กวิน สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก ในคอนโดหรูย่านรัชดาเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คดูเวลา แสงสว่างบนหน้าจอมือถือ ปะทะเข้ากับดวงตาของเด็กหนุ่มที่เพิ่งตื่นจนทำให้ กวิน ต้องหันหน้าหนีเพื่อปรับสายตาอยู่พักใหญ่ เมื่อสายตากับแสงสว่างจากจอมือถือเข้าที่กวินมองดูนาฬิกาบนจอ ตัวเลขดิจิตอล บอกเวลา04.30 น.
: กวิน เด็กหนุ่มอายุ 20 ปี รูปร่างผอมเพรียว สูงราง 180 เิเ ผมสีเงินสะท้อนแสงสวยงามแต่กำเนิด ที่ซึ่งไม่รู้ว่าเกิดมาจากสาเหตุใด แม้แต่หมอที่เก่งที่สุดในประเทศ ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ ได้เพียงแค่ตอบสั้นๆ ว่ามันคงเป็แป้ง. . . . . . กวินมีรูปหน้าไทยผสมพระเอกเกาหลี ที่กำลังเป็ที่นิยมนปัจจุบัน แบบไม่ผ่านการศัลยกรรมใดๆ
ถ้าจะเรียกว่าลูกรักของพระเ้า ก็คงไม่ผิดอะไร (จะหล่ออะไรขนาดนั้นนะ!!)
ตีสี่. . . . . . . อีกสองชั่วโมงหรอ ชั่งเถอะ ตื่นก่อนเวลาก็ดีเหมือนกัน ได้ทบทวนเนื้อหาที่จะต้องถูกสัมภาษณ์งาน กวินบ่นกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
ในห้องน้ำ กวินกำลังแปรงฟันหน้ากระจกพลางนึกถึงฝัน ที่เพิ่งผ่านมาภาพฝันมันช่างดูสยดสยองจากซากศพและคาวเืที่ไหลนองทั่วพื้นที่ แต่ก็กลับให้ความรู้สึกตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาดื้อๆ กวินนึกย้อนความฝันตัวเองไปเรื่อยๆจนไปถึงภาพที่เห็นจอมมารสาวถูกจองจำด้วยโซ่เวทย์มนต์ชุดเกราะขาดวิ่น ้าเผยให้เห็นหน้าอกที่ไม่ใหญ่มากนัก แต่เต่งตึงสวยงาม ด้านล่าง กระโปรงสีดำที่ดูเหมือนชุดเกราะเหลือเพียงเข็มขัดที่รัดไว้ที่เอว กับชายประโปรงฝั่งขวาที่ขาดแหว่งอยู่เผยให้เห็นชุดชั้นในสีขาวบางๆแบบซีทรู ภายในเรียบเนียน ไม่มีขนหรือรอยด่างดำดูเปล่งประกายน่าหลงใหล จนทำให้เป้ากางเกงชุดนอนของกวินเริ่มตั้งขึ้นมาเองอย่างอัตโนมัติ กวิน ใช้มือลูบคลำของตัวเองที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆช้าๆตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มรูดขึ้นรูดลงเป็จังหวะ . . . . .
