ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        หลินเสวี่ยจู๋กำลังทอดถอนใจก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังแว่วมาจากในป่านางมองตามเสียงไป เห็นกลุ่มบุรุษกำลังห้อมล้อมอะไรบางอย่างพลางเดินออกมาจากป่า

        หลินเสวี่ยจู๋รออยู่ครู่ใหญ่ในที่สุดบุคคลที่ถูกห้อมล้อมก็เผยโฉมหน้าออกมา

        ที่แท้ก็คือลู่โม่ รูปร่างของเด็กหนุ่มยังเติบโตได้ไม่เต็มที่ท่ามกลางกลุ่มบุรุษรูปร่างกำยำล่ำสัน ร่างกายที่ผอมบางดูสะดุดตายิ่งนัก

        แต่บนตัวของเขากลับแบกกวางที่โตเต็มวัยเอาไว้ตัวหนึ่งกวางตัวนั้นดูแล้วน่าจะมีน้ำหนักกว่าร้อยจิน[1] เขากวางที่แยกออกเป็นสามแฉกดูงดงามยิ่งนัก

        เหล่าบุรุษพากันดีอกดีใจส่งเสียงตะโกนออกมา

        “พวกเราล่ากวางได้คืนนี้มีเนื้อกินกันแล้ว”

        เสียงนี้ราวกับระเบิดที่ทำให้ทั้งค่ายพักแรมเกิดความชุลมุนขึ้นมา

        เหล่าคนที่ไม่ได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์มาเนิ่นนานพากันทยอยลุกขึ้นยืนแล้วมุ่งหน้าไปล้อมวงกวางตัวนี้

        บุรุษหลายคนเข้าไปขวางฝูงชนที่กำลังตื่นเต้นเอาไว้แล้วเอ่ย “กวางตัวนี้แม้ว่าพวกเราจะร่วมแรงร่วมใจกันล่ามาแต่ผู้ที่ออกแรงมากที่สุดก็คือน้องชายลู่ ต้องให้ครอบครัวพวกเขาเลือกก่อน”

        ทุกคนต่างไม่มีข้อโต้แย้ง

        ลู่โม่มองผ่านฝูงชนไปที่หลินเสวี่ยจู๋ “พี่สะใภ้ ท่านอยากกินส่วนไหนขอรับ?”

        “สันในก็แล้วกัน” หลินเสวี่ยจู๋กล่าว “แล้วก็เอาทั้งเขาและหนังของมันมาด้วย”

        ครอบครัวของนางไม่ได้ขาดแคลนเนื้อสัตว์ขอเพียงส่วนที่นุ่มที่สุดมาก็พอแล้ว

        เขากวางสามารถนำไปทำยาได้นางจะมอบมันให้หลินเฉิงเหยา ส่วนหนังกวางรอเข้าสู่ฤดูหนาวย่อมมีประโยชน์

        หลินเสวี่ยจู๋วางแผนเอาไว้เป็นอย่างดี

        “ย่อมเป็นไปตามที่หลินเหนียงจื่อต้องการพวกเรามาเริ่มแบ่งกันเถิด” บุรุษที่รูปร่างกำยำที่สุดในกลุ่มเอ่ย

        “ให้ลุงเหยียนจัดการเถิด” ลู่โม่เสนอ “พี่สะใภ้ของข้าต้องการหนังกวางในสภาพที่สมบูรณ์ลุงเหยียนจัดการได้”

        “ได้พวกเจ้าถลกหนังมันก่อน รอหลินเหนียงจื่อได้ส่วนที่ต้องการไปแล้วพวกเราค่อยมาแบ่งกัน” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเบิกบาน

        เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นจึงพากันแยกย้ายกลับไปรอที่ค่ายพักแรมของตนเองอย่างว่าง่ายมีเพียงสามีของพี่สะใภ้หลิวที่เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับคาบฟางเส้นหนึ่งไว้ในปาก

        เหยียนต้าตัดเขากวางออกมาก่อนจากนั้นจึงใช้กริชถลกหนังกวาง สุดท้ายจึงแล่เนื้อสันในออกมา บุรุษผู้นั้นเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา ราวกับกำลังจับผิดก็ไม่ปาน

        เหยียนต้าปรายตามองเขาอย่างเย็นชาไม่ได้พูดอะไร เพียงหยิบสิ่งของแล้วเดินกลับมา

        บุรุษผู้นั้นรีบตะโกนบอกทุกคน “ครอบครัวเขาจัดการเสร็จแล้วรีบมาแบ่งเนื้อกันเร็วเข้า”

        ผู้คนจึงกรูกันเข้ามาอีกครั้งปล่อยให้บุรุษร่างกำยำที่สุดเป็นคนลงมือหั่นเนื้อ ส่วนคนอื่นๆต่างมองดูพลางกลืนน้ำลาย

        เหยียนต้าเอ่ยถามหลินเสวี่ยจู๋ “คุณหนูเสวี่ยจู๋เนื้อนี้พวกเราจะปรุงอย่างไรกันดีขอรับ?”

