ใบชาตื่นขึ้นมาพร้อมความปวดร้าวไปทั้งตัว ชายหนุ่มที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอเมื่อคืนเขาไม่อยู่ในห้องแล้ว
เมื่อนึกถึงเื่เมื่อคืนน้ำตาเธอก็ไหลออกมา
ใบชารีบแต่งตัวกลับห้องของเธอ เมื่อถึงห้องเธอก็รีบเข้าห้องน้ำแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“ฮึก ฮึก ฮืออ ฮือ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย” ใบชานั่งร้องไห้อยู่นาน จึงรีบอาบน้ำแต่งตัวกลับบ้านไปหาแม่
ด้านเพทายเข้าต้องรีบตื่นไปมหาลัยแต่เช้าเนื่องจากวันนี้เขามีพรีเซ้นท์งานกับเพื่อนๆจึงจำใจต้องทิ้งร่างบางไว้ที่ห้องคนเดียว สมองเขาคิดถึงแต่ร่างบาง
“เพทายวันนี้แกดูใจลอยๆ แปลกๆนะ มีอะไรรึป่าว” ม่อนถามไถ่ด้วยความเป็ห่วง
“ป่าว! ไม่มีอะไร” เขาจำใจต้องโกหกเพื่อน
“เย็นนี้ไปสนามป่ะ เห็นเฮียบอกว่ามีพวกมาท้าแข่ง” แทนไทถาม
“ไม่รู้ว่ะ เดี๋ยวบอกอีกที” เพทายยังลังเล เพราะกังวลเื่หญิงสาวจึงไม่ได้ตอบตกลงไป
หลังพรีเซ้นท์งานเสร็จเขารีบขับรถกลับห้องทันทีเพราะเป็ห่วงหญิงสาว
พอกลับมาถึงหญิงสาวก็ไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว
“ใบชาาา! ไปไหนของเขา หรือจะกลับห้องไปแล้ว” เขารีบไปที่ห้องของใบชาทันที
ก๊อกๆ ก็อกๆๆ..
ไม่มีเสียงตอบรับแต่อย่าใด
“หรือจะไม่อยู่ห้อง” เขาจึงแชทไลน์ไปหาเธอ
ต๊อกก ต๊อกก…
@Line…..
@เพทาย…..อยู่ไหน (อ่าน)
@เพทาย…..ตอบ (อ่าน)
ใบชากลับมาถึงบ้านจึงเข้าไปช่วยแม่ทำกับข้าวในครัว เพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน
“คุณแม่ทำอะไรคะ” พร้อมเข้าเข้าไปกอด
“หืมม ทำไมวันนี้อ้อนจัง เรียนเป็ยังไงบ้าง”
“ก็ดีค่ะ มีเพื่อนเยอะแยะเลยค่ะ” พูดในขณะที่กอดมารดาอยู่
“มีอะไรให้ใบชาช่วยไหมค่ะ”
“หนูมาช่วยแม่ล้างผักก็ได้”
“ได้ค่ะ”
ต๊อกก ต๊อกก..
ต๊อกก ต๊อกก…
Line…..@เพทาย
ใบชาจับโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความสับสัย จึงรู้ว่าเป็เพทายที่ไลน์มา เธอเปิดอ่านแต่ไม่ได้ตอบอะไรเขา
สักพักก็มาสายเข้า
กริ่งง กริ่งง กริ่ง….
สายเข้า….เพทาย
เธอกดตัดสายพร้อมทั้งปิดเครื่อง
“ทำไมไม่รับละลูก เขาอาจะมีธุระก็ได้นะ” มารดาถามด้วยความเป็ห่วง
“เบอร์คอลเซ็นเตอร์ค่ะคุณแม่”
“อ่อๆ จ๊ะ จ๊ะ” มารดาไม่อยากถามอะไรมาก
ใบชาหานั่นนี่ทำอยู่ทั้งวันเพื่อไม่ให้นึงถึงหน้าเขา