับมามีกล้ามเนื้อขึ้นมามีสภาพสมบูรณ์เหมือนเมื่อครั้งอดีตเมื่อแสนปีก่อนอีกครั้ง
“ตายชะเ้าหนู”เทพมารผลักฝ่ามือไปยังเ้าพิภพหนุ่ม เกิดเป็แสงสีแดงพุ่งเข้าปะทะกับเ้าพิภพทำให้เขาปลิวถอยหลังเข้าอัดกับหน้าผาจนจมเข้าไปในเนื้อหินที่ลึกมาก ทำให้เขากระอักเืออกมาทางปาก ดวงตาและผมที่เป็สีครามกลับมาเป็สีดำอีกครั้ง ออร่าที่เคยสว่างรอบตัวหายไป
เขาเกือบหมดสติ เพียงแค่หนึ่งฝ่ามือจอมมาร
“อักๆ น..นี่ มันพลังบ้าอะไรกัน เพียงหนึ่งฝ่ามือมัน ท..ทำให้ข้าต้องสาหัสถึงเพียงนี้เลยรึ”
“ย้ากกกก..บ้าเอ๊ยยยย..ตูมมม!!” เ้าพิภพหนุ่มะเิพลังอีกครั้งพุ่งออกมาจากหลุมบนหน้าผาพุ่งเข้าใส่เทพมารพร้อมกับรวมพลังสีครามเข็มข้นไว้ที่มือแล้วชกออกไปสุดเเรงเขาเล็งไว้ที่ใบหน้าของมัน แต่เทพมารกลับเอียงคอหลบอย่างง่ายดายพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก แล้วชกสวนเข้าที่ท้องของเ้าพิภพหนุ่มทำให้เขากระอักเือีกรอบแล้วลอยขึ้นสูงตามแรงหมัดของเทพปีศาจ เพียงพริบตาเทพปีศาจได้ขึ้นมาอยู่ข้างบนก่อนที่เ้าพิภพจะขึ้นมาถึง เทพมารได้เตะเข้าแผ่นหลังของเขาอีกครั้งทำให้เขาลอยตกลงมากะแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
เ้าพิภพจมลงไปในพื้นดินที่ลึกมาก
“รับไปเ้าหนู เวททำลายอสูรสังหาร”
เทพมารผลักฝ่ามือที่มีวงเวทลงมาซ้ำ เกิดเป็แสงสีแดงรูปร่างอสูรอ้าปากเข้าไปในหลุมที่เ้าพิภพหนุ่มเพิ่งจะตกลงไป เกิดการะเิเป็วงกว้างพื้นภูมิประเทศเปลี่ยนเป็หลุมลึกและกว้างอย่างมาก
เ้าพิภพหนุ่มทะลวงผ่านใต้พื้นดินออกมาก่อนที่พลังปีศาจเข้าปะทะ แต่ก็ยังโดนคลื่นพลังบางส่วนอัดกระแทก เ้าพิภพหนุ่มนั้งชันเข่าตรงพื้นที่ห่างจากแรงะเิ ร่างอาบไปด้วยเืที่ไหลออกมาจากร่างชุดเหลือเพียงแค่กางเกง ชุดที่เหลือล้วนถูกทำลายไปทั้งหมดทั้งที่ชุดที่เขาใส่มีพลังในการป้องกันสูงที่สุดในแดนเทพ เ้าพิภพหนุ่มได้ส่งเสียงสื่อสารระยะไกลเข้าไปยังหัวของแม่ทัพ ไค
“ไค ข้าต้องขอโทษพวกเ้าแล้วละ ดูท่าข้าคงไม่สามารถจัดการพวกมันได้แล้วพวกเ้าเข้าไปในโถงเอกภพชะแล้วใช้แท่นเคลื่อนย้ายหนีออกไปจากแดนเทพชะตอนที่ยังมีเวลานี้”
“ท่านเ้าพิภพท่านกำลังคิดจะทำอะไร?”
