บทที่ 8 ละครฉากใหญ่ในครอบครัว
"หยุดนะ!" เสิ่นฟางไห่ะโลั่น
หลิวผิงหันขวับไปมองทางประตูบ้าน สีหน้าท่าทางเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอไว้แน่น เธอเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า
ซูอวี้จู๋เดือดดาลจนถึงขีดสุด โดยไม่สนใจว่าเสิ่นฟางไห่จะยืนไหวหรือเปล่า ขยับสะดวกหรือไม่ เธอรีบก้าวพรวดเข้าไปสองสามก้าวอย่างรวดเร็ว
"หลิวผิง! ลูกสาวฉัน ฉันสอนเองได้ เธอเป็ใครกันถึงกล้ามาเสนอหน้า!"
ซูอวี้จู๋รีบดึงเสิ่นหนานซิงไปหลบข้างหลัง เมื่อเห็นว่าลูกสาวไม่าเ็ร้ายแรง จึงตวัดสายตาจ้องมองหลิวผิงอย่างดุดัน
หลิวผิงยืนนิ่งทื่ออยู่กับที่ อารมณ์หลากหลายตีรวนจนสมองขาวโพลน ในใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดระแวงไปหมด
'เสิ่นฟางไห่ไม่เป็ไรเหรอ? เขาออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ? เป็ไปได้ยังไง! แล้วฉันจะทำยังไงดี?'
ท่าทางลนลานของหลิวผิงนั้นผิดปกติอย่างมาก ซึ่งซูอวี้จู๋คิดว่าเป็เพราะเธอไม่คาดคิดว่าพี่ไห่จะออกจากโรงพยาบาล จึงใที่เห็นเธอกับพี่ไห่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน
แต่เสิ่นหนานซิงกลับสังเกตเห็นว่า สายตาที่หลิวผิงมองบิดาของเธอนั้น แฝงไปด้วยความรู้สึกผิด ความกลัว และยังมีบางอย่างที่คล้ายกับความเกลียดชังเคียดแค้น? นี่มันเื่อะไรกันแน่?
ในใจของเสิ่นฟางไห่กลับราวกับมีคลื่นั์โหมกระหน่ำ 'ที่แท้หนานซิงพูดน้อยกว่าความเป็จริงไปมาก! หลิวผิงกล้าทำร้ายลูกสาวของเขาแบบนี้ลับหลังเชียวเหรอ?!'
"เหล่าเอ้อร์ นายออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ? ขาไม่เป็ไรใช่ไหม? โธ่ นี่พวกเธอทำอะไรกันน่ะ?"
ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันอย่างอึดอัด เสิ่นฟางเฉวียนก็เดินดุ่มเข้ามาทางประตู เขาเหลือบมองซ้ายขวาด้วยความไม่เข้าใจสถานการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ไม่มีใครยอมเสียเวลาสนใจเขา ไม่ว่าจะเป็เสิ่นฟางไห่หรือหลิวผิง ต่างก็จมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเอง
"พี่สะใภ้ ไม่ว่าคุณจะมีเหตุผลอะไร ก็ไม่จำเป็ต้องลงมือสั่งสอนลูกสาวผม! หนานซิงมีผมที่เป็พ่อคอยดูแลอยู่ทั้งคน!"
เสิ่นฟางไห่หน้าดำคร่ำเครียด ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ มือที่จับไม้เท้าสั่นระริกเล็กน้อย ทั้งเพราะร่างกายยังไม่แข็งแรงและเพราะแรงโทสะที่ปะทุขึ้นมา!