............แต่เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น 05.00 น.นาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ขั้นแรกเพื่อให้รู้สึกตัวก่อนตื่นเต็มที่นั่นเอง กวินหยุดการช่วยตัวเองยามเช้า และรีบแปรงฟัน จนเสร็จ ตามด้วยการเข้าไปอาบน้ำสระผม . .. . . . ไอ้นาฬิกาปลุกเฮ็งซวย กวิน สบทออกมาเบาๆ
07.00 น. กวิน เดินออกมาจากห้องพักในคอนโดหรู ไปยังลิฟต์ที่อยู่ตรงกลางโถงทางเดินเพื่อลงไปลานจอดรถ ที่รถสปอร์ตของเค้าจอดอยู่ ยืนรอไม่ถึงนาที ประตูลิฟต์ก็เปิดออกภายในลิฟต์ มีหญิงสาวหน้าตาดีในชุดนักศึกษายืนอยู่และส่งยิ้มให้เค้าอย่างเขินอาย กวินเดินเข้าไปนลิฟต์ยิ้มตอบกลับอย่างสุภาพพร้อมหันหลังแล้วกดลิฟต์ให้ปิดลง ชุดสูทสุดหรูราคาแพงรองเท้าหนังขัดมันวาว นาฬิกาข้อมือราคาหลักแสนที่ไม่ได้ยืมเพื่อน แต่พ่อให้มา พร้อมกับรูปร่างหน้าตาระดับนายแบบชั้นแนวหน้า จึงไม่แปลกที่จะมีสาวๆหลงใหล เมื่อแรกเห็น แต่กลับกัน กวินกลับรู้สึกเฉยชาและเบื่อหน่ายกับสิ่งเหล่านี้ เพราะั้แ่เด็กจนเรียนจบปริญญา กวินพบเจอแต่หญิงสาวที่วิ่งเข้าหา มานับไม่ถ้วน จนรู้สึกไม่ตื่นเต้นใดๆอีกแล้ว
07.45 น. ่เวลาเร่งด่วน บนท้องถนนของเมืองหลวงสัญญาณไฟแดง 250 วินาที ที่นานพอจะให้ถ่ายรูปลง Facebookพร้อมแคปชั่นเหน็บแนมการบริหารระบบจราจรในเมืองแบบเบาๆได้ และในส่วนของ ไฟเขียว 20 วินาทีที่ทำให้รถทุกคันบนถนน พร้อมจะเปิดตัวเป็นักแข่งบนสนามได้ตลอดเวลานั้นก็ชั่งเป็ภาพที่คุ้นตาเป็อย่างดี
นัดสัมภาษณ์งาน 09.30 น. กับระยะทางอีกแค่ 15กิโล ก็จะถึงบริษัทส่งออกสินค้าเล็กๆ ย่านคลองเตย กวิน ้างานนี้เพราะไม่ใช่เพราะอยากทำแต่เพราะทางบ้านเป็บริษัทส่งออกสินค้ารายใหญ่ระดับประเทศ และ กวินคือผู้สืบทอดตำแหน่งประธานบริษัทคนต่อไป พ่อของกวินจึงตั้งใจให้ลูกชายได้รับประสบการณ์ จากที่ต่างๆนอกบริษัท และค้นหาวิสัยทัศใหม่ๆเพื่อมาบริหารบริษัทต่อไป กวินจึงต้องค้นหาบริษัทที่มีรูปแบบการส่งออกต่างจากที่เคยเรียนรู้มาจากบริษัทของพ่อ และบริษัทส่งออกรายย่อยที่กวินเลือกนี้ก็มีรูปแบบที่แตกต่างออกไป กวิน จึงสนใจ และติดต่อเพื่อขอเข้าสัมภาษณ์งาน
09.00 น. กวิน มาถึงบริษัทส่งออกก่อนเวลาเพียง 30นาที ระยะทางเหลือแค่ 15 กิโลแต่ใช้เวลาเดินทางไปเกือบสองชั่วโมง ถนนในกรุงเทพช่างร้ายกาจยิ่งนัก กวินบ่นออกมาเบาๆ พร้อมสีหน้าเรียบเฉย