        “นำมาผัดเจ้าค่ะ” หลินเสวี่ยจู๋ตอบ “มีหน่อไม้กับเห็ดอยู่พอดีพวกเราทำเป็นเนื้อกวางผัดก็แล้วกันเจ้าค่ะ” กล่าวจบนางก็ไปหาเครื่องปรุงบนรถม้า

        หลินเฉิงเหยาถือเขากวางทั้งสองข้างเอาไว้พร้อมทั้งส่งยิ้มตาหยีคิดจะหามีดมาผ่าเขากวางทันที

        เจี่ยงฉีซวงห้ามเขาไว้ “ตอนนี้ในครอบครัวเรามีหม้อเหล็กสำหรับทำอาหารอยู่สามใบใช้ต้มยาขี้ผึ้งเขากวาง[2]ไม่ได้สักใบ ของดีๆ กลายเป็นเสียเปล่าแล้วจริงๆ”

        หลินเฉิงเหยาตบหน้าผากราวกับนึกอะไรได้ “ฮูหยินคลุกคลีกับสมุนไพรมานานย่อมรู้ดีกว่าข้าเพียงแต่เขากวางนี้มีสรรพคุณช่วยขับเลือด แก้ฟกช้ำ เหมาะกับหลานเขยที่สุดพวกเราต้องคิดหาวิธีเสียแล้ว”

        ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันหลินเสวี่ยจู๋ก็ยื่นหม้อดินเผาใบหนึ่งมาให้

        หลินเฉิงเหยาดีใจยิ่งนักดวงตาเป็นประกายพลางเอ่ยถาม “หลานสาว หม้อใบนี้เจ้าได้มาจากที่ใดหรือ?”

        “เป็นของที่เหยี่ยนอ๋องมอบให้เจ้าค่ะข้าเจอตอนหาเครื่องปรุงเมื่อครู่นี้เอง” หลินเสวี่ยจู๋กล่าวด้วยท่าทีเฉยเมย

        กล่าวจบนางก็นึกชมว่าตนเองช่างฉลาดหลักแหลมเสียจริงใช้คำว่า ‘ของที่เหยี่ยนอ๋องมอบให้’ มาเป็นข้ออ้าง ทำให้นางสามารถนำสิ่งของต่างๆในมิติออกมาใช้ได้ตามใจชอบ

        หลินเฉิงเหยาเอ่ยชม “ดูไม่ออกเลยว่าเหยี่ยนอ๋องจะละเอียดอ่อนถึงเพียงนี้แม้แต่สิ่งของพรรค์นี้ยังนึกถึง”

        “นั่นสิเจ้าคะ”หลินเสวี่ยจู๋ยัดหม้อดินเผาใส่มือหลินเฉิงเหยาส่วนตนเองถือกองเครื่องปรุงเดินไปที่ข้างกองไฟ

        พวกแม่นมหม่าล้างเห็ดที่ต้องการจะนำมาทำอาหารเรียบร้อยแล้วส่วนที่เหลือนำไปตากบนกระด้งแล้ววางไว้บนหลังคารถม้าเพื่อตากแดด

        เมื่อเห็นหลินเสวี่ยจู๋นำเครื่องปรุงมามากมายผู้คนต่างพากันมามุงดู

        โดยปกติแล้วหลินเสวี่ยจู๋จะไม่ลงมือทำอาหารเองเว้นเสียแต่ว่าจะพบเจอวัตถุดิบที่ถูกใจเป็นพิเศษอย่างเนื้อกวางในวันนี้ แม่นมหม่ารู้นิสัยของนางดีจึงไม่ได้สอดมือเข้ามาช่วย

        หลินเสวี่ยจู๋ผัดเนื้อกวางหน่อไม้ และเห็ดรวมกัน ยังไม่ทันนำออกจากหม้อ กลิ่นหอมก็โชยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ทำเอาสตรีหลายคนเดินเข้ามาดูด้วยดวงตาเป็นประกาย

        “หลินเหนียงจื่อเจ้าอายุยังน้อย เหตุใดถึงทำอาหารเก่งเช่นนี้?” สตรีผู้หนึ่งเอ่ยถามอย่างร่าเริง

        “ยามว่างไม่มีอันใดทำข้ามักเข้าครัวฝึกฝีมือเพื่อฆ่าเวลาเจ้าค่ะ” หลินเสวี่ยจู๋ตอบ

        เหล่าสตรีมองหน้ากันแล้วมองไปที่หยวนซิวโดยไม่ได้นัดหมาย

        หยวนซิวเห็นท่าทางของพวกนางดูแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆจึงอดขมวดคิ้วไม่ได้

        เมื่อเหล่าสตรีเห็นสีหน้าเย็นชาของเขาก็พากันถอนสายตาออกไปด้วยความตกใจ

        สตรีคนหนึ่งรวบรวมความกล้าแล้วเดินเข้าไปกระซิบข้างหูหลินเสวี่ยจู๋ “หลินเหนียงจื่อว่ากันว่าคู่รักข้าวใหม่ปลามันจะใกล้ชิดสนิทสนมกันจนแทบมีเวลาไม่พอเหตุใดเจ้าจึงมีเวลาว่างมาเข้าครัวฝึกฝีมือได้เล่า?”

