“โอ้ย ทำไมเจ็บคออย่างนี้นะ”
ผมเอามือจับคอตัวเองลูบคลึงสำรวจ ผมค่อยๆลืมตาช้าๆแล้วมองไปข้างหน้า ผมเห็นภาพตะแคงแปลกๆ จึงรู้ทันทีว่าคอหัก
“คอหักหรือนี่ แต่ทำไมไม่ตาย แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน ไม่ใช่แถวคอนโดที่เราอยู่นี่น่า”
ผมพยายามหันไปรอบๆและแปลกใจกับสิ่งที่เห็น มีต้นไม้มากมาย มีทางดินลาดยาวเหมือนในอนิเมะที่รถม้าแล่นผ่าน
“นี่มันที่ไหนกัน”
ผมอุทานออกมา
(ปิ๊งป่อง)
เสียงประหลาดดังขึ้นในหัวของผม
(ยินดีด้วยคุณได้รับสิทธิเกิดใหม่ ระบบจะรักษาร่างกายให้คุณโดยอัตโนมัติ)
ชัดเลยนี่เราตายแล้วมาเกิดใหม่พร้อมระบบเหมือนในนิยายสินะ สนุกแน่งานนี้ มันคือความฝันของคนชอบอย่างนิยายอย่างเราเลยนิน่า หวังแค่ว่าระบบจะไม่ห่วยแตก
(ปิ๊งป่อง การรักษาเสร็จสิ้น ต่อไปจะโหลดความทรงจำของร่างเดิม)
ดีจริงๆแฮะ มีระบบแบบนี้ ต้องขอบคุณโจรที่มางัดห้องเรารึป่าวนะ ที่มอบประสบการณ์ในฝันให้
(ปิ๊งป่อง โหลดความจำเสร็จสิ้น)
เข้าใจแล้ว ที่แท้เ้าของร่างนี้เป็นักล่าค่าหัว มีปมในวัยเด็กที่พ่อแม่โดนโจรบุกมาปล้นและฆ่าตาย ไม่น่าเราก็ตายคล้ายๆกันเลยได้มาสิงร่างนี้
“อย่าเสียใจไป ข้าจะสานต่อเจตจำนงของเ้าเอง ข้าจะขอประกาศ จากนี้ไปโจรทุกคนคือศัตรูของข้า”
ผมได้ตั้งปณิธานและะโมันออกมาเสียงดัง แต่ทันใดนั้น
“ใครอยู่ตรงนั้น”
ผมได้ยินเสียงใครบางคนพูดขึ้นมา ผมก็คิดได้ว่าซวยแล้วไง โจรอยู่ใกล้ๆนี่หว่าเสือกะโออกไปแบบลืมตัว ตายแน่ตายแน่ๆ ผมยังไม่อยากตายเพราะโจรอีกครั้งหรอกนะ รีบวิ่งดีกว่า
“หัวหน้ามีคนอยู่ทางนี้”
“ตามไปจับมันมา”
เสียงคนคุยกันและวิ่งไล่หลังตามมา เอาไงดีละเนีย โดนโจรล่าซะเอง หนีขึ้นต้นไม้ดีไหมนะ
(ปิ๊งป่อง คุณได้รับสิทธิสุ่มสกิลครั้งแรกฟรี จะสุ่มเลยหรือไม่)
เสียงจากระบบ
“สุ่มสิจะรออะไร สุ่มเดี๋ยวนี้” ผมรีบสุ่มทันที
(ปิ๊งป่อง คุณได้รับสกิลตดเบญจพิษ)
สกิลบ้าไรเนีย จะให้ตดใส่โจรหรอ บ้าไปแล้ว
(ปิ๊งป่องรายละเอียดสกิล ตดเบญจพิษ เป็ตดที่สามารถสังหารได้แม้กระทั่งั ถ้าคุณเก่งพอที่จะตดอัดจมูกมัน สกิลนี้คูลดาว 1 ชม.)