หลิวผิงกลัวว่าเสิ่นฟางไห่จะจับพิรุธเื่อื่นได้ จึงคิดคาดโทษในใจว่า ยัยตัวแสบคนนี้ทำเื่เสียเื่แท้ ๆ! ก่อนจะจ้องมองเสิ่นหนานซิงอย่างดุดันเป็เชิงข่มขู่
เสิ่นหนานซิงมองเธออย่างขบขัน นี่ไม่คิดจะแสร้งทำเป็คนดีแล้วเหรอ? ก็ดี ในเมื่อทุกคนเปิดหน้าสู้กันแบบนี้ จะได้ไม่ต้องมีเื่ยุ่งยากให้ตัวเองตามแก้ภายหลัง
"ยัยเด็กคนนี้ไปใส่ร้ายฉันข้างนอก ฉันเป็ป้าสะใภ้ จะถามไถ่ตักเตือนหน่อยไม่ได้หรือไง? พวกเธอสองคนสอนลูกกันมาแบบนี้เหรอ!"
หลิวผิงพยายามฮึดสู้เรียกความมั่นใจว่าตอนนี้ห้ามถอยเด็ดขาด พูดจบเธอก็เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอคำตอบจากเสิ่นฟางไห่และซูอวี้จู๋
"พูดใส่ร้ายเหรอ? ไหนลองบอกมาสิว่าหนานซิงใส่ร้ายเธอว่าอะไร? ถ้าเธอพูดผิดเพี้ยนไปแม้แต่คำเดียว วันนี้ฉันต้องสั่งสอนเธอให้เข็ดหลาบเอง!"
ซูอวี้จู๋เบิกตากว้าง พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวไม่มีออมมือ
"ยังจะมาถามอีก! เธอไปทำลายชื่อเสียงฉันไว้ที่ไหนล่ะ? ไปบอกพวกปากสว่างในหมู่บ้านว่าฉันตีเธอ! ปากร้ายแบบนี้ไม่สมควรโดนตีหรือไง!"
"น้องสะใภ้ ถ้าเธอตัดใจลงมือไม่ได้ ฉันจะช่วยสอนให้เอง! คนที่ไม่รู้จักเกรงใจผู้ใหญ่แบบนี้ โตไปจะทำลายครอบครัวในอนาคต!"
หลิวผิงไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำพัง นี่คือกลยุทธ์ที่เธอใช้เสมอ คือการชิงกล่าวหาคนอื่นก่อนเพื่อความได้เปรียบ และใช้ความเป็ผู้ใหญ่มากดข่ม!
"ทำลายชื่อเสียงเธอ? เธอมีชื่อเสียงอะไรให้ทำลาย! เธอตีหนานซิงจริง ๆ นี่ไม่ใช่ความจริงหรือไง! ตัวเองทำชั่วแท้ ๆ ยังจะมาหน้าด้านสวมรอยเป็คนดีกล่าวหาคนอื่น มีหน้ามาพูดนะ!"
ซูอวี้จู๋แค่นหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ นี่มันหาเื่ใส่ตัวชัด ๆ!
"น้องสะใภ้ พี่สะใภ้เขาก็เป็คนโผงผางแบบนี้แหละ อย่าไปถือสาหาความเลย ทะเลาะเบาะแว้งกันให้คนข้างบ้านได้ยินมันดูไม่ดี"
เสิ่นฟางเฉวียนรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย ในสายตาของเขา นี่เป็เพียงเื่ขี้ผงในบ้าน หนานซิงเป็หลานสาวแท้ ๆ ของเขา ถูกตีสองสามทีจะเป็อะไรหนักหนา!
"พี่ใหญ่ พูดง่ายจัง! คุณดูรอยแผลของหนานซิงสิ เด็กตัวแค่นี้ ถ้าฉันเผลอไปลงไม้ลงมือตีหนานฮุ่ยบ้าง คุณจะยังยอมพูดจาใจกว้างแบบนี้ไหม?"
ซูอวี้จู๋ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับตัวสั่นเทิ้ม ทำไมเขาถึงไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอเลยสักครั้ง!
"ฟางไห่ เื่เล็กน้อยจริง ๆ นะ พี่สะใภ้แค่ช่วยสอนลูก ไม่เห็นจำเป็ต้องทะเลาะเบาะแว้งกัน รีบให้หนานซิงขอโทษพี่สะใภ้เถอะ พวกเราครอบครัวเดียวกัน อย่าให้คนอื่นหัวเราะเยาะเลย!"
