ยังไม่ได้ตรวจคำผิด
oooooooooooooooooooo
หยางมี่ะโลงจากรถม้าพร้อมกับวิ้งดุ๊กดิ๊กไปหาสี่ยอดองครักษ์ นาง้ากินเนื้อกระต่ายอีกครั้ง
เพราะนางติดใจกับเนื้อกระต่ายย่าง ถึงแม่ว่ามันจะน่ารักมากก็ตาม เราก็แค่ไม่ดูตอนมันถูกถลกหนังก็พอแล้ว
"มี่เอ๋อร์ลูกจะไปไหน"
"ข้าจะไปล่าสัตว์เ้าค่ะท่านพ่อ"
"..."
หยางเจี้ยนและหยางจื่อถึงกับส่ายหน้าให้กับหยางมี่ตัวน้อยที่ทำท่าทางราวกับว่าเป็ผู้ใหญ่
"ตัวเล็กถึงเพียงนี้จะไปล่าสัตว์หรือจะเป็ฝ่ายถูกล่าดีล่ะมี่เอ่อร์ตัวน้อย"
"แหะๆ!!...ข้าอยากกินกระต่ายย่างเ้าค่ะท่านพ่อ"
"พ่อจะไปล่าให้เ้าเอง เ้าไปอยู่เป็เพื่อนน้องเถอะ"
"เ้าค่ะท่านพ่อ"
"พี่สาวข้าอยากออกไปข้างนอกบ้างขอรับ"
"แต่มันหนาวนะเฉินเอ๋อร์ เอาล่ะๆ เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้ว พี่จะพาเ้าไปนั่งกับพี่ใหญ่ข้างนอกดีหรือไม่"
"ขอรับ"
หยางเฉินตอนรับหยางมี่ด้วยน้ำเสียงร่าเริง เขาไม่ค่อยได้ออกไปัักับอากาศข้างนอกมากนัก
เพียงแค่ได้นั่งข้างนอกกับพี่ใหญ่ เพราะเขา้าฟังเื่ต่างๆ ที่พี่ใหญ่เล่าก็เท่านั้นเอง
"มี่เอ๋อร์พาน้องออกมาทำไม"
"น้องอยากออกมาข้างนอกเ้าค่ะพี่ใหญ่"
"ถ้าอย่างนั้น มี่เอ๋อร์เอาชุดคลุมกันหนาวมาสวมให้น้องอีกชั้นนะ"
"เ้าค่ะพี่ใหญ่"
หยางมี่นำชุดคลุมกันหนาวที่ท่านพ่อซื้อไว้ให้ มาสวมใส่ให้กับน้องชายที่เริ่มจะกลับมาอ้วนขึ้นแล้ว
"โอ๊ะ..จะใส่ได้หรือไม่เฉินเอ๋อร์"
"พี่สาวข้าไม่ได้อ้วนขนาดนั้นนะขอรับ"
หยางเฉินทำหน้ามุ่ยเมื่อโดนพี่สาวพูดหยอกล้อ หยางจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อมยิ้มให้กับน้องทั้งสอง
"ข้าคือเสวี่ยอวี่เหวินแห่งพรรคภูผามายา ข้ามาขอพบเ้าเมืองเหลียว"
อวี่เหวินพูดพร้อมกับแสดงหลักฐานเป็ป้ายชื่อพร้อมตราประจำพรรครามถึงคนติดตามของอวี่เหวินก็แสดงตราประจำพรรคภูผามายาเช่นเดียวกัน
"รอสักครู่ข้าจะไปเรียนท่านเ้าเมืองให้ขอรับ"
ทหารรักษาชายแดนเห็นว่าเป็ตราของจริง ก็กลับเข้าไปแจ้งเื่กับท่านเ้าเมืองเหลียวในทันที
อวี่เหวินรอไม่นานท่านเ้าเมืองก็เดินออกมาพร้อมกับเชิญอวี่เหวินเข้าประตูเมืองเข้าไปพูดคุย
"ข้าเป็เ้าเมืองเหลียวท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือ"
เ้าเมืองเหลียวแสดงท่าทีไม่ได้เคารพแต่ก็ไม่ได้เป็ปรปักษ์ ท่าทีเช่นนี้สร้างความหมั่นไส้ต่อ
อวี่เหวินและคนติดตามเป็อย่างมาก
"ข้ามาขออนุญาตผ่านเข้าเมือง"
"แล้วถ้าข้าไม่อนุญาตล่ะ"
อวี่เหวินยกยิ้มที่มุมปากมองสุนัขที่ทำท่าทางราวกับเป็พยัคฆ์พร้อมกับพูดต่อไปว่า
"หึหึ...ได้คิดก่อนที่จะพูดออกมาหรือไม่ท่านเ้าเมือง คำพูดเพียงไม่กี่คำของท่านอาจจะส่งผลต่อบ้านเมืองของพวกเ้าได้นะ"
"เ้าขู่ข้าหรือ!!"