บ้าไปแล้ว บ้าแน่ๆ ให้สกิลทุเรศกับคนหน้าตาดีอย่างเราได้ยังไง
“ฮ่าๆๆ ตามทันแล้ว หยุดเลยพ่อหนุ่ม”
ผมได้ยินเสียงโจรพูดอยู่ข้างๆหูพร้อมกับดาบที่จ่อคอหอย
“ใจเย็นๆครับพี่โจร ผมแค่ผ่านทางมา”
ผมพูดเสียงสั่นๆออกไป
“รู้ได้ยังไงว่าพวกข้าเป็โจร”
โจรถามด้วยเสียงเข้ม
“คุกเข่าลง”
เสียงเข้มจากชายอีกคนที่น่าจะเป็หัวหน้า
“ค้นตัวมัน”
ผมถูกผู้ชายสองคนจับแก้ผ้าค้นตัวล้อนจ้อน
“นี่ครับหัวหน้า”
เหมือนพวกมันจะเจออะไรบางอย่างที่ผมเองก็ไม่รู้
“แกมีมีดสั้นของลูกน้องข้า แกคงจะเป็คนฆ่ามันสินะ ดี! วันนี้ข้าจะสังหารแกล้างแค้นให้ลูกน้อง”
หัวหน้าโจรตะแบงขึ้นมา
“ช้าก่อนท่านหัวหน้าโจร จะตายทั้งทีผมขออะไรสักอย่างได้ไหม”
ผมพูดถ่วงเวลาออกไป ในใจก็คิดว่าจะทำยังไงดี จะตดยังไงให้พวกมันตายหมู่ ผมมองไม่เห็นหัวหน้ามันด้วยซ้ำ เพราะผมนั่งหันหลังให้พวกมันอยู่ ฟิ้ววว เสียงลมพัดผ่านหน้าผมไปข้างหลัง
“จะขออะไรก็รีบพูดมา”
หัวหน้าโจรตอบรับ
“ฮ่าๆๆ ไม่ขออะไรมาก ก่อนตายข้าขอตดให้พวกแกดมละกัน”
"ปู๊ดดดดดด ปี๊ดดดด แปล๊ดดด"
ผมเบ่งสุดชีวิต ชิบหายเสียงเหมือนขี้เล็ดออกมาด้วย
“ควันอะไรเนีย สีเขียวๆออกมาจากรูตูดของมัน เหม็นมาก ข้าเริ่มมึนหัวแล้ว”
โจรพูดด้วยน้ำเสียงพะอืดพะอมขมคอ
“แย่แล้วหัวหน้า นี่มันควันพิษ อื้อออ เฮือกกก”
เสียงเหมือนใกล้ตาย หายใจติดขัด
ผมหันไปมองเห็นเหล่าโจรสิบกว่าคนล้มลงนอนดิ้นอยู่บนพื้นดิน กลิ้งไปมาด้วยความทรมาน เส้นเืในตาแดงฉาน มีเืไหลออกทางจมูก ปาก และหู ไร้เรียวแรงจะวิ่งหนีจากควันเขียว
“สุดยอด นี่มันสกิลตดมหาประลัยนี่หว่า กูคงข้ามมิติมาเอาฮาสินะ ถึงได้สกิลแบบนี้”
ผมพึมพำกับตนเอง ในขณะที่มองดูโจรเหม็นตดจนดิ้นกลิ้งตายอย่างน่าเวทนา
“เอาละ ทีนี้เราก็ควรจะตัดหัวมันเพื่อไปขึ้นเงินรางวัล”
ผมได้ตัดหัวของหัวหน้าโจรใส่ถุงผ้าพาดบ่าไป เป้าหมายคือเมืองใกล้เคียง
จากความทรงจำถ้านำหัวของโจรมาให้กองปราบจะได้รับรางวัลค่าหัว
ผมได้ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าและรีบออกจากจุดเกิดเหตุ เพราะกลัวว่าใครจะมาพบเห็นเข้า แต่ดูเหมือนเสื้อผ้าของผมจะติดอะไรเขียวๆมาด้วยนะนี่ น่าอนาถจริงๆ
“ไอ้ระบบ ออกมาคุยกันหน่อยสิว่าแกทำอะไรได้บ้าง"
“….........….”