เสิ่นฟางเฉวียนพูดจนซูอวี้จู๋อัดอั้นจนพูดไม่ออก เขาหันไปกดดันเสิ่นฟางไห่ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้เสิ่นฟางไห่ตาสว่างและะเืใจ
เสิ่นฟางไห่บอกตัวเองอีกครั้งว่า นี่คือพี่ใหญ่ที่เติบโตมาด้วยกันั้แ่เด็ก เขาบีบไม้เท้าในมือแน่น ข่มอารมณ์พลุ่งพล่านที่อยากจะเดินเข้าไปหา
"ผมยังยืนยันคำเดิมขาดคำ! ลูกสาวผม ใครก็ไม่มีสิทธิ์ตี! ใครแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วก็ไม่ได้!"
"เหล่าเอ้อร์ นี่นาย..." เสิ่นฟางเฉวียนเห็นสีหน้าดุดันของน้องชายก็เริ่มลังเลและขยาด
"ตลกสิ้นดี! ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็ครั้งแรกว่าเหยื่อต้องมาขอโทษคนร้าย!" เสิ่นหนานซิงเดินออกมาจากด้านหลังซูอวี้จู๋ อดไม่ได้ที่จะสวนกลับเสิ่นฟางเฉวียนอย่างเจ็บแสบ
ในลานบ้านตระกูลเสิ่น เสียงโวยวายดังลั่นอยู่ครึ่งวัน บนกำแพงบ้านของป้าห้าที่อยู่ติดกันเริ่มมีคนโผล่หัวออกมามองหลายคน หน้าประตูเต็มไปด้วยผู้คนที่แอบมองผ่านช่องประตูอย่างสนใจ
ในหมู่บ้านไม่มีความลับอะไร ใครว่างงานก็มักจะแวะเวียนไปสอดรู้สอดเห็นบ้านคนอื่น ยิ่งถ้าบ้านไหนมีเื่สนุก ทุกคนก็พร้อมใจกันมามุงดู
หลี่เซียงหลาน ผู้ที่ชอบดูเื่ชาวบ้านมาทั้งชีวิต ก็กลับมาถึงพอดีในจังหวะนี้ วันนี้เธอแค่ไปเดินเล่นที่บ้านลูกสาว ไม่คิดว่าขากลับจะเจอฝูงชนมุงดูหน้าบ้านแน่นขนาดนี้
ยังไม่ทันจะตั้งตัว เธอก็ได้ยินคำพูดของเสิ่นหนานซิงลอยเข้าหูพอดี
น่าอับอายขายหน้า!
"เอ่อ ทุกคนช่วยหลีกทางหน่อย ฉันจะเข้าไป!" หลี่เซียงหลานพยายามเบียดเข้าไป แต่ยังไม่ทันได้เข้าสู่เหตุการณ์ สถานการณ์ก็พลิกผัน
"คนร้ายอะไรกัน! ฉันกำลังสอนเธอแทนแม่เธอต่างหาก! อายุเท่านี้แล้วยังไม่รู้จักเรียนรู้ กล้าหยิบฉวยขโมยของงั้นเหรอ! ต่อให้ใครมาตัดสินก็ต้องบอกว่าฉันไม่ผิด!"
หลิวผิงเชิดหน้าะโเสียงดัง คำพูดนี้ทำให้คนที่มุงดูอยู่ส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่ด้วยความตื่นเต้น
หากพูดถึงเื่ที่คนในหมู่บ้านหยิบมานินทาได้รสชาติที่สุด เื่ลูกหลานไม่เอาไหนลักเล็กขโมยน้อยย่อมอยู่อันดับต้น ๆ เลยทีเดียว!
"หลิวผิง! เธอพูดเื่เหลวไหลไร้สาระ! ระวังฉันจะตบหน้าเธอให้คว่ำจนสลบคาเท้าตรงนี้แหละ!"
