เสียงเพลงเบาๆผนวกกับความเย็นของแอร์ของในรถหรู ไม่ได้ช่วยให้มนทกานติอารมณ์ดีขึ้นเมื่อเช้าคู่หมั้นโทรมานัดหมายดิบดีเื่ดินเนอร์สุดหรูของค่ำคืนนี้...เมื่อถึงเวลาอะไรอะไรไม่ได้เป็ไปตามที่ใจเธอคิด
“นอกจากลูกชิ้นปลาแล้ว หนูนิชอบทานอย่างอื่นอีกมั้ยครับ” สายตาสาวมั่นหน้ารถชำเลืองมองคู่หมั้นคู่หมายพูดคุยกับน้องสาวที่นั่งอยู่ด้านหลัง
นิศานาถติดตามพวกเขามาด้วยเพราะคำเชื่อเชิญของปพนอีกตามเคย...พวกเขาทำงานด้วยกันระยะหนึ่งแล้วความสนิทสนมจึงมีมากตาม มนทกานติปล่อยให้ทั้งสองคนพูดคุยไปส่วนตัวเธอนั้นทำงานในมือถือผ่านระบบคลาวด์จัดส่งรายละเอียดไปให้ทีมงามสำหรับวันพรุ่งนี้
กริ่ง กริ่ง
“ค่ะบอส” หลังจากกดส่งงานไปไม่ถึง 5 นาที
“ผมจะบอกมนว่า วันพรุ่งนี้ผมไม่เข้าออฟฟิศนะครับ เลื่อนตารางทุกอย่างไปไว้วันอื่นให้ด้วย”
“พรุ่งนี้บอสไม่ได้มีนัดที่ไหนนี่คะ” แปลกมากเ้านายของเธอไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อน
“ผมติดธุระที่เชียงใหม่น่ะ งานด่วน รบกวนมนด้วยนะครับ”
“รับทราบค่ะบอส เดี๋ยวมนจัดการทุกอย่างให้” เหมาะสมแล้วที่เป็เลขานุการยอดเยี่ยมไม่ว่าจะเป็เื่อะไร มนทกานติเอาอยู่เสมอ
“เฮ้อ” จิณวัตรหลับตาลง โทรศัพท์ถูกโยนห่างออกจากตัวเขามีสิทธิ์โทรหาเลขาส่วนตัวแค่นี้จริงๆ แค่เื่งานเพียงเท่านั้น
ใช่แล้วเขาหงุดหงิดเพราะได้ยินเสียงผู้ชายที่ดังเล็ดลอดออกมาจากปลายสายมทกานติมีคู่หมั้นอยู่แล้ว เธอมีผู้ชายเคียงข้างไม่ห่างใจแต่เมื่อไหร่ตัวจิณวัตรเองจะตัดใจและยอมรับความจริงเื่นี้ได้สักที...เมื่อไหร่หนอ
ก๊อก ก๊อก
“เชิญครับ”
หญิงสาวชาวดอยใบหน้ายิ้มแย้มเปิดประตูบ้านพักเชิงเขาเข้ามาในมือมีถาดอาหารกลิ่มหอมกรุ่น
“อาหารมาแล้วเ้า” คำเอื้อยเดินผ่านเขาที่นอนแผ่อยู่บนเตียงนำข้าวปลาทั้งหมดจัดเสิร์ฟที่โต๊ะริมระเบียง
“ขอบใจมากเอื้อย เธอไปพักผ่อนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
“ไม่เป็ไรเ้า เดี๋ยวเอื้อยรอจนกว่านายจิณจะรับประทานเสร็จเ้า” มันเป็หน้าที่ของเธอโดยตรง
“ไม่ต้อง ฉันสั่งให้เธอไปพักได้แล้ว ที่เหลือฉันจัดการเอง” เสียงคำสั่งทั้งห้วน ทั้งฉุน ใบหน้าของเขาบ่งบอกว่าวินาทีนี้เ้าของไร่กำลังอารมณ์เสียหนักมาก
“จะ เ้า” พนักงานสาวก้มหน้างุดด้วยความงุนงงอยากสอบถามด้วยความห่วงใย แต่อีกใจเธอก็ไม่กล้าพอ คนคอตกจำต้องถอยร่น
แอด...ปังประตูบ้านพักปิดลงไปแล้ว จิณวัตรรู้สึกหัวเสียกว่าเดิมเป็สิบเท่าหงุดหงิดไปทั่วทั้งใจ
