บทที่ 21 พ่อครัวซุนกลับมาแล้ว
วันรุ่งขึ้น สวีเถาเถายังคงเป็กำลังสำคัญในการทำงานครัวหนิวชิงเฉ่าบอกกับสวีเถาเถาอย่างจนปัญญาว่าผู้ชายที่ใส่สูทคนนั้นมาอีกแล้ว และวันนี้เขายังอยากจะพบเธออีกด้วย
"ฉันไม่อยากพบเขา"
สวีเถาเถากระดกกระทะในมือไปมาอย่างคล่องแคล่วพอเสร็จแล้วจึงปิดไฟ ผัดเนื้อเส้นใหญ่ที่หอมกรุ่นถูกตักออกจากกระทะทันที
ความสนใจของหนิวชิงเฉ่าถูกเบี่ยงเบนไปจากเดิมทันที เธอยกจานเดินออกไปอย่างร่าเริงอย่างไรเสียเธอก็แค่ช่วยบอกให้เท่านั้น เป็สวีเถาเถาเองที่ไม่ยอมไปพบ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้ช่วย
"ผัดเนื้อเส้นใหญ่! ใครสั่งผัดเนื้อเส้นใหญ่! รีบมารับไปได้แล้ว!"
อาหนิวะโ ลูกค้าที่สั่งอาหารจานนี้จึงรีบวิ่งรับมาด้วยความดีใจ "ของฉัน ของฉัน!"
เมื่อมีพนักงานเสิร์ฟสองคน งานของหนิวชิงเฉ่าก็เบาลงไปมาก
เธอหันไปพูดกับอาจารย์กู้ที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ ว่า "คุณคะ ฉันถามให้แล้วนะ หัวหน้าพ่อครัวของเราไม่รับแขก คุณกลับไปเถอะค่ะ"
กู้อวี้อวิ๋นรู้สึกผิดหวังอีกครั้ง เขาสงสัยว่าหนิวชิงเฉ่าอาจถ่ายทอดความจริงใจของเขาไปไม่ถึงสวีเถาเถา
"สหายคุณได้บอกกับหัวหน้าพ่อครัวหรือเปล่าว่าผมอยากพบเขาจากใจจริงทำไมเขาถึงปฏิเสธผมล่ะ?"
ดวงตาของหนิวชิงเฉ่าเบิกกว้างด้วยความโมโห
"ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเถาเถาคิดยังไง แต่ดูท่าทางของคุณตอนนี้สิ ฉันไปบอกเธอให้แล้ว แต่คุณก็ยังมาโทษฉัน ไม่ไหวเลยจริง ๆ คุณรีบกลับไปได้แล้ว ตรงนี้มีไว้สำหรับบริการลูกค้า ถ้าคุณกินเสร็จแล้วก็กลับไปเถอะ!"
ผู้ชายน่ะ ถึงจะหน้าตาดีแค่ไหน แต่ถ้าไร้คารมก็เปล่าประโยชน์!
แต่กู้อวี้อวิ๋นกลับได้ข้อมูลสำคัญบางอย่างจากปากของหนิวชิงเฉ่า 'เถาเถา' เป็ชื่อของหัวหน้าพ่อครัวอย่างงั้นเหรอ?
ทำไมถึงชื่อ 'เถาเถา' กันนะ กู้อวี้อวิ๋นตกอยู่ในความงุนงงนี่มันฟังดูเหมือนชื่อผู้หญิงไม่ใช่หรือไง
เขาเคยสืบมาแล้วว่าหัวหน้าพ่อครัวของร้านอาหารของรัฐเป็ผู้ชายอายุราวห้าสิบปี แต่ผู้ชายที่ไหนจะชื่อ 'เถาเถา' กัน?
ดวงตาของกู้อวี้อวิ๋นเป็ประกายวาบ"สหายหัวหน้าพ่อครัวของคุณเป็ผู้ชายหรือผู้หญิงครับ?"
