เว่ยเว่ยสาวน้อยสลับวิญญาณ

        เด็กทั้งสี่ชะเง้อชะแง้มองไปทางลานหญ้ากว้างทางขึ้นเขาไข่มังกรด้วยความลุ้นระทึกแต่ผ่านไปกว่าสองเค่อสถานการณ์ก็ยังเงียบกริบ ชิงเว่ยเว่ยเริ่มกระสับกระส่ายนางอยากเห็นหวังต้าจิ้งในตอนที่ต่อสู้กับคนร้ายยิ่งนักเมื่อมองดูสหายทั้งสามที่หันไปนั่งพิงฝาผนังอย่างเหนื่อยอ่อนก็รีบลุกขึ้น

        “ข้าว่าเดี๋ยวข้ากับไห่ฮ่าวสะกดรอยตามไปดูสองคนจะดีกว่าวรยุทธ์            ไห่ฮ่าวสูงส่งไม่น่าจะเป็นอันตรายดูแลข้าได้แน่ พวกเจ้ารออยู่นี่ก็แล้วกัน”

            ชิงเว่ยเว่ยอาศัยจังหวะที่เด็กทั้งสามกำลังตกตะลึงรีบใช้กำลังภายในกระโจนตามไปพร้อมกับไห่ฮ่าวองครักษ์หนุ่มรู้ว่าคุณหนูของตนต้องหาทางตามไปแน่ๆเมื่อเห็นนางกระโจนลิ่วนำหน้าเขาก็รีบตามไป

            “อ้าว! เว่ยเว่ย เจ้าจะทิ้งพวกเราไว้อย่างนี้หรือ?”ซิวอี้เซิงร้องลั่นแต่ไม่ทันเสียแล้ว

            “ข้าเพิ่งรู้ว่าเว่ยเว่ยมีวิชาตัวเบาล้ำเลิศพอๆกับไห่ฮ่าวเลย” ซิวลู่ฉิงมองตามหลังสหายด้วยความทึ่ง

            เด็กชายอีกสองคนจึงค่อยพยักหน้า

            “นั่นสิ! นางไม่เห็นจะเคยบอกพวกเรา”หัวหน้ากลุ่มฉีหลินอ้าปากมองตาม “ถ้าเว่ยเว่ยเก่งขนาดนี้ ทำไมต้องปิดพวกเราด้วย?”

            ไห่ฮ่าวกระโจนตามผู้เป็นนายไปติดๆเมื่อถึงชายป่าที่มีต้นไม้ใหญ่ เขาก็รีบดึงกระบี่ออกจากเอวส่งให้เด็กหญิง

            “คุณหนูกระบี่ขอรับ”

            “ขอบใจนะ”ชิงเว่ยเว่ยกระชับกระบี่ไว้ในมือ นางเดินนำหน้าเข้าไปในค่ายกลอย่างไม่ลังเลซ้ำยังเริ่มวิ่งอย่างว่องไว

            ไม่นานนักทั้งสองก็เข้าไปจนถึงเรือนที่บิดาของไต้เส้าจวินเคยถูกขังไว้การต่อสู้เบื้องหน้าช่างดูน่าตื่นเต้น

            “อาจารย์ไต้กับอาจารย์กำลังต่อสู้อยู่ทางนั้นขอรับแต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เสียเปรียบ เราจะเข้าไปช่วยเลยหรือไม่คุณหนู?”

            “ยังข้าอยากเห็นอาจารย์ใหญ่หวังต่อสู้”

            หวังต้าจิ้งยืนลอยนิ่งอยู่บนอากาศใช้สองนิ้วรูดกระบี่ขึ้นในแนวตั้งควันสีขาวฟุ้งกระจายออกมาจากกระบี่เป็นสายวิ่งวนอยู่รอบตัวของอาจารย์ใหญ่แห่งสถาบันเค่อเฉิง           

            ชายชราตวัดกระบี่พุ่งเข้าหาเป้าหมายร่างในชุดสีม่วงผงะหงายเมื่อพบกับกระบวนท่าที่ยากเกินคาดว่าเป็นของสำนักใด

            เคร้ง!

            เขารับยกกระบี่ของตนขึ้นต้านแต่ร่างกลับไม่อาจต้านพลังของอาจารย์วัยชราเอาไว้ได้หวังต้าจิ้งผลักกระบี่ออกแล้วตวัดจนปลายกระบี่ปาดเข้าที่ช่วงอก

            แคว่ก!

            สาบเสื้อคลุมสีม่วงและชุดด้านหน้าของคนผู้นั้นถูกกรีดออกชิงเว่ยเว่ยเห็นในควันขาวนั้นมีควันสีดำถูกเคลือบอยู่ข้างในเด็กหญิงจ้องมองพลางขมวดคิ้ว นางเอียงหน้าไปหาไห่ฮ่าว

            “เจ้าเห็นควันจากกระบี่อาจารย์ใหญ่หวังเป็นสีอะไร?” 

            “สีขาวขอรับ”

            “มีสีดำหรือไม่?”

            “ไม่มีขอรับ”

            “ไม่เห็นหรือ?”

