.
ฟ้าใสนั่งทานปิ้งย่างอยู่ในร้านคนเดียว ด้วยท่าทีเหม่อลอยเหมือนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฟ้าใสนั่งถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ทานเสร็จฟ้าใสก็มาเดินช็อปปิ้งต่อ ให้อาหารย่อยเพื่อจะไปทานร้านที่ 2 เดินมาเรื่อยๆ ฟ้าใสก็หันไปเห็นรองเท้าผ้าใบ เหมือนที่นทีซื้อให้เป๊ะ ฟ้าใสหยุดมองครู่หนึ่ง ก่อนเดินต่อไป
.
.
.
" คุณมาทำอะไรที่นี่?! " ฟ้าใสสะดุ้งใเมื่อได้ยินเสียงนั้น และค่อยๆหันกลับมามอง " คุณนที " " ว่าไง ผมถามว่าคุณมาทำอะไรที่นี่? " " แล้วทำไมฉันต้องบอกคุณด้วยค่ะ " " ก็คุณมาเที่ยวในความดูแลของผม เกิดคุณเป็อะไรขึ้นมาผมจะทำยังไง " นทีพูดตะกุกตะกัก " อ๋อ ที่คุณตามมา กลัวว่าถ้าฉันเป็อะไรขึ้นมา เเล้วคุณจะเดือดร้อนนี่เอง ปกติฉันก็มาเดินเที่ยวคนเดียวประจำอยู่เเล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันไม่โทษคุณหรอกค่ะ สบายใจได้ " " ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คุณมากับผม ผมก็ต้องดูแลคุณ จนกว่าจะกลับไทย " " ก็ฉันบอกว่าไม่เป็ไรไงคะ " ฟ้าใสด้วยน้ำเสียงเเข็งกร้าว " คุณดื้อแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่ " นทีทำเสียงเข้ม " ฉันเป็แบบนี้มาตั้งนานแล้วค่ะ " " เหรอ ผมไม่เห็นรู้เลย " นทีจ้องหน้าฟ้าใสใกล้ขึ้นทีละนิด ฟ้าใสหลบสายตาและหันไปทางอื่น " คุณไปดูแลคนอื่นเถอะค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้ " " คุณจะไปไหนล่ะ? " " ร้านปิ้งย่างแถวนี้แหละค่ะ " " โอเค งั้นผมไปด้วย " " ตามใจค่ะ " ฟ้าใสเดินไปโดยไม่รอนที นทียิ้มก่อนเดินตามไป
.
.
.
ฟ้าใสนั่งทานโดยไม่สนใจนทีนั่งอยู่ตรงหน้า " มองอะไรคะ? " ฟ้าใสถามหลังเห็นนทีต้องอยู่นาน " เปล่า เห็นคุณทานน่าอร่อยดี " " คุณจ้องขนาดนี้ ใครจะไปกินลงคะ " " แต่ผมเห็นคุณทานไม่หยุดเลยนะ " ฟ้าใสทำหน้างอ ก่อนทานต่อไม่ยั้ง
.
.
.
ทานเสร็จนทีก็เดินไปจ่ายเงิน " คุณไม่ต้องจ่ายให้ฉันก็ได้นะคะ " ฟ้าใสพูดพร้อมล้วงเงินในกระเป๋า " นี่ค่ะ " ฟ้าใสยื่นเงินให้นที นทีเห็นใบเสร็จติดมาด้วยเลยหยิบมาดู " นี่คุณทานปิ้งย่างวันล่ะ 2 ร้านเลยเหรอ? " " แปลกตรงไหนคะ? " ฟ้าใสถามพร้อมเหลือบมองนที " เปล่าหรอก น่ารักดี " นทีตอบพร้อมยิ้มออกมา ฟ้าใสรู้สึกสับสนเมื่อได้ยินแบบนั้น " นี่คุณกำลังแกล้งฉันอยู่เหรอ? " " ผมแกล้งอะไร? " " ก็ที่คุณกำลังทำอยู่นี่ไงคะ " " ผมไม่ได้แกล้ง " นทีมองฟ้าด้วยสายตาจริงจัง ฟ้าใสรีบหลบสายตา และเดินเข้ามาในร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง
.