หนิวชิงเฉ่าแสดงท่าทีหวาดระแวงออกมาทันที "คุณถามถึงเื่นี้ทำไม!"
ยิ่งเธอมองผู้ชายคนนี้ก็ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ เธอต้องไม่ประมาทเด็ดขาดเพราะนั่นอาจจะทำให้เถาเถามีปัญหาได้
"คุณรีบไปได้แล้วอย่ามาขัดขวางการทำงานของฉันเลย เป็คนแบบไหนกันถึงไม่เห็นใจคนอื่นเลย เห็นแก่ตัวจริง ๆ !"
อาจารย์กู้ที่เพิ่งถูกด่าว่าเห็นแก่ตัวกลับไม่ได้โกรธเคืองอะไร อย่างน้อยวันนี้เขาก็ไม่ได้มาเสียเที่ยว จากท่าทีของพนักงานเสิร์ฟคนเมื่อกี้มันทำให้เขามั่นใจมากว่าหัวหน้าพ่อครัวเป็ผู้หญิง
ไม่คิดว่าผู้หญิงจะทำอาหารที่อร่อยขนาดนี้ได้ ถึงจะยังไม่เคยพบหน้ากันแต่กู้อวี้อวิ๋นก็รู้สึกชื่นชมหัวหน้าพ่อครัวคนนี้มากขึ้นอีกหลายเท่า
เขานึกถึงคำพูดที่แม่มักจะพูดอยู่เสมอว่า 'ผู้หญิงเองก็สามารถแบกท้องฟ้าได้ครึ่งหนึ่ง' ตัวเขาในตอนนี้รู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่ง
เหมือนกับในต่างประเทศที่ไม่ว่าจะเป็นักวิชาการหญิงหรือชายก็ไม่ได้ต่างกันทุกคนล้วนใช้ความสามารถของตัวเองกันทั้งนั้น แม้แต่รางวัลโนเบลก็ไม่ได้พิจารณาคุณมากกว่าคนอื่นเพียงเพราะคุณเป็ผู้ชาย
ความสามารถต่างหากที่จะทำให้คุณยืนหยัดอยู่ในโลกใบนี้ได้อย่างแท้จริง
ในขณะเดียวกัน ความสนใจของกู้อวี้อวิ๋นที่มีต่อแม่ครัวหญิงคนนั้นก็เพิ่มมากขึ้น เขาอยากพบกับหัวหน้าแม่ครัวหญิงที่โดดเด่นคนนี้
ในอดีตมีเื่ราวของเล่าปี่ที่ไปเยี่ยมเยือนขงเบ้งถึงสามครั้ง ในปัจจุบันก็มีเื่ราวของกู้อวี้อวิ๋นที่ไปเยี่ยมเยือนแม่ครัวเถาที่ร้านอาหารของรัฐถึงสามครั้ง ไม่ผิดแน่
ดังนั้นกู้อวี้อวิ๋นที่คิดว่าทุกอย่างจะเป็ไปได้ด้วยดี ในวันที่สามเขาจึงยังคงมารอเธอที่หน้าร้านอาหารของรัฐั้แ่เช้าตรู่เหมือนเดิมยังไงเขาก็สอนหนังสือในมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว เวลาว่างที่นอกเหนือจากเวลางานจึงพอจะยืดหยุ่นได้บ้าง
พอร้านอาหารของรัฐเปิด เขาสั่งอาหารและนั่งรออย่างใจจดใจจ่อแต่กลับไม่ได้กลิ่นหอม ๆ ของอาหารที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดแม้แต่น้อย
ก็ใช่ว่าจะไม่มีกลิ่นเลย เพียงแต่กลิ่นอาหารของวันนี้แตกต่างจากสองวันก่อนราวฟ้ากับเหว
เมื่อคนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ ได้รับอาหารตักอาหารเข้าปากไปเพียงหนึ่งคำ เขาก็ได้ยินเสียงบ่นด้วยความไม่พอใจดังออกมา
"อะไรกันเนี่ย! ฉันได้ยินหลาย ๆ คนชมว่าอาหารที่ร้านอาหารของรัฐนี่อร่อยอย่างกับอยู่บน์อร่อยจนอยากกลืนตะเกียบลงไปด้วย! รสชาติมันได้แค่นี้เองเหรอ! นี่มันหลอกกันชัด ๆ !"
