ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. เป็ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 27/06/68 ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 5
่บ่าย
ไซต์งานก่อสร้าง คณะวิศวกรรมศาสตร์
หลังจากต้องถ่ายใหม่เพราะธีร์เล่นมุกนอกสคริปต์ไปหนึ่งรอบ ในที่สุดการถ่ายทำก็กลับมาราบรื่นอีกครั้ง ฉันจ้องจอมอนิเตอร์อย่างตั้งใจ คอยดูว่ามีอะไรผิดพลาดอีกหรือเปล่า
"สวัสดีครับ วันนี้เราจะพาทุกคนมารู้จักกับโครงการก่อสร้างที่น่าสนใจ ซึ่งเป็โปรเจกต์ของนักศึกษารุ่นพี่ปีสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์"
เสียงธีร์ดังออกมาจากไมค์ คราวนี้เ้าตัวอ่านสคริปต์ตามที่ฉันบอกเป๊ะ ๆ ไม่มีอะไรแถมจนฉันอดโล่งใจไม่ได้
"โครงการนี้เป็ส่วนหนึ่งของการศึกษาภาคปฏิบัติ โดยรุ่นพี่ปีสี่ได้รับมอบหมายให้ออกแบบและก่อสร้างโครงสร้างจริงเพื่อประยุกต์ใช้ความรู้ที่ได้เรียนมา..."
ธีร์อธิบายต่อไปเรื่อย ๆ สีหน้าดูเป็งานเป็การจนน่าแปลกใจ ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ใช่คนเดียวกับที่กวนประสาทฉันเลย
"อืม...ดูใช้ได้แฮะ" พิมพึมพำข้าง ๆ ฉัน
"อือ อย่างน้อยก็ตั้งใจทำงาน" ฉันยอมรับอย่างเสียไม่ได้
"และในวันนี้ เราจะพาทุกคนไปดูเื้ัการทำงานของรุ่นพี่วิศวะ ทั้งกระบวนการออกแบบ วัสดุที่ใช้ รวมถึงเทคนิคทางวิศวกรรมที่น่าสนใจ ไปดูกันเลยครับ"
"คัท!" ฉันรีบกดปุ่มหยุดอัด "รอบนี้โอเค!"
ธีร์หันมายักคิ้วให้ฉัน "เห็นไหม ข้าก็ทำงานเป็นะ"
"ดีมากค่ะคุณธีร์ ดีที่ไม่แถเพิ่ม" ฉันพูดประชดแล้วเดินไปดูไฟล์วิดีโอที่บันทึกไว้
"เมื่อกี้ชมข้าหรือแดกดัน?"
"เดาเอาเองสิ" ฉันหันไปยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะหันกลับมาจัดการไฟล์
เวลาต่อมา
บริเวณโครงสร้างอาคารที่กำลังก่อสร้าง
หลังจากถ่ายฉากเปิดเสร็จ ฉันกับพิมก็ถือกล้องเดินตามธีร์กับภัทรไปยังจุดที่พี่ ๆ ปีสี่กำลังก่อสร้างกันอยู่
"ตรงนี้เป็โครงสร้างฐานรากที่ใช้คอนกรีตเสริมเหล็ก" ภัทรอธิบายเสียงเรียบ ขณะที่ธีร์ยืนข้าง ๆ คอยเสริมรายละเอียด พวกเขาพาเราเดินดูจุดต่าง ๆ ของโครงการไปเรื่อย ๆ
"โอเค ได้ฟุตเทจสวย ๆ เพียบเลย" พิมพึมพำขณะถ่ายวิดีโอ
"เดี๋ยวเราไปถ่ายมุมบนกันหน่อยดีไหม?" ธีร์เสนอแล้วชี้ไปที่ นั่งร้าน ที่พี่ ๆ ปีสี่ใช้ปีนขึ้นไปทำงาน
ฉันมองตามแล้วย่นคิ้วทันที "เราต้องปีนขึ้นไปถ่ายจริงเหรอ?"
"แน่นอน" ธีร์ยิ้มเ้าเล่ห์ "เธอไม่กลัวความสูงใช่ไหม?"
"หึ!" ฉันเชิดหน้า "ใครบอกว่าฉันกลัว"
"งั้นก็ขึ้นไปสิ"
"..." โอเค บางทีฉันอาจจะเผลอมั่นใจเกินไปหน่อย!