“กูพูดอะไรของกูออกไปว่ะเนี่ย” อารมณ์มันค้างมาั้แ่ต่อสายคุยกับเลขาคนเก่งเขาเกิดความไม่พอใจที่ได้ยินเสียงของนายปพนดังเล็ดลอดออกมาเป็ระยะๆคนมันกำลังเสียใจ แต่ท่านประธานหนุ่มกลับนำพาความเกรี้ยวกราดทั้งหมดมาลงกับผู้หญิงอีกคน...คำเอื้อยไม่เกี่ยวเธอไม่ได้รู้เื่รู้ราวอะไร เธอแค่ทำตามหน้าที่ บริการอาหารให้เขา
จิณวัตรทานข้าวมื้อนี้ไม่อร่อยเลยกว่าเขาจะนำจานชามมาล้าง จัดเก็บในห้องครัวใหญ่ของรีสอร์ตก็เป็เวลาดึกดื่น
“เฮ้อ” ตามด้วยการถอนหายใจเฮือกใหญ่เฮือกแล้วเฮือกเล่า เด็กคนนั้นเหน้าหงอยไปเลยตอนที่เขาตวาดเธอ
รู้ทั้งรู้ตัวตัวเองทำเกินไป...แล้วจะมัวรีรออะไรอีกเล่า
ไปขอโทษเธอสิ
ก้าวยาวๆก้าวอันทรงพลังจ้ำรวดเร็วๆผ่านบ้านพักเชิงเขาของตน ห่างไปอีก 100 กว่าเมตร เขามาหยุดหน้าบ้านพักโทรมๆหลังหนึ่ง แสงไฟสว่างโร่...เหมือนเช่นทุกคืนคำเอื้อยยังคงนั่งหลังตรงประดิดประดอยพวงมาลัยในมือสวยงามไร้ที่ติ
กริ่ง กริ่งมือถือเครื่องเก่าคร่ำครึกดังขึ้น หญิงสาววางอุปกรณ์ประดิษฐ์ทั้งหมดก่อนเดินไปหยิบเ้าเครื่องสื่อสารบนลิ้นชัก...ทุกอากัปกิริยาอยู่ในสายตาเ้าของไร่แสงฝาง
“เ้าพี่เสือ”
“พี่คิดแล้ว ดึกป่านนี้คำเอื้อยคงยังไม่นอน” นาฬิกาบ่งบอกเวลา3 ทุ่มครึ่ง
“เหลือดอกไม้ไม่เท่าไหร่แล้วเ้า” เธอตอบแบบไม่ปิดบังเช่นกัน
“พี่จะโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้่สายๆ คุณหมอน่าจะให้กลับบ้านได้แล้ว” จิณวัตรพยายามฟัง แต่เขาไม่ได้ยินหรอกว่าอีกฝ่ายพูดอะไรบ้างได้ยินแต่เสียงหวานๆที่เอ่ยวาจาตามสาย จึงพอรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นายภิเสือ
“ดีจังเลยเ้า เอื้อยไม่ได้ไปเยี่ยมพี่เสือเลย” ทั้งๆที่เขาช่วยเหลือเธอเอาไว้แท้ๆ
“ที่ไร่คงจะยุ่งมาก คำเอื้อยคงเหนื่อยน่าดู แล้วนี้ยังเจ็บแผลมากมั้ย”
“ปวดเป็่ๆสั้นๆเ้า แต่ไม่ได้เป็อะไรมาก”
“ดีแล้วล่ะ ฝากดูแลนายจิณด้วยนะ แม่เองก็เป็ห่วงเื่นี้มากเลย”
“ไม่ต้องเป็ห่วงเ้า” เมื่อเอ่ยถึงเขาคนนั้นใบหน้าดวงน้อยแดงซ่านไปหมด มันล่ามลงแก้มมาถึงคอ
นอกจากเธอจะพยายามดูแลเ้านายอย่างดีแล้วนายจิณวัตรก็ดูแลเธอตลอดเช่นกัน เหตุการณ์มากมายเหมือนกับความฝันคำเอื้อยเม้นปากเมื่อคิดถึงความอบอุ่นชวนฝัน ััแนบชิดของเมื่อคืน เขาและเธอนอนกอดกันบนฝูกผืนนี้ ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน หลับใหลด้วยกันจนถึงเช้า
“พี่ไม่กวนแล้วล่ะ รีบพักผ่อนนะเอื้อย” คนป่วยกล่าว
“...”