ซูอวี้จู๋ตัวสั่นด้วยความโกรธ ส่วนเสิ่นฟางไห่ก็เซไปเล็กน้อยจนเกือบยืนไม่ไหว นี่มันจงใจสาดโคลนทำลายอนาคตลูกสาวของเขาชัด ๆ!
ตรงกันข้าม เสิ่นหนานซิงกลับดูสงบนิ่ง เธอกำลังคิดว่าจะลากเื่ในบ้านออกไปแฉข้างนอกได้อย่างไร แต่หลิวผิงกลับพูดมันออกมาเองเสียอย่างนั้น
"ป้าสะใภ้ ลองบอกมาสิว่าฉันขโมยอะไรไป? มันสมควรให้คุณสั่งสอนฉันปางตายขนาดนี้เลยเหรอ! ถึงขนาดตบตีฉันจนสมองกระทบกระเทือนจนเกือบสลบเหมือดเนี่ยนะ!"
เสิ่นหนานซิงไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่คำเดียว เธอพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำเน้นย้ำประโยค พร้อมกับดึงซูอวี้จู๋ไว้ไม่ให้วู่วามลงมือก่อน เพื่อจะได้มีหลักฐานมัดตัวอีกฝ่าย
"ยัยเด็กคนนี้พูดโกหกคำโต ฉันก็แค่ผลักเธอเบา ๆ จะสมองกระทบกระเทือนได้ยังไง? หมั่นโถวั์วันนั้น เธอก็ขโมยไปตั้งสองก้อนเลยไม่ใช่หรือไง! ถ้าฉันไม่แย่งกลับมา ข้าวของทั้งครอบครัวคงถูกเธอผลาญจนเดือดร้อนกันหมด!"
หลิวผิงพอได้ยินเสิ่นหนานซิงเอ่ยถึงอาการสมองกระทบกระเทือน ก็เริ่มใจนทำอะไรไม่ถูก พลั้งปากพูดความจริงออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจว่าเื่ทั้งหมดเป็เพราะหมั่นโถวเพียงสองก้อน ในที่สุดทุกคนรอบข้างจึงได้รู้ความจริง
แค่เพราะหมั่นโถวสองก้อนเหรอ? ยัยหลิวผิงนี่ทำเกินไป น่าเวทนาแท้ ๆ!
"หลิวผิงใจร้ายเกินไปแล้ว แค่หมั่นโถวสองก้อนเนี่ยนะ? เสิ่นฟางไห่ก็ยังทำงานเลี้ยงครอบครัวงก ๆ อยู่ ลูกสาวเขาจะกินหมั่นโถวไม่ได้เลยหรือไง!"
"ใช่ ๆ! ปกติบ้านเสิ่นไม่เคยพูดจาหยาบคายขนาดนี้ แต่กลับถูกบีบจนถึงที่สุด! เห็นได้ชัดเลยว่าหลิวผิงน่ารังเกียจเห็นแก่ตัวแค่ไหน!"
เหล่าป้า ๆ ที่มามุงดูต่างวิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา ทำให้หลิวผิงหน้าเสีย เธอเกลียดที่สุดเวลาคนอื่นพูดถึงเื่นี้ เพราะครอบครัวของเธอต้องพึ่งพารายได้ของเสิ่นฟางไห่ทั้งนั้น
หลี่เซียงหลานพอได้ยินคำพูดยินเสียงนินทาเ่าั้ ก็แทบจะหน้ามืดสลบไป เธอรู้มานานแล้วว่าหลิวผิงเป็คนหัวทึบ แต่ไม่คิดว่าจะโง่เขลาจนหาเื่ประจานตัวเองต่อหน้าฝูงชนได้ถึงเพียงนี้!
2K
![คู่มือเศรษฐีนีชาวนาฉบับสาวน้อยทะลุมิติ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1659075397_97772331.webp)