กวิน จัดทรงเสื้อสูทและเน็กไทและตรวจเช็คซองเอกสาร ก่อนที่จะเดินเข้าไปในออฟฟิศของบริษัท
“บริษัท สิรินา.ซัพพลายเออร์ สวัสดีค่ะคุณลูกค้าติดต่อเื่ใดคะ”พนักงานต้อนรับจากเค้าเตอร์ประชาสัมพันธ์ภายในออฟฟิศ พูดสอบถามกวินที่กำลังเดินเข้ามาด้านใน
“สวัสดีครับ ผมชื่อ กวินที่ติดต่อขอนัดสัมภาษณ์งานเอาไว้ครับ”
“อ๋อน้องกวินที่จะเข้ามาสัมภาษณ์งานวันนี้เองหรอคะ พี่ก็นึกว่าลูกค้ารายใหม่ ก็เล่นแต่งตัวมาซะขนาดนี้ พี่ก็เข้าใจผิดเลยฮ่าๆ”
“ไม่หรอกครับ ผมให้เกียรติสถานที่และแต่งตัวให้เหมาะกับการนัดสัมภาษณ์เองครับ”
กวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพและยิ้มให้กับพนักงานสาว ที่เข้าใจผิด คิดว่าเค้าเป็ลูกค้า
ในเวลาไม่นานนัก เ้าของบริษัทก็เรียกให้กวินเข้ารับการสัมภาษณ์งาน การสัมภาษณ์เป็ไปอย่างเรียบง่าย ใช้การถามตอบเป็ส่วนใหญ่ จึงไม่มีปัญหาอะไรกับกวิน ผู้ที่สามารถเรียนจบ ปริญญาเอก สาขาวิชาคณิตศาสตร์ และจิตวิทยา ได้ั้แ่อายุเพียงแค่ 20 ปี
หลังสัมภาษณ์งานเสร็จ กวิน ได้รับตำแหน่งเ้าหน้าที่ตรวจสอบส่งออก-นำเข้าระหว่างประเทศ . . . . . . . . . . . . . .
ผ่านไป 2 เดือน ที่กวินได้เข้าทำงานในบริษัทสิรินา.ซัพพลายเออร์ ได้เรียนรู้ระบบการทำงานต่างๆภายในบริษัทพอสมควร และกวินกำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็ผู้จัดการแผนกตรวจสอบส่งออก-นำเข้า ของบริษัทซึ่งจะทำให้ กวิน ได้เข้าถึงการบริหารจัดการระบบต่างๆได้มากขึ้นกว่าเดิม
“น้องกวิน วันนี้จะมีสินค้าล๊อตใหญ่ ที่เรานำเข้าจากบริษัทยาของประเทศเพื่อนบ้านน้องช่วยตรวจสอบให้พี่หน่อยนะคะ ของเ้านี้ชอบส่งขาดๆเกินๆจากเอกสารที่ระบุเลยต้องตรวจสอบละเอียดหน่อย”
“พี่ไว้ใจน้องกวินเลยนะเนี้ย เพราะงานละเอียดสุดๆละเอียดทุกสัตส่วนจริงๆ ถ้าตรวจสอบเสร็จแล้วเย็นนี้เราไปหาอะไรหวานๆนห้องเย็นๆทานกันสองต่อสองไหมคะ น้องกวินนน ”ผู้จัดการสาวใหญ่ แอบแซว กวิน ด้วยความหลงใหญ่และอยากได้มาครองถึงกับเอ่ยปากชวนกวินอย่างไม่อายพนักงานคนอื่น
“ขอบคุณมากครับสำหรับความไว้ใจที่พี่มีให้ผมจะตรวจสอบงานอย่างละเอียดครับ ส่วนมื้อเย็น ต้องขออภัยด้วยนะครับ พ่อดีเย็นนี้ นัดทานข้าวกับคุณพ่อไว้แล้วครับขอบคุณนะครับสำหรับคำชวน” กวิน พูดปฏิเสธผู้จัดการอย่างสุภาพและนอบน้อมยิ่งทำให้ผู้จัดการสาวเคลิ้มจนเกิดอารมณ์ . . . . .