.
.
ระหว่างนทีไปคุยโทรศัพท์ ก็มีโอปป้าหนุ่มหล่อคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านพอดี ชายหนุ่มคนนั้นยืนมองฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาทัก " Excuse me " " yes " " come alone? Are you doing to have a drink together? " " Um... " ฟ้าใสรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย " doling!! " นทีเรียกฟ้าใสมาแต่ไกล และเดินมาโอบไหล่ฟ้าใส " sorry " ชายหนุ่มใเล็กน้อย และโน้มตัวลงขอโทษก่อนเดินออกไป
.
.
.
" ถ้าคุณไม่เข้ามา ฉันคงมีแฟนเป็คนเกาหลีแล้วนะคะเนี่ย " ฟ้าใสพูดหลังจากชายหนุ่มเดินออกไป " เหรอ แต่สีหน้าคุณเมื่อกี้มันไม่ได้บอกอย่างนั้นน่ะ " นทียิ้ม " อย่ามาทำเป็รู้ดีหน่อยเลย " ฟ้าใสบ่นพึมพำเบาๆ นทียิ้มโดยไม่พูดอะไร
.
.
.
" ถ้าคุณมีธุระ ก็ไปทำธุระของคุณได้เลยนะคะ " " คุณทานสิ จะได้กลับพร้อมกัน " " ไม่ค่ะ ฉันยังไม่อยากกลับ " " นี่จะมืดแล้ว เป็ผู้หญิงเดินเที่ยวคนเดียวกลางคืนมันอันตราย " นทีทำเสียงเข้มขรึม " เดี๋ยวฉันไปหาเพื่อนก็ได้ค่ะ " " เพื่อนคุณอยู่ไหน? " " คลับแถวนี้แหละค่ะ " นทีถอดหายใจและทำหน้าดุใส่ฟ้าใส " ผมไม่มีธุระอะไร คุณอยากไปไหนเดี๋ยวผมไปด้วย " ฟ้าใสทำเป็ไม่สนใจที่นทีพูด
.
.
.
หลังจากออกจากคาเฟ่ ฟ้าใสก็เดินช็อปไปเรื่อยเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ " นี่คุณแกล้งผมเหรอ? " " เปล่าหนิคะ ปกติฉันก็เดินดูของแบบนี้แหละค่ะ ถ้าคุณเหนื่อย กลับไปก่อนได้เลยนะคะ " นทียืนท้าวสะเอวมองฟ้าใสพร้อมทำหน้าดุ ฟ้าใสเดินต่อไปโดยไม่สนใจนที
.
.
.
1 ชั่วโมงผ่านไป...
" ไงคุณ ยังมีร้านไหนที่ยังไม่ได้ไปอีกไหม? " นทีถามขึ้น ฟ้าใสนั่งบนเก้าอี้พร้อมนวดขาตัวเอง " กลับก็ได้ค่ะ ที่ฉันกลับเพราะสงสารคุณหรอกนะคะ " นทียิ้มโดยไม่พูดอะไร ขึ้นแท็กซี่มาฟ้าใสก็เผลอหลับไปเพราะความเพลียจากการเดินมาเป็ชั่วโมง หลับไปได้ครู่หนึ่งเสียงกรนก็เริ่มตามมาเล็กน้อย จังหวะรถเลี้ยว หน้าฟ้าใสก็เอียงตาม ทำให้เกิดร่องเสียงใหม่ที่ดังกว่าเดิม ~ คร๊อก...~ จนแท็กซี่หันมามอง นทีพยายามประคองฟ้าใสให้เอนตัวไปหาตน เสียงกรนก็ค่อยๆหายไป นทีพยายามกลั้นขำ
.
.
.
" คุณ คุณ " นทีปลุกฟ้าใสเบาๆ " ถึงแล้วเหรอคะ? " ฟ้าใสลืมตาขึ้นมาบนไหล่กว้างๆของนที " อืม " ฟ้าใสรีบนั่งตัวตรงเพราะกลัวเสียฟอร์ม " คุณเดินไหวไหม? " " ไหวสิคะ แค่นี้เอง " " พี่นที " อันดาเรียกพร้อมวิ่งมาหา " ไปไหนมาคะ? " " เอ่อ... พี่ไป.. " " งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ " ฟ้าใสรับเดินออกมาทันที " เดี๋ยวสิคุณ " นทีพยายามเรียกฟ้าใส
.