“คำเอื้อย เอื้อย คำเอื้อย” ภิเสือเพิ่มความดังของเสียงเรียก
“เ้า เ้า แค่นี้นะเ้า” หญิงสาวกล่าวเสร็จก็วางสายทันทีมือน้อยๆยกขึ้นมากอบกุมหัวใจที่เต้นระส่ำคล้ายะเิใบหน้าของเธอก็ร้อนแรงเหมือนยืนอยู่เหนือูเาไฟ
“แค่นี้ก็เขินแล้วเหรอ?” แค่เธอคิดถึงนายเหนือหัวแค่คิดถึงเขาทำไมถึงได้หวั่นไหวมากเพียงนี้
“หวานกันน่าดูเลยนะ ผัวของเธอใกล้จะได้กลับบ้านแล้วสิท่า” จิณวัตรเห็นภาพทั้งหมด พวกเขาหวานกันเพียงใดผ่านการคุยโทรศัพท์นั่นหมายถึงทุกคำที่เ้าหล่อนเคยพ่นออกมา ทั้งหมดเป็คำหลอกลวงทั้งสิ้น
หึ!จิณวัตรจะไม่เชื่ออีกแล้ว เขาขอเชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงคนนี้โกหกปลิ้นปล้น แพศยา!มีผัวเป็ตัวเป็ตน ยังแสร้งเหนียมอาย ใสซื่อ ให้ท่าเขาไม่รู้กี่ท่า
“นะ นายจิณเ้า มาได้ยังไงเ้า” เป็ใครก็ต้องใเมื่อเวลานี้เ้าของไร่ก้าวเข้ามาในบ้านพักของตัวเอง
กริ๊ก! ประตูถูกลงกลอนแ่า
“เข้ามาทำความฝันของเธอให้สำเร็จไงคำเอื้อย โดนฉันจูบฉันหอมไปหลายครั้งคงถูกใจสิท่า ฉันเห็นเธอเขิน อาย บิดเป็ทองม้วน...เธอนี่เธอนี่มันแสดงละครเก่งจริงๆนะ ยัยผู้หญิงแพศยา!” มันน่าเจ็บใจเจ็บใจที่เขาเองดันไปหลงเชื่อผู้หญิงชาวเขาชาวดอยหมดสิ้นท่า
ถ้าเขายอมโง่กว่านี้...คงกลายเป็ควายให้เธอจูงจมูกเล่น
“นายจิณพูดถึงเื่อะไรเ้า ฮื้อออออ”
“อื้อออออ” ร่างบอบบางตั้งตัวไม่ทันเขาจู่โจมเธอพร้อมทั้งเหวี่ยงลงบนฟูกเก่า ร่างใหญ่ติดตามมาทาบทับริมฝีปากขยี้บดแรงเจ็บร้าว ครั้งนี้ไม่ใช่จูบอ่อนหวานเรียกร้องอย่างที่ผ่านมามือหนากอบกุม เคล้นคลึงไปทั่วตามอำเภอใจ
ภายในกระมลอันมืดมัวท่านประธานหนุ่มคิดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรให้น่าทะนุถนอมสักนิดเขาจะสั่งสอนเธอให้หลาบจำ คนอย่างจิณวัตร วัฒนาบดีเ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ระดับประเทศ เขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาหักเหลี่ยมได้โดยง่าย...คำเอื้อยเธอต้องแหลกเป็จุณ
ความโกรธโทสะมากมายบดบังให้สติปัญญามืดดำ จิณวัตรไม่มีวันรู้เลยว่านับจากนี้...เขาจะไม่พบเจอกันความสุขไปอีกแสนนาน
“นะ นายจิณ จะทำอะไรเ้า อย่า อย่า ฮือ ฮือ” น้ำตาหญิงสาวไหลนองอาบแก้มกำปั้นเล็กปัดป้อง ผลักไสคนเบื้องบนสุดแรง หากแต่ไม่อันตธานต่อพละกำลังมหาศาลของชายหนุ่มเลย
“หยุดแสดงละครน้ำเน่าได้แล้วคำเอื้อย จะหลอกอะไร จะมาไม้ไหนอีกล่ะ นี่ไงฉันกำลังจะมอบความเป็ผัวให้เธอสมใจ ดีใจมั้ย?” นังคนแพศยาเธอบอกเธอไม่ได้ข้องเกี่ยวกับนายภิเสือ เป็เพียงพี่น้องกันเท่านั้น อ้างโน้นยกเหตุผลนี้มาสารพัด หลอกให้เขาตายใจ แต่พอลับหลังเขาเท่านั้นแหละกลับมาแอบคุยโทรศัพท์จ๊ะจ๋า ปากแดง แก้มแดง เขินอายยิ่งกว่าทองม้วน
ยัยผู้หญิงร่าน!