“กวินเอ้ย ของมาแล้ว เตรียมตัวลุยได้เลยลูก”เสียงลุงคนขับรถะโเรียกกวินอย่างเป็กันเอง ช่วยให้กวินหลุดออกมาจากการแทะโลมของผู้จัดการสาวได้ทัน
ลังไม้ขนาดใหญ่ 4 ลัง ค่อยๆถูกยกลงมาจากรถบรรทุกพนักงานเข้าไปแกะเชือกที่มัดไว้กับลัง เปิดลังออกภายในลังมีกล่องไม้วางเรียงซ้อนกัน ลังละ 6 กล่องพนักงาน่วยกันยกกล่องไม้ออกมาจากลัง จัดเรียง และเปิดฝากล่องเพื่อตรวจสอบจำนวนสินค้าภายใน เมื่อเปิดออก ภายในกล่องบรรจุขวดแก้วขนาดใหญ่จำนวน 12 ขวด ข้างขวด เขียนไว้ว่าสารเคมีอันตราย โปรดระวัง ยังไม่ทันอ่านจนจบพนักงานที่กำลังยกกล่องไม้ออกจากลังก็เกิดสะดุดขาตัวเองล้มทำให้ของกล่องไม้ตกลงพื้นข้างๆกวินอย่างแรง เสียงขวดแก้วนับสิบแตกดังลั่นของเหลวที่บรรจุภายในขวดแก้ว ไหลออกมาเป็จำนวนมาก
กวินที่นั่งกับพื้นเพื่อตรวจสอบสินค้า ไม่สามารถลุกหนีจากของเหลวที่ไหลออกอย่างรวดเร็วได้ทัน สารเคมีอันตรายไหลโดนกวินั้แ่ขาจนถึงบั้นท้าย กวินพยายามลุกขึ้นยืน แต่สารเคมีที่สาดโดนกวินอยู่ก่อนนั้น ค่อยๆละลายกางเกงและเนื้อหนังของกวิน
กวินกรีดร้องด้วยความเ็ปอย่างทรมานและพยายามวิ่งหนีออกจากจุดนั้น แต่เท้า และข้อเท้ากวินถูกสารเคมีละลายไปบางส่วนจนถึงกระดูกทำให้กวินไม่สามารถทรงตัวได้ กวินล้มลงไปในกล่องไม้ ที่กำลังตรวจสอบสินค้าอยู่เสียงขวดแก้วแตกดังสนั่นอีกครั้ง พร้อมเสียงร้องโหยหวนของกวินอีกรอบ ขวดสารเคมีแตกออก อาบร่างของกวิน และค่อยๆละลายเสื้อผ้าและเนื้อหนังของกวินที่ยังเหลืออยู่ ผิวชั้นนอกค่อยๆละลายความแสบและทรมานพุ่งเข้าใส่กวินอย่างไม่หยุดหย่อน กล้ามเนื้อ เส้นเื เส้นเอ็นค่อยๆละลาย เหมือนจงใจให้กวินได้รับความรู้สึกเ็ปที่แสนสาหัสนี้ความแสบร้อนที่ถูกละลายเนื้อหนัง กลิ่นฉุนของสารเคมี ที่ทำให้หายใจไม่ออกแต่จู่ๆความเ็ปทรมาน ก็หายไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้กวินไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไปแต่สมองยังคงรับรู้ ว่าร่างกายกำลังถูกละลายไปจนถึงกระดูด
“. . . . .นี้มันบ้าอะไรกันจะตายห่ากันง่ายๆแบบนี้เลยหรอ เฮ็งซวยฉิบหาย. . . . . .”กวินทำได้แค่คิดออกมา
ร่างของกวิน ถูกสารเคมีละลายอย่างช้าๆต่อหน้าพนักงานนับสิบคน ไม่นานนัก ควันสีขาว และกลิ่นเนื้อไหม้ ก็ลอยตลบอบอวนไปทั่วลาน จนทำให้พนักงานบางคนถึงกับอ๊วกออกมา เสียงร้องด้วยความเ็ปของกวินตอนนี้ได้แทนที่ด้วยเสียงร้องไห้ของพนักงานหลายๆคนที่ไม่สามารถเข้าไปช่วยเหลือกวินได้ ทุกคนต่างพากันช๊อค และเสียใจกับการตายที่น่าสยดสยองของ.. . . . . กวิน...
460