กู้อวี้อวิ๋นรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาในทันที
เมื่อเขาได้รับอาหารที่สั่งมาแล้ว ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ซี่โครงหมูตุ๋นไหม้เกินไป ผักสดก็แก่เกินไป เต้าหู้ไม่นุ่มพอแถมปลาตุ๋นก็ใส่ซีอิ๊วมากเกินไปอีก!
กู้อวี้อวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น หัวหน้าแม่ครัวหญิงทำพลาดงั้นเหรอ?
เป็ไปไม่ได้!
เพื่อพิสูจน์สิ่งที่เขาคิดเอาไว้ เขาจำใจคีบปลาตุ๋นเข้าปากหนึ่งคำทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป แล้ววางตะเกียบลงด้วยความไม่พอใจทันที
ไม่ใช่ว่าหัวหน้าแม่ครัวหญิงทำพลาดหรอก แต่เปลี่ยนคนทำไปแล้วต่างหาก!
ร้านอาหารของรัฐเป็อะไรไป ทำไมหัวหน้าแม่ครัวที่ทำอาหารอร่อยถึงถูกเปลี่ยนเป็คนที่ทำอาหารไม่อร่อย!
กำลังหลอกลวงผู้บริโภคอยู่หรือไง!
ในเวลานี้ ไม่ใช่แค่ลูกค้าในห้องโถงที่เริ่มบ่นกันจ้าละหวั่นเพราะแม้แต่บรรยากาศในครัวด้านหลังของร้านอาหารของรัฐก็ยังตึงเครียดและแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด
มือที่กำลังสูบยาเส้นของพ่อครัวซุนสั่นเล็กน้อย เพราะยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะออกจากโรงพยาบาลั้แ่แรก ตอนนี้ใบหน้าของเขาก็ซีดเซียว ดูเหมือนคนที่เพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก
ทำไม ทำไม เวลาเพียงแค่สองวัน สวีเถาเถาก็เกือบจะแทนที่เขาได้แล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนเก่าคนหนึ่งมาส่งข่าว เขาก็คงจะไม่รู้เื่นี้ ทุกคนปิดบังเขาไว้หมด!
"พวกแก พวกแกทั้งหมดนี่ คิดจะก่อฏกันหรือไง!"
เขาชี้นิ้วสั่นเทาไปที่ใบหน้าของอาหนิว สวีเถาเถา หนิวชิงเฉ่า และพี่ก่วงซุ่น
โดยเฉพาะก่วงซุ่นเขาเป็ลูกศิษย์ของพ่อครัวซุนแท้ ๆ ยังกล้าทรยศเขาอีก พ่อครัวซุนโมโหจนหัวใจแทบวาย เกือบจะเป็ลมไปอีกครั้ง
อาหนิวไม่พอใจอย่างมากใบหน้าของเธอบึ้งตึง"ก่อฏอะไร! พ่อครัวซุนคำพูดของคุณนี่มันแย่มากนะคุณดื่มเหล้าจนต้องเข้าโรงพยาบาล ในเมื่อมันเป็ความผิดพลาดของคุณคนเดียวคุณจะให้พวกเราทั้งหมดมารับกรรมแทนคุณหรือไง?"