“นายพูดอะไร เอื้อยไม่รู้ เอื้อยไม่เคยหลอกอะไรนะเ้า” ส่ายหน้าน่าสงสาร
“เหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันจะพิสูจน์ให้ดู” จับได้คาหนังคาเขายัยตัวดียังทำหน้าซื่อๆปฏิเสธ มันจะมากไปแล้วนะ
แควก แควกแควก
ผ้าฝ้ายเสื้อกาสะลองพื้นเมืองฉีกขาดผ้าถุงที่มัดตรึงถูกดึงทิ้งไม่สนทิศทาง ผิวกายสาวขาวราวหยวกท้าสายตามองภายนอกเธอเป็ผู้หญิงรูปร่างเล็ก แต่ภายในกลับซ้อนความอวบอิ่ม สมส่วนฝ่ามือของท่านประธานหนุ่มตะปบก้อนนุ่มยุ่น ก่อนส่งมันกลืนเข้าปาก
“อ่าส์” หนุ่มวัยฉกรรจ์ร้องครางด้วยความพอใจสิ่งๆนี้มันพอเหมาะกับมือ เหมือนมันถูกสร้างมาเป็ของเขาอย่างไงอย่างนั้น
“ฮือ ฮือ ฮือ ปล่อยเ้า อย่า” คำเอื้อยทั้งทุบ ทั้งตีทั้งผลัก ทั้งดัน ปรากฏว่าหล่อนทำอะไรไม่ได้เลย เขามอบความเ็ป เค้นจนเจ็บแปลบกัดจนปวดร้าว ทิ้งไว้เพียงคราบน้ำลายและร่องรอยแห่งความเจ็บระทม
“เธอสวยเหลือเกิน ถึงว่านายภิเสือถึงหวงขนาดนี้ อืมมม” ริมฝีปากหยักหนา จมูก ลิ้นร้อน มือ จูบไล่ลงมาถึงสะดือเล็กจิณวัตรจัดการถอดผ้าชิ้นเล็กที่ปิดบังกายสาวออกไป
“อย่า ฮือ ฮือ อย่าเ้า” น่าอายเหลือเกินน้ำหูน้ำตานองไหล สาวน้อยชาวดอยเห็นการกระทำอันหยาบโคลนทั้งหมด เธอไร้สิทธิ์หนีเนื่องจากแรงมหาศาลล๊อคเอาไว้แน่นคำเอื้อยค่อยๆหลับตาลง เขาเป็เทพบุตรของเาาวไร่แสงฝางทุกคนแต่กลับเป็พญามัจจุราชที่พร้อมจะกระชากิญญาของเธอไปตลอดกาล
แพล็บ แพล็บแพล็บ “อ่าส์ อืมม” หญิงสาวคนนี้สวย หวาน หอมถูกใจเขาไปทั่วทุกส่วนจริงๆ จิณวัตรหยอกล้อกับกลีบนางสีแดงฉ่ำ นิ้วสอดเข้าดึงออกสาแก่ใจ เรียกความฉ่ำของน้ำหวานให้เลียด้วยลิ้นปาก ดื่มกิน
แพล็บ แพล็บแค่นิ้วของเขายังรู้สึกคับแน่นเป็บ้า อ่าส์ผู้หญิงร่านรักคนนี้มีดีกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
แกรก แกรกเข็มขัดและซิบถูกรูดออกอย่างรวดเร็ว แท่งกายร้อนขี้โด่มีขนาดใหญ่กว่าปกติ...มันพรั่งพร้อมในการประหัตปะาหญิงสาวแพศยาตรงหน้าแล้ว
“ฮือ ฮือ โอ้ยยย อย่า อย่าเ้า นายจิณอย่าเ้า”
“เลิกบีบน้ำตาเถอะน่า มาทำให้มันเสร็จๆไป” จิณวัตรจับแก่นกายถูกไถไปมาเพียงแค่ัักันนิดหน่อย ขนแขน ขนขาของเขาลุกซู่
อืมวิเศษเหลือเกิน
“โอ้ะ โอ้ยยยย อย่าทำเอื้อยเ้า โอ้ยยย เจ็บเ้า”
“ฮึบ ฮึบ ฮึบ ฮึบ ของเธอเล็กมากคำเอื้อย” น่าแปลกจริงๆมันฝ่าปราการด่านไปไม่ได้นะสิ แค่ 10 เปอร์เซ็นต์ของแท่งยาวยังดันเข้าไปไม่ได้เลย