            ไห่ฮ่าวนิ่วหน้าคุณหนูมองอย่างไรกัน? “รอบตัวของอาจารย์หวังมีแต่ควันสีขาวเป็นสายวนรอบไว้ขอรับ”

            ชิงเว่ยเว่ยยกมือขึ้นขยี้ตานางคิดว่าตนเองตาฝาดที่มองเห็นเงาร่างสีดำคล้ายคนร่างใหญ่ทำท่าเดียวกันกับอาจารย์ใหญ่หวังยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง

            “เห็นคนที่ซ้อนอยู่กับอาจารย์หวังหรือไม่ไห่ฮ่าว?”

            “ไม่ขอรับ”

            เด็กหญิงไม่ถามต่อนางเริ่มสงสัยในตัวอาจารย์ใหญ่หวังคนที่แบ่งร่างได้เช่นนี้นางเคยเห็นเพียงพระชายาชิงหลานพี่สาวต่างมารดาของนางเท่านั้นชิงหลานแบ่งร่างในยามใช้กระบี่และแยกเป็นสตรีงดงามอีกคนที่ความจริงก็คือตัวนางในชาติก่อนที่จะสลับร่างแต่หวังต้าจิ้งไม่ได้แบ่งเป็นร่างสองร่างอย่างนั้นเงาดำทะมึนด้านหลังมีรูปลักษณ์และการแต่งกายเหมือนหวังต้าจิ้งทุกประการหากแต่สีตรงกันข้ามนั่นคืออาจารย์ใหญ่หวังสวมชุดขาว ผิวขาว ผมสีขาวเป็นส่วนใหญ่ แต่คนผู้นั้นกลับสวมชุดเสื้อคลุมสีดำและรูปกายดำ

            ‘นี่มันตัวอะไร? เห็นทีข้าต้องกลับไปหาคำตอบโดยเร็ว’

            ไห่ฮ่าวเห็นเจ้านายของตนตั้งใจชมการประลองตรงหน้าอย่างแน่วนิ่งก็เอ่ยขอไปช่วยบุรุษทั้งสี่ที่กำลังต่อสู้กับชายชุดดำอย่างดุเดือด

            “เจ้าไปเถอะ ข้าจะรออยู่ตรงนี้”

            ในฐานะที่นางเป็นเด็ก คงไม่มีผู้ใดคิดให้นางไปช่วยเด็กหญิงกระชับกระบี่ในมือไว้มั่นมองไปรอบๆ อย่างระวังภัย นางยอบกายซ่อนตัวดูการประลองระหว่างอาจารย์ใหญ่หวังกับบุรุษชุดม่วง

            การถูกกระบี่ของหวังต้าจิ้งกรีดบนอกทำให้ชิงเว่ยเว่ยที่ตั้งใจจ้องมองคนชุดม่วงมองเห็นเสื้อเกราะทองอ่อนที่ซ่อนอยู่ภายในอาจารย์ใหญ่หวังเองก็สังเกตเห็น

            “เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่? จึงมีเสื้อเกราะทองอ่อนใส่”

            ชายในชุดม่วงหัวเราะหึๆ “อาจารย์ใหญ่หวังกระบี่ของเจ้าคงทะลวงเสื้อเกราะของข้าไม่ได้หรอก”

            บุรุษอาวุโสตวัดกระบี่ด้วยท่วงท่าอำมหิตยิ่งกว่าเดิมคู่ต่อสู้มองเห็นแล้วถึงกับยืนนิ่งกลางอากาศ

            “นี่เจ้า! เจ้ารู้กระบวนท่านี้ได้อย่างไร?”

            หวังต้าจิ้งเองก็ชะงัก“แล้วเจ้าล่ะ รู้จักมันเช่นนี้ เจ้าคงจะเป็นหลงใหลในเพลงกระบี่ที่สาบสูญสินะ”

            “เจ้าเป็นจอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะมิใช่หรือ?เหตุใดจึงรู้วิชามารด้วย?”

            อาจารย์ใหญ่หวังไม่ตอบพุ่งเข้าหาศัตรูด้วยท่าหมายเอาชีวิต หากปล่อยให้คนผู้นี้พูดออกไปความลับที่ซ่อนไว้กว่าสี่สิบปีอาจจะต้องถูกเปิดเผย

            เคร้ง!

            ชายชุดม่วงรู้แล้วว่าหากเขายังคงต่อสู้อีกเพียงสิบกระบวนท่าย่อมต้องถูกวิชากระบี่ของฝ่ายมารคร่าชีวิตอย่างแน่นอนรับกระบี่เพียงครั้งเดียวเขาก็รีบตีลังกากลับกลางอากาศเพื่อถอยหลังไปยืนที่ปลายไม้

            “ข้าไม่คิดเลยว่าหวังต้าจิ้งที่คนทั่วหล้ายกย่องจะมีความลับที่คนทั่วไปไม่เคยรู้อยู่กับตัว”

            หวังต้าจิ้งพุ่งกระบี่ในมือออกไปอย่างรวดเร็ว

            คร้าง!

            เสียงกระบี่ทั้งสองปะทะกันกลางอากาศกระบี่ใหญ่ของหวังต้าจิ้ง             หมุนวนกลับมาเข้าในมือผู้เป็นเจ้าของในขณะที่ร่างในอาภรณ์ม่วงนั้นถือโอกาสหลบหนีไป

**************************