        ในสายตาของพวกนางสตรีอย่างหลินเสวี่ยจู๋ควรจะนั่งกินนอนกินอยู่บนกองเงินกองทอง ไร้ซึ่งความกังวลใดๆเป็นไปได้อย่างไรที่นางเอาแต่หมกตัวอยู่ในครัว?

        หลินเสวี่ยจู๋ครุ่นคิดเล็กน้อยก็เข้าใจความหมายของพวกนาง

        ใบหน้าพลันฉายความน้อยเนื้อต่ำใจ“ข้าขอตอบแบบไม่กลัวทุกท่านหัวเราะเยาะสามีข้าเพิ่งเข้าพิธีแต่งงานก็ต้องออกรบ เขาทำศึกอยู่ชายแดนเหนือจนไม่ได้กลับบ้านหลายปีกว่าจะได้รับชัยชนะกลับมาได้ ยังไม่ได้กินอาหารอุ่นๆ สักมื้อก็ถูกยึดทรัพย์และถูกเนรเทศเสียแล้วพวกเราสามีภรรยาได้พบหน้ากันเป็นครั้งที่สองหลังแต่งงานก็เป็นตอนที่อยู่ในคุกนั่นแหละเจ้าค่ะ”

        สถานการณ์อันน่าเศร้าเช่นนี้ทำให้เหล่าสตรีต่างพากันจุ๊ปาก

        แม้ว่าพวกนางจะสงสัยเรื่องที่เซียงอ๋องก่อกบฏแต่เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงฮ่องเต้ หากเอ่ยวาจาไม่ระวังก็อาจถึงขั้นศีรษะหลุดจากบ่าได้แม้ว่าพวกนางจะมีความกล้านับร้อยก็ไม่กล้าเอ่ยถามต่อ

        หลังจากสนทนากันเล็กน้อย พวกนางก็พากันบอกลาแล้วกลับไปยังค่ายพักแรมของตนเอง

        หลินเสวี่ยจู๋ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นนางเรียกคนในครอบครัวมากินข้าว

        เนื้อกวางผัดมีรสชาติสดใหม่ไร้ที่ติบวกกับหน่อไม้และเห็ด ช่วยเพิ่มรสชาติและแก้เลี่ยนได้อย่างดี แม้ว่าจะมีปริมาณไม่มากนักแต่ทั้งครอบครัวต่างก็พึงพอใจ

        หลังกินเสร็จหลินเสวี่ยจู๋ก็แจกผลไม้ให้พวกเขาคนละลูก ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกินผลไม้รอบกองไฟเพลิดเพลินกับช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน

        แต่เสียงของบุรุษผู้หนึ่งกลับทำลายบรรยากาศอันสงบสุขนี้

        เขาตะโกนด้วยเสียงอันดัง “เหตุใดถึงแบ่งเนื้อให้พวกเราน้อยเพียงนี้แถมยังเป็นส่วนที่ผู้อื่นไม่ต้องการอีก?”

        หลินเสวี่ยจู๋มองตามเสียงไปเห็นว่าเป็นสามีของพี่สะใภ้หลิวอีกแล้ว

        เขายืนเท้าเอวตะคอกใส่อีกสองครอบครัวที่ร่วมกลุ่มล่าสัตว์ด้วยกันสีหน้าดูดุร้ายยิ่งนัก

        พี่สะใภ้หลิวรีบเข้าไปดึงเขาเอาไว้ทว่ากลับถูกเขาผลักจนล้มลงกับพื้น

        แม้กระทั่งเนื้อกวางที่ได้รับมาก็ถูกเขาโยนทิ้ง

        ส่วนอีกสองครอบครัวที่ถูกเขาด่านั้นครอบครัวหนึ่งเป็นสองพี่น้องและภรรยาของพวกเขาอีกครอบครัวหนึ่งเป็นสามีภรรยาวัยกลางคนพร้อมทั้งบุตรชายหญิง

        ในหมู่พวกเขานั้นบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งทำหน้าที่เป็นหัวหน้าเพราะมีอายุมากที่สุด

        บุรุษวัยกลางคนผู้นี้จึงออกโรงไกล่เกลี่ย “น้องชายหลิวเหว่ย เนื้อนี้พวกเราแบ่งตามจำนวนคนครอบครัวของเจ้ามีคนน้อยที่สุด ย่อมได้รับเนื้อน้อยก็เป็นเรื่องธรรมดา เจ้ามีปัญหาอันใดหรือ?”

        .............................

        [1] จินหมายถึง กรัม

        [2] ยาขี้ผึ้งเขากวางหมายถึง ยาที่มีสรรพคุณในการเสริมสร้างพลังหยาง เติมพลังชี่และเลือดทำให้กล้ามเนื้อและกระดูกอบอุ่น ใช้รักษาอาการบาดเจ็บ