“เธอยังไม่เคยเหรอ?” ลมหายใจเ้าของไร่ติดๆขัดๆสายตาเพ่งมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาสลับกับกลีบดอกกุหลาบสวยที่ปิดสนิท
“ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮื้อออ” เสียงร้องถูกกลืนหายผู้เชี่ยวชาญด้านเพศเสน่หาบดจูบร้าว เว้าวอนในทีล่อหลอกให้หญิงสาวป่าดอยลืมความกลัวและความเ็ปเสียสิ้น
“ตอบฉันมาคำเอื้อย ยังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำกับเธอแบบที่ฉันกำลังทำใช่มั้ย”
งึก งึกหญิงสาวเ้าน้ำตาพยักหน้ารัวๆ ใบหน้าหวานยังแหย่เกร
“แม้แต่นายภิเสือก็ไม่เคย ไม่เคยทำแบบนี้ ไม่เคยจูบเธอเหมือนที่ฉันกำลังจูบ”
“เ้า อื้ออออ” จิณวัตรอยากจูบหล่อน เขาก็จูบลงทันทีจูบแรกเป็ของเขา เรือนร่างยั่วยวนตา ยั่วเย้าใจ...เป็เขาเขาคือคนแรกที่จะได้มัน
“อ่าส์ ฟังฉันนะเด็กดี มันจะเจ็บมาก แต่เจ็บแค่ครั้งเดี๋ยว แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น”
“นายจิณเ้า ปล่อยเอื้อยไปเถอะเ้า” มือน้อยยกขึ้นพนมไหว้แม้หัวใจของเธอจะแอบปลื้มแทบทั้งใจ แต่ทุกอย่างมันเร็วเกินไปมันไม่ควรเกิดเื่แบบนี้ขึ้น
“ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้แล้วคำเอื้อย เธอต้องเป็ของฉัน ของฉันคนเดียววว”เดินมาถึงจุดนี้ ไม่มีชายใดในโลกฝืนทนได้หรอก
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด” ลำแข็งแกร่งถูกพละกำลังดันเข้าไปสุดทางจิณวัตรเลือกให้เธอเ็ปเพียงแค่ครั้งเดียว
จุ๊บ จุ๊บจุ๊บ ริมฝีปากหนาพรมจูบปลอบประโลม จิณวัตรััได้ด้วยตัวเองเขาเป็เ้าของสาวน้อยแสนบริสุทธิ์ หล่อนสะอาดสวยสด
“คำเอื้อย เธอเป็ของฉัน ของฉันคนเดียวเข้าใจมั้ย อ่าส์” เสียงพูดหอบพร่า ใบหน้าหล่อซุกลำคอดอมดมกลิ่นเนื้อสาวไต่ระดับมายังไหล่นวลลออ เมื่อเธอคลายความเกร็ง ร่างกายผ่อนปรนท่านประธานหนุ่มเริ่มขยับตามลำเนา
“ฮือ ฮือ อือ อือ อ่ะ อ่าส์” ความเ็ปยังมีอยู่ส่วนอีกครึ่งมีกระแสวาบหวามน่าประหลาด
“ดีจังคำเอื้อย” ขาขาวดั่งลำเทียนถูกยกแยกเปิดทางก่อนที่ริมฝีปากหนักจะจับไล่จูบไปตามแนวยาว สลับไปมาทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียม
พับ พับ พับพับ พับ พับ
“อ่ะ อ่ะ อ่า อ่ะ อือ” เสียงหวานครางแ่ทุกครั้งที่บุรุษเพศล่วงล้ำโจมตีคำเอื้อยเสียวสะท้าน ทั่วทุกส่วนบิดเกร็งมือเล็กขยุ้มฟูกนอนเมื่อคนเบื้องบนโหมกระหน่ำสุดแรง
“โอ้วววว/อร๊ายยยย” สองเสียงสอดประสานสองร่างสะท้านหอบเหนื่อย สายธารแห่งชีวิตปลดปล่อยภายในกายสาวจนหมดสิ้น
ป๊อก!