"ตรงไหนที่เรียกว่าขู่ ข้าแค่เตือนท่านด้วยความหวังดีเพียงเท่านั้น"
"หึหึ..คุณชายเสวี่ย เ้าไม่กลัวแคว้นของข้าปิดทางเข้าออกหรืออย่างไรในเมื่อแคว้นของท่านมีทางเข้าออกเพียงทางเดียว"
"เ้าคิดเช่นนั้นหรือ หึหึ"
เ้าเมืองเหลียวหุบยิ้มทันที พลางคิดว่าทางเมืองตงเปียนจะมีทางออกทางไหนอีก
"ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไม่แน่ใจแล้วว่าท่านลุงของข้ายังจะยังให้ความช่วยเหลือแคว้นจงเจียนอีกต่อไปหรือไม่
อ่อ..แล้วอีกอย่างนะท่านเ้าเมืองเหลียว ถ้าหากว่าแคว้นจงเจียนปิดทางเข้าออก ท่านคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากว่าแคว้นอื่นๆ ขาดแคลนสมุนไพร อ่า..เห็นทีว่าแคว้นจงเจียนจะลำบากแล้ว หึหึ"
"ข้าให้เข้าได้เฉพาะพวกท่านเท่านั้น"
"หึหึ...ตัวใครตัวมันนะท่านเ้าเมืองเหลียว พวกเรากลับ!!"
"เดี๋ยว..คุณชายเสวี่ย!!"
อวี่เหวินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองด้านหลัง พวกเขารีบออกจากประตูเมืองเพื่อกลับไปหากลุ่มของเขาที่รออยู่ทางฝั่งแคว้นหนานทันที
"ส่งสารแจ้งเื่นี้ถึงท่านพ่อ "
"ขอรับ"
อวี่เหวินและคนติดตามควบม้าออกไปทันทีโดยไม่สนใจเ้าเมืองเหลียวที่วิ่งตามแม้แต่น้อย
อวี่เหวินมองหากลุ่มของหยางเจี้ยนแล้วก็พบเข้ากับหยางเจี้ยนที่กำลังควบม้าอยู่เช่นกัน
"พี่เจี้ยน"
"อ้าว..เจรจาแล้วหรือ เหตุใดถึงได้เร็วนักล่ะ"
"ข้าค่อนข้างรังเกียจท่าทีของเ้าเมืองเหลียว ก็เลยไม่ได้อยู่เจรจานานนัก ข้ารอท่านพ่อส่งสารมาดีกว่าขอรับ แล้วท่านไปไหนมาหรือ"
"ข้าออกไปล่ากระต่ายเพิ่งกลับมาน่ะ "
หยางเจี้ยนและอวี่เหวินรวมถึงคนติดตามควบม้าไปทางใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เป็จุดพัก
"ท่านพ่อ..ได้กระต่ายหรือไม่เจ้่าค่ะ"
"ได้มาเยอะเลย...เดี๋ยวพ่อถลกหนังแล่เนื้อให้เ้าเอง"
"เ้าค่ะท่านพ่อ"
หยางมี่เตรียมผสมน้ำหมักโดยการใช้น้ำปรุงรสโชยุ น้ำตาลทรายแดง สาเก มิริน ขิงขุด เข้าด้วยกัน แล้วก็รอท่านพ่อจัดการกระต่ายเสร็จนางก็จะหมักเอาไว้ย่างเป็อาหารมื้อเย็น