.
.
" ว่าแต่เรามีธุระอะไรกับพี่รึเปล่า? " นทีถามอันดา " ก็วันนี้พี่นทีไม่ได้ไปเที่ยวกับคนอื่นๆอะค่ะ คุณแม่เลยถามหา " " พอดีไปช็อปปิ้งกับคุณฟ้าเขามา แต่พี่บอกคุณแม่ไปแล้วน่ะ " " อ๋อค่ะ ไปกันสองคนเหรอคะ? " " ใช่ มีอะไรรึเปล่า? " อันดารู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา " เปล่าค่ะ " อันดาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
.
.
.
" คนบ้า พอเราจะตัดใจ จะมาให้เห็นหน้าทำไม มาอยู่ด้วยทำไม มาทำให้ใจสั่นอีกทำไม คุณมันเป็คนไม่มีหัวใจ " ฟ้าใสพูดพร้อมกำหมัดแน่นทุบลงบนเตียงไปมา " ฉันจะตัดใจจากคุณให้ได้ ต่อให้คุณมายืนอยู่ตรงหน้า ฉันก็จะไม่รู้สึกอะไรกับคุณอีก คอยดูสิ " จู่ๆก็น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว " คนบ้า จะมาให้เห็นหน้าทำไมเล่า " ฟ้าใสร้องไห้โฮโดยไม่สนใจห้องข้างๆ
.
.
.
เช้าวันใหม่...
" แกเก็บของเสร็จแล้วใช่ไหม งั้นไปกัน " มดแดงคุยกับฟ้าใสพร้อมลากกระเป๋ามา " อืม " " เอานี้ " มดแดงยื่นกล่องเล็กๆให้ใส " อะไรเหรอ? " " สร้อยที่แกอยากได้ไง ฉันกะว่าจะให้แกั้แ่เมื่อคืน แต่ฉันมาถึงแกก็หลับไปแล้ว " " ขอบใจนะ " ฟ้าใสพยายามฝืนยิ้มให้มดแดง " ไปกัน " มดแดงจูงมือฟ้าใสลงมาที่จุดนัดหมาย เพื่อเดินทางกลับประเทศไทยกัน
.
.
.
ณ จังหวัดภูเก็ต
มดแดงโบกมือให้อาร์มแฟนหนุ่มซึ่งมารอรับที่สนามบิน " งั้นแกไปเถอะ ฉันกลับเองดีกว่า " " ทำไมล่ะ? " " แกจะได้ไม่ต้องวนไปส่งฉันไง แกไปเถอะแค่นี้ฉันกลับเองได้ " " ตามใจ ถึงบ้านแล้วโทรมาด้วยนะ " " อืม "
.
.
.
ฟ้าใสเดินออกมากำลังจะขึ้นรถแท็กซี่ " คุณจะกลับยังไง? " นทีถามเมื่อเห็นฟ้าใส ระหว่างที่ตนกำลังเอาของขึ้นรถ " พี่นทีคะ เราไปกันเถอะค่ะ อันดาหิวมากเลยค่ะ " อันดาเปิดกระจกรถลงมาพร้ะโกนบอกนที " ไปด้วยกันไหม? " นทีหันมาถามฟ้าใส " ไม่ละค่ะ ฉันขอตัว " ฟ้าใสเดินมาขึ้นรถแท็กซี่ด้วยสีหน้าอันนิ่งเฉย นทียืนมองจนแท็กซี่ขับออกไป อันดารู้สึกไม่ค่อยพอใจเมื่อเห็นท่าทีของนที " พี่นทีคะ ไปกันเถอะค่ะ " " อืม " นทีชะเง้อมองฟ้าใสอีกครั้ง " เป็อะไรของเขา " นทียืนพูดพึมพำอยู่คนเดียว ก่อนเดินมาขึ้นรถ
4K
