ราชันย์ปีสาทโลหิต

"ปกปิดพลัง เป็นระดับพลังแท้จริงขั้นที่สิบ"

ที่หลานเยว่ปกปิดพลังให้เหมือนแต่เดิมนั้น

เพราะว่าถ้าเขาจะเดินทางไปไหนจะได้สะดวก

มากขึ้น ในทีนี้ก็อย่าใช้พลังมากเกินไปเท่านั้น

ความสามารถในการปกปิดพลังของเขานั้น

อยู่ในระดับไม่จำกัดแม้แต่พระเจ้าก็ไม่มีทางดูออกอย่างแน่นอนนับประสาอะไรกับคนทั่วไป

ทักษะการบินของหลานเยว่นั้นก็ระดับ

ไม่จำกัด ทำให้ทั่วทั้งประเทศปราณนั้น

เขาแค่บินได้ไม่เกินหนึ่งวัน เขาก็ไปถึงแล้ว

ถ้าหลานเยว่ได้ไปทุกที่ในประเทศปราณแล้ว

จากนั้นเขาจะไปโผล่ที่ไหนก็ได้ตามใจต้องการ

ด้วยพลัง'วาร์ป'ของเขานั้นเอง

แต่หลานเยว่จะเปิดเผยข้อมูลพวกนี้ไม่ได้

รู้ๆกันอยู่ว่าความโลภของมนุษย์นั้น...

-สุดจะหยั่งถึง-

ในขณะนั้นหลานเยว่ก็ได้เดินสำรวจป่า

และเขาก็ได้เห็นแต่ซากศพของสัตว์มากมาย

เขาเดินไปเดินมาสักพักนึงเขาก็ยังเห็นศพอยู่

"สัตว์ตายทั้งป่าเลยงั้นรึ?!"

หลานเยว่พลันขนลุกขึ้นมาด้วยความกลัว

ตัวของตนเอง...

"ท่านลอร์ดรู้สึกได้ถึงพลังมหาศาล

ถึงได้ให้พวกเราพาตัวคนผู้นั้นกลับไป? ฮ่าๆ"

"เจฟ! เจ้าไม่เชื่อท่านลอร์ดงั้นรึ?!"

"ใจเย็นสิเจส~ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น

เพียงแต่.. เจ้าเชื่องั้นรึว่าจะมีมนุษย์ชั้นต่ำ

พวกนี้มีพลังมหาศาลขนาดนั้น?"

"มันก็จริง..

แต่จะให้คิดว่าท่านลอร์ดผิดพลาดงั้นรึ?"

"ฮ่าๆ~ ข้าเองก็ไม่รู้"

ในขณะที่หลานเยว่ได้เดินอยู่ในป่านั้น

เขาก็รู้สึกได้ว่ามีคนอยู่แถวนี้เช่นเดียวกัน

และเขาก็ได้ยินทุกอย่างที่ทั้งสองพูดขึ้น

"แวมไพร์?"

"ท่านลอร์ดรู้สึกได้ถึงพลังมหาศาล?"

"หมายถึงตัวข้างั้นรึ?!"

" ตรงตาม'ข้อมูลส่วนตัว'ได้บอกไว้เลยแฮ้ะ~

งั้นข้าจะไปเล่นกับพวกมันสักหน่อยจะเป็นไร"

"ทำไมสัตว์ชั้นต่ำพวกนี้ถึงได้ตายกันล่ะ?"

"ดูจากร่องรอยการตายแล้....!!!"

ชายหนุ่มชื่อเจฟถามอย่างแปลกใจ

"เจ้าเป็นใคร?!"

หญิงสาวชื่อเจสถามขึ้นพร้อมกับเดินถอยไป

ข้างหลังอย่างไม่รู้ตัว

"ตกใจหมดเลย! ก็แค่มนุษย์ชั้นต่ำนี่~

ระดับพลังไม่เลวสำหรับพวกเดียวกันละนะ"

"นับว่าเจ้าเป็นมนุษย์ที่กล้าหาญยิ่งนัก

ที่มาปรากฏตัวต่อหน้าพวกข้า ฮ่าๆ~"

เจฟพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะในความโง่เขลาของหลานเยว่

"เจฟ ไปหากันต่อเถอะ"

เจสพูดขึ้นพร้อมกับดึงแขนเจฟ

"เจ้าต้องการทิ้งอาหารที่อยู่ตรงหน้างั้นรึ?

ถ้าพวกพ้องของเราได้รู้เข้าละก็ ฮ่าๆ~"

"เจ้าไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร~

แต่ไม่ใช่สำหรับข้า..."

เจฟพุ่งตัวเข้าหาหลานเยว่ด้วยความรวดเร็ว

และเจฟก็ต้องหยุดชะงักอย่างกะทันหัน...

"เอ๊ะ! รู้สึกแปลกๆแฺฮ้ะ~"

จู่ๆเจฟพูดขึ้น

"เจฟ! เจ้าเป็นอะไ...."

ในขณะที่เจสหันไปมองและกำลังถามนั้น

นางก็พูดได้ไม่ทันจบและตาของนางก็โตขึ้น..

ร่างของแวมไพร์ที่ชื่อเจฟ

พลันแตกสลายพร้อมกับเลือดที่กระเด็น!

และหายไปอย่างรวดเร็ว...

"จ..เจฟ?"

"เจฟ! เจ้า...?"

หญิงสาวชื่อเจสล้มลงไปนั่งกับพื้น

นางพูดขึ้นด้วยน้ำตา

ไม่นานนางก็ได้หันมามองหลานเยว่

"เจ้าทำอะไรกับน้องของข้า?!!"

"ข้าทำงั้นรึ?"

หลานเยว่ถามอย่างไม่ได้รู้สึกอะไร

"เจ้า!"

เจสกัดฟันอย่างเคียดแค้น

"ข้ามีเพียงพลังที่ต้อยต่ำ

แล้วข้าจะไปทำร้ายใครได้กันเล่า?"

"ข้าจะฆ่าเจ้า!!!"

เจสพูดขึ้นพร้อมกับพุ่งตัวไปหาหลานเยว่

"ช้าก่อน!"

เจสพลันหยุดลงอย่างหงุนงง

"ข้าไม่อยากทำร้ายผู้หญิงอย่างเจ้า

แต่ถ้าเจ้ายังคงคิดที่จะฆ่าข้า...."

แต่เจสก็ไม่ได้รอฟังจนจบ

นางพุ่งตัวเข้าหาหลานเยว่อย่างรวดเร็ว

หลานเยว่ถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่เขา

จะได้เห็นร่างของหญิงสาวเป็นครั้งสุดท้าย...

ร่างของเจสพลันแตกสลายไป

เหลือไว้เพียงรอยและกลิ่นของเลือดเท่านั้น

"ช่างน่าสงสาร~"

และหลานเยว่ก็ได้หันหลังกลับไปเดิน...

พร้อมกับสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย

"อุตส่าห์คิดว่าจะได้ทำเรื่องสนุกๆกัน.."