"มี่เอ๋อร์พ่อทำเสร็จแล้ว"
"ส่งให้ข้าทางนี้เลยเ้าค่ะท่านพ่อ"
หยางเจี้ยนส่งกระต่ายให้หยางมี่ทางหน้าต่าง หยางมี่ก็ทำการเอาน้ำปรุงรสที่นางผสมราดไปที่กระต่าย พร้อมกับนวดให้น้ำปรุงรสเข้าเนื้อหมักทิ้งไว้สักพัก
ยามโหย่ว (17.00-18.59)
หยางมี่นำไม้ที่ผ่าครึ่งมาหนีบกระต่ายเอาไว้และนำไปย่างข้างล่างที่ท่านพ่อก่อกองไฟเอาไว้แล้ว
กลิ่นของกระต่ายย่างที่หมักด้วยน้ำเทอริยากิโชยออกไปไกล ทำให้กลุ่มผู้อพยพที่พักอยู่บริเวณเดียวกันต่างพากันมองมาทางหยางมี่เป็ตาเดียว
"หอมมากเลยพี่สาว"
"เฉินเอ๋อร์เ้ารอก่อนนะ"
"ขอรับ"
หยางเฉินะโออกมาจากรถม้าหลังจากที่โดนท่านพ่อดุว่าไม่ให้ออกมาด้านนอก
เพราะอากาศเย็นจะทำให้ปวดขาได้ หยางเฉินจึงจำใจต้องกลับเข้าไปนั่งในรถม้าอีกครั้ง
ผู้ใหญ่ที่นั่งมองหยางมี่ตัวน้อยแสดงฝีมือต่างก็อมยิ้มให้กับสองพี่น้องที่ะโคุยกันด้วยเสียงเล็กๆ อย่างน่ารัก
"มี่เอ๋อร์เ้าเอาไม้ที่สุกไปกินกับเฉินเอ๋อร์เถอะ ข้างนอกมันหนาว ที่เหลือเดี๋ยวย่าจะย่างให้เอง "
"เ้าค่ะท่านย่า"
หลังจากที่หยางมี่วิ่งขึ้นรถม้า อวี่เหวินก็เล่าเื่ตอนที่คุยกับเ้าเมืองเหลียวให้ทุกคนได้รับรู้อย่างใส่อารมณ์โมโหไปด้วย
"เหอะ!!แคว้นจงเจียนถือดีอย่างไรมาขู่ว่าจะปิดด่านชายแดนแคว้นตง สงสัยพวกมันคงหลงลืมไปแล้วว่าแคว้นจงเจียนมักจะขอความช่วยเหลือเื่ยาและอาหารจากแคว้นตงทุกปี"
"อย่าโมโหไปเลยคุณชาย กินก่อนเถอะคุณชาย เดี๋ยวจะเย็นเสียก่อน"
"ก็ได้ขอรับท่านป้าซ่ง"
ในคืนนั้นมีเหยี่ยวส่งข่าวมาแจ้งว่า ในตอนรุ่งเช้าแคว้นจงเจียนจะเปิดประตูเมืองให้
อวี่เหวินจึงมาแจ้งเื่นี้ให้กับทุกคนได้รับรู้การที่ประมุขพรรคลงมาเจรจาด้วยตนเองนั้นจะต้องเป็เื่ที่ใหญ่พอสมควร
ชาวบ้านเห็นขบวนม้าเร็วของท่านประมุขแห่งพรรคภูผามายามุ่งตรงไปยังชายแดน เื่นี้จึงไม่ใช่ความลับอีกต่อไป
ชาวแคว้นตงเปียนได้รับรู้ว่าแคว้นจงเจียนไม่ยอมให้คุณชายเสวี่ยผ่านเข้าเมืองทั้งยังขมขู่ว่าจะปิดด่านชายแดน