้านั่งร้าน
ฉันพยายามทำใจดีสู้เสือ ขึ้นมาบนนั่งร้านตามธีร์ไป ขณะที่พิมกับภัทรยืนดูอยู่ข้างล่างเพราะมีแค่สองคนที่ขึ้นมาได้
"วิวดีใช่ไหม?" ธีร์ถามพลางหันกลับมายิ้ม
"ก็ดี" ฉันตอบ แต่ยังเกาะราวแน่นไม่ปล่อย
"เธอกลัวเหรอ?"
"เปล่าสักหน่อย!" ฉันรีบปฏิเสธ
ธีร์ยิ้มขำ ก่อนจะยกกล้องขึ้นมาถ่ายฟุตเทจมุมสูงให้ ฉันพยายามเดินตามเขาไปช้า ๆ พลางถือไมค์บันทึกเสียงไว้ แต่จู่ ๆ ฉันก็สะดุดเข้ากับแผ่นไม้ที่วางพาดอยู่!
"เหวอ!" ฉันเสียหลักเซไปด้านข้าง!
"ซีน!" ธีร์คว้าแขนฉันไว้ได้ทันก่อนที่ฉันจะล้มลงไป โชคดีที่แค่เสียหลักไม่ได้ตกจากนั่งร้านจริง ๆ
"ให้ตายสิ เธอนี่มัน..." เขาบ่นเบา ๆ ก่อนจะจับแขนฉันแน่นขึ้น "เกือบไปแล้วไหมล่ะ?"
ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามเพราะความใ หรือเพราะอะไรอีกอย่างฉันก็ไม่แน่ใจ...
"ฉันไม่เป็ไร" ฉันพูดเสียงเบา ธีร์มองฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือ
"หัดระวังหน่อย" เขาพูดเสียงต่ำก่อนจะเดินนำไปก่อน ฉันมองตามแผ่นหลังเขาไป ก่อนจะเบือนหน้าหนีพลางพึมพำกับตัวเอง
"ไอ้บ้านี่...จะมาทำให้ใจเต้นทำไมกัน!"
เย็นวันนั้น
หอพักหญิง
"ไงล่ะ? ได้ข่าวว่าเกือบตกจากนั่งร้าน?" พิมแซวฉันทันทีที่กลับมาถึงหอ
"แกได้ยินจากใคร?"
"ภัทรไง" พิมหัวเราะเบา ๆ "เขาเป็ห่วงแกด้วยนะ"
"เออ ขอบใจ" ฉันตอบเสียงเบื่อ ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง
พิมมองฉันเงียบ ๆ ก่อนจะยิ้มเ้าเล่ห์ "ว่าแต่...ทำไมวันนี้แกไม่ได้พูดถึงธีร์เลยนะ"
ฉันสะดุ้งเฮือก "จะพูดถึงทำไม!?"
"อ้าว ก็ได้ยินมาว่ามันช่วยแกไว้นี่นา~" พิมลากเสียงแซว ฉันรีบปาหมอนใส่หน้าเธอ
"พอเลยพิม! ฉันจะนอนแล้ว!"
"หึหึ เอาเถอะ" พิมหัวเราะเบา ๆ "แต่ฉันว่าแกกับธีร์น่าจะมีอะไรสนุก ๆ ให้เจอกันอีกแน่"
ฉันทำเป็ไม่สนใจคำพูดของพิม แล้วคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พยายามลบภาพเหตุการณ์วันนี้ออกจากหัว
แต่มันไม่ช่วยเลยสักนิด!
"ให้ตายสิ เธอนี่มัน...เกือบไปแล้วไหมล่ะ?"
เสียงของธีร์ยังดังก้องในหัวฉันอยู่เลย!
"โอ๊ยยย หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะซีน!" ฉันตีหมอนตัวเองแรง ๆ
"แกเป็บ้าอะไร?" พิมที่นอนเล่นมือถืออยู่เตียงข้าง ๆ เงยหน้ามองฉันอย่างงง ๆ
"เปล๊า!" ฉันรีบตอบ แล้วพลิกตัวหันหลังให้เธอ "ฉันจะนอนแล้ว!"
พิมหัวเราะเบา ๆ "เออ ๆ ตามใจแก แต่ฉันล่ะอยากเห็นหน้าธีร์ตอนช่วยแกจริง ๆ นะ คงจะดูจริงจังน่าดู"
"พอเลยพิม! ถ้าแกพูดถึงมันอีกคำเดียว ฉันจะโยนแกลงจากเตียง!" ฉันขู่เสียงดัง
"โอ๊ยยย ก็แซวเล่นเอง หยอก ๆๆ" พิมหัวเราะขำ ก่อนจะปิดไฟหัวเตียงตัวเอง "ฝันดีนะยัยซีน"
"อือ..."