จิณวัตรค่อยๆพลิกกายแนบเคียงข้างฝ่ามือยังคงลูบไล่เนื้อนวลนางนุ่มนิ่ม เขาคลี่ยิ้มมุมปากกับความสุขล้ำแสนอัศจรรย์ใจความสุขที่เขาไม่เคยพบพานจากหญิงใดมาก่อน
ในเวลาใกล้รุ่งคำเอื้อยพลิกกายเธอรู้สึกปวดแปลบไปทั่วทั้งตัว ความนึกย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเ้าของอ้อมกอดสุดอบอุ่นตรงหน้าของเธอ...นายเหนือหัวผู้มีใบหน้าหล่อคมคายตาของเขาสองชั้น แสงสว่างที่มีไม่มากหนัก แต่ในระยะใกล้ชิดขนาดนี้เธอมองเห็นไรเคราเส้นเล็กๆที่ฝุดจากคางแหลม ใบหน้าไร้เม็ดสิว กระ ฝ้าผิวพรรณหมดจดตามแบบฉบับของผู้รากมากดี
ผู้ชายคนนี้แหละที่เป็เ้าของหัวใจและร่างกายเธอโดยสมบูรณ์
“อือ ตื่นแล้วเหรอ?” เขาเปล่งเสียงงัวเงียตายังลืมไม่ด้วยซ้ำ คำเอื้อยมองภาพนั้นอย่างเผลอไผล นายจิณวัตรผู้ยิ่งใหญ่แกร่งกล้า ฉลาดเฉลียวนักเวลาทำงานช่างแตกต่างกับเวลานี้โดยสิ้นเชิง...เขาเหมือนเด็กชายผู้น่ารัก
“ว่าไง ตื่นแล้วเหรอคำเอื้อย” ครานี้ผู้รากมากดีลืมตาตื่นมาจ้องมองหญิงสาวในอ้อมแขนเขาบ้างอุณหภูมิที่ลดฮวบใน่เวลาใกล้รุ่งไร้ความหมาย เมื่อชายหนุ่มมีผ้าห่มและเนื้อนวลนางห่มกายตลอดเวลา
“จะ เ้า” เสียงหวานสั่นสะท้าน
“หนาวเหรอ”
“อุ้ย นายจิณ” เขายกร่างเธอขึ้นมาตะกายกอดอย่างง่ายดายลำแขน ลำขาแข็งแรงตวัดรัดแน่น
ฟอด ฟอด ฟอด
“แก้มของเธอหอมกว่าใคร เธอใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรเหรอคำเอื้อย” คำถามชวนสั่นพร่า เสียงทุ้มนุ่มกระซิบใกล้กกหู
“ปะ เปล่าเ้า ไม่ได้ใช้”
“จริงดิ แต่ทำไมแก้มเธอถึงได้หอม คอก็หอม ยิ่งตรงนี้ยิ่งหอม” ภมรหนุ่มดอมดมตามที่ใจหมาย กลิ่นเนื้อนางถูกสูดเข้าฉ่ำปอด
“นะ นาย ปะ ปล่อยเถอะเ้า” คนเกร็งตัว สาวชาวดอยหดแขนห่อไหลไปกับััเสน่หาที่กำลังก่อเกิดขึ้น
“ไม่ปล่อย ฉันไม่มีวันปล่อยเธอ อืม” ร่างบอบบางเปลือยเปล่าถูกพลิกให้นอนราบไปกับฟูกเก่าเรือนร่างสูงกำยำตามทาบทับ...จิณวัตรตื่นแล้ว เขาตื่นไปทั่วทุกส่วน
จมูกคมสันซุกไซรไปทั่วลำคอขาวผ่องจูบไล้ลงมาถึงสัดส่วนคัพดีที่เขาโปรดปราณยิ่ง สายตาแวววาวจับจ้องตาเป็มันมือใหญ่เคล้นคลึง จับสองเต้าป้อนเข้าปากเหมือนทารกผู้หิวกระหาย