ถึงจะถูกพ่อครัวซุนจ้องมองด้วยสายตาดุดันราวกับถูกมีดแหลมกรีดลงไปที่กระดูก แต่ก่วงซุ่นก็ยังคงสบตากับพ่อครัวซุนเงียบ ๆ แม้จะรู้สึกผิดในใจอยู่ไม่น้อย
"อาจารย์ครับ ไม่ว่าอาจารย์จะคิดยังไง ผมก็ไม่รู้สึกผิดหรอก ใน่สองวันที่คุณเข้าโรงพยาบาล ร้านอาหารของรัฐจะหยุดให้บริการไม่ได้ ถ้าผู้บังคับบัญชามาตรวจสอบจะทำยังไงล่ะ? ถึงผมกับเถาเถาจะเป็แค่ผู้ช่วยพ่อครัวแต่อาหารไม่กี่อย่างที่ผมทำได้ก็เป็สิ่งที่อาจารย์สอนผมมาทั้งหมด อาจารย์เองก็รู้จักรสมือผมดี ถ้าให้ลูกค้ากิน พวกเขาต้องพังร้านอาหารของรัฐของเราแน่! เถาเถารสมือดี และเป็เพราะพวกเราขอร้องเธอ เธอถึงยอมช่วย!"
ไม่ใช่ว่าไม่น้อยใจ ไม่ใช่ว่าไม่แค้นใจ คำพูดของก่วงซุ่นนั้นแฝงไปด้วยการประชดประชันที่ทิ่มแทงเข้าไปบนใบหน้าของพ่อครัวซุนจนแข็งทื่อไปชั่วขณะ
หนิวชิงเฉ่าพึมพำเบา ๆ "ปกติก็ไม่ยอมสอนลูกศิษย์อยู่แล้ว มาโมโหเอาตอนนี้ ใครจะไปสนใจคุณล่ะไม่แน่ว่าคราวนี้เบื้องบนอาจจะลงโทษคุณด้วยซ้ำ"
อาหนิวรั้งเธอไว้
แม้เสียงของเธอจะเบา แต่พ่อครัวซุนก็ไม่ใช่คนหูหนวก แน่นอนว่ายังไงก็ต้องได้ยิน
ดังนั้น สีหน้าของเขาจึงยิ่งดูแย่ลงไปอีก
สวีเถาเถายืนดูเหตุการณ์นี้อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้เธอถึงได้พูดออกมาอย่างสุภาพว่า
"พ่อครัวซุนคุณอย่าไปว่าอาหนิวกับพวกเขาเลย ทั้งหมดนี้เป็ฉันเองที่ทำอะไรเกินหน้าที่ทำผิดกฎระเบียบ ถ้าคุณอยากลงโทษฉัน ฉันก็ยอมรับค่ะ พูดตามตรงนะคะ ฉันไม่ได้มีเจตนาจะมาแทนที่คุณจริง ๆ แล้วนี่ก็แค่สองวันเท่านั้น ฉันคิดว่าคงไม่มีผลกระทบมากนักหรอก อีกอย่างคุณเองก็เป็พ่อครัวาุโที่อยู่ร้านอาหารของรัฐมาแปดเก้าปีแล้ว ลูกค้าไม่มีทางลืมรสมือของคุณเพียงเพราะกินอาหารที่ฉันทำแค่สองวันหรอกค่ะ มันเป็ไปไม่ได้หรอก!"
คำพูดที่ต้องยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่ายแบบนั้น แม้แต่ตัวของสวีเถาเถาเองยังรู้สึกคลื่นไส้
อาหนิวและคนอื่น ๆ ต่างมองเธอด้วยความเป็ห่วง
ดวงตาของหนิวชิงเฉ่าแดงก่ำหากไม่ใช่เพราะอาของเธอคอยรั้งเธอเอาไว้ เธอก็คงจะชี้หน้าด่าพ่อครัวซุนไปแล้ว
ไอ้แก่เวรนี่!
เอาแต่รังแกสวีเถาเถาอยู่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะสวีเถาเถา พวกเขาทั้งหมดคงถูกไล่ออกไปแล้ว!
พ่อครัวซุนมีตำแหน่งเป็พ่อครัวประจำร้านอาหารอยู่แล้ว เขาก็เลยไม่กลัวอะไร แต่เธอ พี่ก่วงซุ่นและสวีเถาเถาจะต้องลำบากแน่
10K
