บทที่ 20 — เครื่องยิงหินแห่งฉิน
รุ่งเช้า หลิวหานลากทหารสิบกว่าคนไปยังลานกว้างนอกค่าย
ไม้ซุงเส้นใหญ่ถูกขุดขึ้นมาจากป่า ไม้ไผ่และเชือกเส้นโตถูกวางกองสูงราวูเาเล็ก
ทหารบางคนบ่น “จะทำเรือหรือทำอะไรเนี่ย?”
แต่หลิวหานพูดเสียงดัง
“วันนี้… พวกเ้าจะได้เห็นอาวุธใหม่ที่จะเปลี่ยนการศึกตลอดไป — เครื่องยิงหิน!”
เขาออกแบบจากความรู้ในหัว ใช้ไม้ซุงทำเป็โครง ใช้เชือกเส้นหนาเป็สปริงเกลียว และแขนไม้ยาวเป็คาน
วันแล้ววันเล่า เสียงเลื่อย เสียงขวานดังระงมทั่วค่าย
บางครั้งเชือกขาดจนดีดทหารล้มระเนระนาด
บางครั้งคานหักจนเกือบฟาดหัวเขาเอง
ทหารหัวเราะ “ฮ่า ๆ ของบ้าอะไรกันนี่!?”
หลิวหานเช็ดเหงื่อ เออ ขำไปก่อนเถอะ เดี๋ยวได้อึ้งกัน!
หลายสัปดาห์ต่อมา เครื่องยิงหินสูงกว่าคนสามคนก็เสร็จสมบูรณ์
หลิวหานวางหินก้อนเท่าศีรษะลงในถังไม้ที่ปลายคาน
“ถอยออกไปให้หมด!”
เขาปล่อยเชือก — ฟึ่บ!
คานสะบัดพาหินพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ก่อนตกใส่เป้าหุ่นไม้ไกลออกไปจนแตกกระจาย
ทหารทั้งค่ายเงียบกริบ… แล้วะเิเสียงโห่ร้อง
“โอ้โห! มันทำได้จริง!”
“ป้อมของเว่ย… จะกลายเป็เศษไม้แน่!”
อวี้หานมองด้วยสายตาแวววาว “เ้าทำได้อีกแล้ว หลิวหาน”
แต่ไป๋หลงกัดฟันแน่น มองเครื่องยิงหินด้วยสายตาไม่ยอมแพ้
สักวัน… ข้าจะทำให้เ้าล้มเอง!
หลิวหานนั่งลงมองเครื่องยิงหินด้วยหัวใจเต้นแรง
จากนี้… ไม่ใช่แค่รอดชีวิต แต่เป็การเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงาทั้งแผ่นดิน
จบบทที่ 20
441