“อือ ฮือ อ่าส์ นายเ้า”
“...” เขายังเงียบ เดินหน้าสร้างความเสียวซ่านต่อเนื่อง
“อ่าส์ เอื้อยต้องลุก ปะ ไปจะ จ่ายตลาด อื้ออออ” หมดสิทธิ์อุทรณ์เ้าของไร่เดินหน้ามอบบทจูบแสนหวานเรียกร้อง จนหญิงสาวผู้อ่อนด้อยประสบการณ์เผลอตอบสนองอย่างเงอะงะ
“อืมมม” เสียงครางทุ้มพอใจในััของเธอหนุ่มเ้าของไร่และหญิงสาวบ้านป่าเมืองดอยแลกััในโพรงปากหรรษาก่อนที่ชายหนุ่มจะถอนจูบออกมา พลิกตัวไปด้านข้างพรมจูบลากเลียไปทั่วแผ่นหลังนวลเนียนน่าัั
“อ่าส์ ฉันขอนะ” ไม่สามารถหักห้ามใจได้อีกมือแข็งแรงจับยกแยกขาข้างหนึ่งขึ้น แก่นกายร้อนขยับมาตอกตึงในกลีบกุหลาบคับแน่น
“อร้ายยยยยย/อู้ววว” เสียงทั้งสองครวญครางประสาน
พับ พับ พับพับ พับ พับ ท่วงท่านี้ทำให้เขาซอยได้ถนัดขึ้นขานวลเนียนถูกยกสูงขึ้นเปิดอ้าให้โหมสะโพกเป็จังหวะ
พับ พับ พับพับ พับ ใบหน้าหวานซุกลงบนหมอน ส่วนมือทั้งสองข้างจิกลงบนฟูกจนปวดเกร็ง
“นายจิณ อ่ะ อ่ะ อ่าส์”
“ชอบมั้ยหึ ชอบมั้ยเด็กดี เธอ้าให้ฉันทำแบบนี้หรือเปล่าคำเอื้อย”เขาถามเธอเสียงหอบ ร่างผุดผ่องบิดกายเร่าๆเรียกเืลมจากชายหนุ่มได้อย่างพรุ่งพล่าน จิณวัตรปรนเปรอเคลียคลอหมอบความหฤหรรษ์แก่หญิงสาวและตัวเองไม่หยุดหย่อน
“อ่ะ อ่ะ อือ” สาวชาวดอยปล่อยกายปล่อยใจไปตามครรลองของธรรมชาติความสุข ความเสียวซ่าน ความแนบชิดทำให้ดวงใจดวงน้อยไหวสั่นเธอมีอารมณ์ความ้ามาก พอๆกับเขา
“ชอบมั้ยคำเอื้อย บอกให้ฉันชื่นใจที อู้วว”
“ชะ ชอบเ้า อ่าส์” พับ พับ พับ พับ พับ พับสิ้นเสียงหวานขานรับ จิณวัตรก็จัดการชุดใหญ่ท่อนเอ็นไร้กระดูกโหมกระหน่ำความสุขเข้าๆ ออกๆ รุนแรงบ้าคลั่ง จากนาทียาวนานเป็ชั่วโมงที่สองร่างร่วมรักอัดกระแทกความปรารถนาใส่กันด้วยเหงื่อโซมกายร่างบอบบางสะท้านไปตามแรงโยกที่ไม่ลดกำลังลง มันมีแต่เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
“โอ้วววววววววว/อร้ายยยยยยยย” สมองพร่าเบลอน้ำรักทุกหยาดหยดปลดปล่อยเข้าในกายสาว จิณวัตรกระตุกรุนแรงกว่าครั้งไหนๆเขามีความสุขกว่าครั้งไหนๆด้วย
เขาชักจะถูกใจเรือนร่างเย้ายวนใจนี้เข้าแล้วสิ
9K