ดูเหมือนจะไม่มีเสียงตอบรับ
“เฮ้ย ระบบ”
ผมเรียกอีกครั้ง ก็ยังคงไม่มีการตอบรับ ชั่งมันละกัน ระหว่างทางไปกองปราบผมก็เริ่มทบทวนความทรงจำไปด้วย ทำให้รู้ว่าเ้าของร่างนี้โดดเดี่ยวมาก ไม่มีญาติไม่มีเพื่อนไม่มีคนรัก ไม่มีอะไรเลย ใช้ชีวิตตามล่าโจรไปวันๆ ไม่กล้าคบใครจริงจังเพราะกลัวเขาจะเดือดร้อนจากการแก้แค้นของกลุ่มโจร ช่างไม่ต่างกับชีวิตก่อนตายของผมเลย โดดเดี่ยว จากนี้ไปผมจะใช้ฉายานี้ก็แล้วกัน
“โดดเดี่ยวล่าสังหาร”
ชื่อนี้จะต้องดังไปทั่วหล้า โจรได้ยินเป็ต้องหวาดผวา ฮ่าๆๆ
"ใกล้จะถึงเมืองแล้วสินะ ไม่มีเหตุการณ์อะไรสักหน่อยหรอ แบบที่นิยายเขาชอบมีกัน"
ผมคิดในใจเพราะอ่านนิยายมาเยอะ
"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที"
เสียงผู้หญิงดังออกมาจากป่าข้างทาง ที่ห่างออกไปราว 30 เมตร
"นั่นไง พูดไม่ทันขาดคำ แต่สกิลตดยังคูดาวอยู่เลยนะ จะเอาอะไรไปสู้ละเนีย"
ผมบ่นพลางคาดหวังว่าระบบจะให้สกิลอะไรมาเพิ่ม
ผมได้ยินเสียงหญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือ แน่นอนว่าผู้ข้ามมิติอย่างเรามิอาจนิ่งดูดาย โอกาสจะเป็ฮีโร่มาแล้ว ต้องคว้าเอาไว้ให้ได้
"ค่อยๆย่องไปแอบดูก่อนละกัน"
ภาพเื้ัพุ่มไม้ที่เห็น มีหญิงสาวสองคน กำลังวิ่งหนีเสือตัวหนึ่ง เสือตัวใหญ่มีลวดลายสวยงาม น่าเอามาเลี้ยงจริงๆ
ส่วนหญิงสาวสองคนนั้นก็งดงามหยดย้อย ใส่เสื้อผ้าดูแพงเหมือนคนรวย แต่ไม่ใส่รองเท้า วิ่งกันตีนแตกเลยสินะ น่าสงสารจัง
แต่ด้วยความสามารถการต่อสู้ ของเ้าของร่างเดิมบวกกับมีดที่ขโมยมาจากลูกน้องโจร ผมมั่นใจว่าสามารถจัดการเสือตัวนี้ได้อย่างง่ายได้
"เฮ้ย ไอ้เสือโง่ มาทางนี้สิ"
ผมะโพลางวิ่งออกไปดักหน้าเสือ ในขณะที่หญิงสาววิ่งผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้ผมอยู่ระหว่างสาวงามกับเสือ แน่นอนเป็ท่านจะเลือกอะไรละ? สาวงามแน่นอน วิ่งตามสาวไปดีกว่า
"เฮ้ย ไม่ใช่เวลามาล้อเล่น เสือจะงาบหัวกูแล้ว"
ผมบ่นกับความคิดไร้สาระของตัวเอง
ผมชักมีดออกมารอจังหวะที่เสือจะเข้าจู่โจม ไม่กี่อึดใจ เสือร่างใหญ่เท่ารถมอไซที่มีคนนั่งซ้อนสี่ก็พุ่งจู่โจมผมแบบตรงๆ ผมกลิ้งหลบไปทางขวาในทันที ผมอาศัยจังหวะที่เสือหันหลังอยู่ ะโขึ้นสูงและปักมีดเข้ากลางศรีษะ สังหารลงได้ในคราเดียว
"วู้ จบซะแล้ว ง่ายอย่างที่คิดจริงๆ สิงสาราสัตว์ทั่วไปมิใช่คู่มือของเรา"
ผมพูดอย่างภาคภูมิใจ
"ว่าแต่สองสาวงามไปไหนแล้วนะ มาต่างโลกทั้งที เื่แบบนี้พลาดไปก็น่าเสียดาย"
พูดพลางมองหา หวังว่าเธอยังอยู่แถวนั้น แต่กลับไม่เห็นแม้แต่ฝุ่นควัน
"ทำไงดีนะเนีย ช่วยเสร็จแล้วก็ควรได้รับการตอบแทนแบบในนิยายสิ จะมาหนีกันไปดื้อๆได้ไง"
จากนั้นผมก็วิ่งตามหาพวกเธอไปตามทางที่คาดเดา วิ่งไปนานกว่า 5 นาทีก็ยังไม่เจอ
"เป็ไปได้ไง หรือเธอจะหาที่แอบอยู่ตรงไหนสักที่ ถ้ามีระบบนำทางก็คงจะดี"
ผมรู้สึกเสียดายอย่างบอกไม่ถูก จิตใจหม่นหมอง ผมจึงนั่งลงพักใต้ต้นไม้ใหญ่
"ตุบ อั๊ก"
มีเสียงเหมือนอะไรตกลงมาจากต้นไม้ ที่ห่างจากผมไม่มาก
"ใช่แน่ๆ หญิงสาวสองคนนั้นแน่ๆ"
ผมรีบวิ่งไปดูด้วยความหวัง
2K