ฉันพึมพำตอบ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พยายามหลับตาลง
แต่แทนที่สมองจะว่างเปล่า กลับมีภาพธีร์ในเสื้อช็อปสีแดง ยืนอยู่ตรงหน้านั่งร้าน แล้วเอื้อมมือมาคว้าแขนฉันซ้ำไปซ้ำมา
บ้าจริง...ทำไมฉันถึงลืมมันไม่ได้วะ!?
วันถัดมา
โรงอาหารกลาง
เช้านี้ฉันแทบไม่มีแรงลากตัวเองไปเรียน เพราะเมื่อคืนเอาแต่กลิ้งไปมาบนเตียง ไม่ได้หลับเต็มอิ่มเลย!
"แกดูโทรม ๆ นะ" พิมพูดขณะตักข้าวเข้าปาก "เมื่อคืนแอบคิดเื่ธีร์อยู่ล่ะสิ"
ฉันที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มแทบพ่นออกมา!
"แค่ก ๆๆ! พิม!" ฉันหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิท
"อะไร? ฉันแค่พูดไปตามที่เห็น" พิมยักไหล่ "หน้าแกเหมือนคนนอนไม่พอชัด ๆ"
"ฉันแค่นอนไม่หลับเฉย ๆ! ไม่เกี่ยวกับมันเลยสักนิด!" ฉันรีบเถียง
"เอ๊าเหรอ? งั้นเหรออออ~" พิมลากเสียงยาว ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อสักนิด
"พอเลยนะ!" ฉันรีบเปลี่ยนเื่ "ว่าแต่วันนี้พวกเราเหลืออะไรต้องทำอีกบ้าง?"
พิมหัวเราะขำ ก่อนจะเปิดสมุดจดของเธอ "อืม...เหลือแค่ตัดต่อกับจัดลำดับเนื้อหาให้เรียบร้อย อีกไม่กี่วันก็ต้องส่งแล้ว"
"โอเค งั้นเย็นนี้ไปห้องตัดต่อกัน" ฉันพูดขณะก้มลงกินข้าวต่อ
แต่ขณะที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก...
"โย่วววว~ มากินข้าวกันแต่เช้าเลยนะ"
เสียงที่ฉันไม่อยากได้ยินที่สุดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ฉันเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องเบ้ปากทันทีที่เห็นธีร์ยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับภัทรที่เดินมาด้วยกัน
"โอ้โห หน้ามุ่ยเชียวซีน" ธีร์หัวเราะเบา ๆ "นี่คิดแผนจะแกล้งข้าอีกรึไง?"
"หุบปากไปเลย" ฉันกลอกตา แล้วหันไปหาเพื่อนอีกคนแทน "ภัทร นายช่วยลากเพื่อนนายออกไปที"
ภัทรหัวเราะนิด ๆ ก่อนจะส่ายหน้า "ขอโทษนะซีน แต่ลากมันออกไปคงยาก"
"ทำไมข้าต้องไป? นั่งตรงนี้สบายจะตาย" ธีร์พูดยิ้ม ๆ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามฉัน
ฉันถอนหายใจยาว "พวกนาย้าอะไร?"
"มากินข้าว"
"เออ ฉันถามโง่ ๆ เอง"
พิมหัวเราะคิกคักข้าง ๆ ฉัน ขณะที่ธีร์กับภัทรก็นั่งลงกินข้าวกันอย่างสบายใจเฉิบ
"ว่าแต่ เมื่อคืนเธอฝันถึงข้าหรือเปล่า?" ธีร์ถามพลางตักข้าวเข้าปาก
ฉันสำลักน้ำแทบพ่นอีกรอบ!!!
"ไอ้บ้า! ฉันจะไปฝันถึงนายทำไม!?"
"อ้าว ไม่รู้สิ ข้าคิดว่าเธอคงเก็บเื่เมื่อวานไปคิดจนหลับไม่ลง"
"ธีร์!!!"
เสียงหัวเราะของพิมกับภัทรดังขึ้นทันที ขณะที่ฉันแทบอยากปาของกินใส่หน้าธีร์!!
หมอนี่มัน...น่าหมั่นไส้ที่สุด!!!
1K