“สงสัยต้องใช้เวทต้องห้ามที่ทำให้พวกมันไม่สามารถออกจากดาวดวงนี้ไปได้แล้วละ หลังจากนี้ต่อไปจะไม่มีแดนเทพอีกต่อไป”
“อย่านะท่าน!!หากใช้เวทมนต์นั้นท่านจะต้องตาย”
“ตอนนี้ไมีมีเวลาแล้วรีบออกไปจากแดนเทพ ชะ” เ้าพิภพหนุ่มได้ตัดการสื่อสารจากไค
“เ้าหนูเตรียมตัวตายไปชะ ข้าจะฉีกเ้าเป็ชิ้นๆแล้วนำศิลาเทพมาเป็ของข้าชะ”
เคออส แสยะยิ้มขึ้นเมื่อได้ยินเทพมารกล่าว
เ้าพิภพหนุ่มค่อยๆยืนขึ้นและลอยขึ้นไปบนเวหา เขานำมือทั้งสองเข้าประกบกันและเริ่มร่ายเวท แสงสีครามแผ่กระจายรอบตัวของเขา ด้านหลังของเขาปรากฏวงเวทขนาดใหญ่หมุนวนขึ้นและเริ่มมีวงเวทเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจาก 1เป็2 จาก2เป็4 และในที่สุดก็ปรากฏวงเวทสีครามรวมกัน12วง หมุนสลับกันไปมาที่ด้านหลังของเ้าพิภพหนุ่ม
“ท่านเทพมารรีบฆ่ามันเร็วเข้าไม่งั้นพวกเราได้ซวยกันแน่” เคออส เริ่มหน้าเปลี่ยนสีเมื่อได้เห็นเวทที่เ้าพิภพใช้
เทพมารสีหน้าเปลี่ยนเป็จริงจังขึ้นทันทีที่ได้เห็น
“นี่ เ้าจะใช้เวทต้องห้ามแห่งดวงดาวยังงั้นรึ ไม่มีทาง อสูรกลืนกินเอกภพ ย้าาา!!” เทพมารเร่งพลังออกจากทั่วทั้งร่างแสงออร่าสีแดงโพยพุ่งอย่างรุนแรง เทพอสูรผลักฝ่ามือทั้งสองไปทางเ้าพิภิพ เกิดเป็กลุ่มแสงสีแดงฉานที่มีเหล่าอสูรนับพันพุ่งเข้าใส่เ้าพิภพ จนมวลอากาศนับสิบกิโลเมตรบิดเบือนปั่นป่วนไปทั่ว
แสงสีครามตรงหน้าอกของเ้าพิภพขยายออกมาเป็วงเวทและได้ต้านพลังของเทพมารไว้อยู่กลางอากาศนั้น พลังทั้งสองเริ่มผลักดันกันอย่างรุนแรงจนทำให้ทั่วทุกพื้นที่เกิดสายฟ้าเข้าทำลายจนไม่เหลือสภาพเดิมของมัน
ใน โถงแห่งทวนเทพ ไค ได้พาเหล่านักรบนับหมื่นคนเข้าไปยังแท่นเคลื่อนย้าย “เมื่อพวกเ้าเข้าไปแล้วมันจะสุ่มพื้นที่ให้พวกเ้าไปและไม่รู้ว่าเราจะเจอกันอีกไหมในเอกภพนับไม่ถ้วนเ่าั้ยังไงก็ต้องขอบคุณพวกเ้าอย่างมากที่ช่วยสู้กับเหล่ากบฎปกป้องท่านเ้าพิภพจนถึงที่สุด เมื่อไปถึงที่พวกเ้าได้ไปแล้วก็จงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเถอะอย่าได้สร้างปัญหาใดๆกับผู้คนบนดินแดนที่พวกเ้าจะไปพบเจอต่อจากนี้ ลาก่อนเหล่าสหายของข้า ลาก่อนท่านเ้าพิภพ” กล่าวจบแท่นเคลื่อนย้ายก็ส่องแสงขึ้น ทำให้พวกเขาทั้งหมดหายไปจากแท่น
“นั้นมันวงเวทป้องกันออกมาจาก คริสตัลศิลาเทพนี่ ถึงว่ามันสามารถต้านทาน อสูรกลืนกินเอกภพได้” เทพมารสีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็บูดบึ้งยิ่งกว่าเก่ารวมทั้งเคออส ด้วย
เส้นเืมากมายผุดนูนขึ้นมามากมายบนตัวเ้าพิภพ “ผนึกดาราล้าง!!!”
แสงสีครามได้ะเิออก วงเวททั้ง12เข้าควบคุมดวงดาวทั้งดวงบีบอัดดวงดาวดินแดนเทพเข้าไปในมิติว่างเปล่า
“แกกกกกก เ้าบ้าา เอ้ยยย ยังไงแกต้องตายจากเวทนี้เหมือนกันน”
เสียงจากเทพมาระโอย่างบ้าคลั่งและหายไปพร้อมกับดวงดาวดินแดนแห่งทวยเทพ
ร่างเ้าพิภพนอนหมดสภาพ ล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่า ที่เดิมเคยเป็ที่ตั้งดวงดาวดินแดนเทพเคยอยู่ตอนนี้ไม่เหลืออีกแล้ว ร่างของเขาเริ่มสลายกลายเป็ฝุ่นไปทีละน้อยเนื่องจากเขาเผาผลาญพลังชีวิตทั้งหมดไปให้กับ ศริสตัลศิลาเทพ เพื่อที่จะดึงพลังงานเวทมนต์จำนวนมหาศาล มาใช้เวท ผนึกดวงดาราล้าง ร่างเ้าพิภพได้สลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงศริสตัลศิลาเทพส่องปะกายสีครามอยู่และได้ลอยหายไปในห้วงเอกภพ