เื่นี้จึงรู้ถึงหูฮ่องเต้ทั้งสองแคว้น ทำให้เ้าเมืองเหลียวโดนราชโองการนำตัวกลับไปลงโทษ พร้อมกับราชโองการแต่งตั้งเ้าเมืองคนใหม่อย่างรวดเร็ว
"ท่านพ่อพวกเราจะถึงบ้านของท่านแม่แล้วหรือขอรับ"
"ใช่แล้ว...เ้าดีใจหรือไม่ จะได้ไม่ต้องมานั่งอึดอัดในรถม้าเช่นนี้"
"ข้าดีใจมากขอรับท่านพ่อ"
"เอาล่ะนอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า แคว้นตงเป็เมืองที่สวยมากเ้าต้องตื่นให้ทันนะรู้หรือไม่"
"ขอรับท่านพ่อ"
หยางจื่อหอมแก้มหยางเฉินพร้อมกับห่มผ้าให้ก่อนจะออกไปนอนข้างนอกรถม้า
"ท่านพ่อเ้าคะ ข้ามีสิ่งนี้จะให้ท่าน"
หยางมี่ส่งตั๋วเงินให้กับท่านพ่อของตน ที่นางไม่ได้ให้ก่อนหน้านี้เป็เพราะนางลืม เพิ่งจะนึกได้ตอนที่เปิดตู้เก็บของถึงได้เห็นตั๋วเงินที่นางเก็บเอาไว้
"พ่อจะเก็บเอาไว้ให้เ้านะ"
"เอาไว้ซื้อที่ดินสร้างบ้านให้ท่านปู่ท่านย่าซ่ง แล้วก็ซ่อมแซมบ้านนะเ้าค่ะท่านพ่อ ถ้าไม่พอข้ามีสมุนไพรเยอะมาก ท่านพ่อเอาไปขายได้เลย "
"ได้ๆ ขอบใจเ้ามากหยางมี่ตัว
น้อย"
หยางเจี้ยนหอมแก้มลูกสาวพร้อมกับห่มผ้าให้ หลังจากที่ส่งลูกเข้านอนแล้วเข้าจึงออกมาจากรถม้าแล้วมานั่งรวมกับทุกคนข้างกองไฟ
"พี่เจี้ยนคิดไว้หรือยังว่าจะทำงานอะไรเมื่อไปถึง"
"ข้าจะล่าสัตว์ ปลูกผักทำนาเช่นที่เคยทำนั้นแหละ "
"ท่านสนใจไปทำงานกับข้าหรือไม่"
หยางเจี้ยนอมยิ้มให้กับอวี่เหวินที่ตอนนี้กำลังชักชวนเขาไปทำงาน แต่เขาได้ตัดสินใจแล้วเช่นกัน
"ขอบคุณที่ไว้ใจข้าและชวนข้าไปทำงาน แต่ตัวข้านั้นยังมีลูกน้อยที่ต้องเลี้ยงดูด้วยตัวคนเดียว ไม่อาจทิ้งพวกเขาอย่างที่ผ่านมาได้อีกแล้ว"
"ไม่เป็ไรขอรับพี่เจี้ยน หวังว่าพวกเราจะเป็สหายที่ดีต่อกัน"
"ย่อมต้องเป็เช่นนั้นอาเหวิน"
"พี่เจี้ยนข้าขอบอกท่านไว้ก่อน ข้าจะชวนท่านเข้ามาทำงานกับข้าทุกครั้งที่เจอหน้า ข้าไม่มีวันย่อท้อแน่นอน"
"ตามสบายเลย หึหึ"
oooooooooooooooooooo
ขอบคุณมากๆนะคะ
712K
