ตอนที่ 10 วันที่เมามาย
“อย่ามาประชดประชัน”
“หนูพูดจากใจจริงนะคะ ไม่ได้พูดประชดประชัน ถึงมันจะยากก็เถอะ แต่หนูจะทำเพื่ออา…อาติคะ ยินดีกับความรักของอาด้วยนะคะ”
“…”
มือหนาปล่อยข้อมือของฉันออกช้าๆ ความจริงจิตใต้สำนึกของฉันอยากให้เขาดึงฉันเข้าไปกอด แล้วปลอบใจฉันให้รู้สึกดีมากกว่านี้ แต่มันไม่มีทางเป็ไปได้อยู่แล้ว
เมื่อลิฟต์เปิดออก ฉันก็เดินเข้าไปด้านใน มองเขาเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะประตูลิฟต์จะปิด และนั่นก็ทำให้น้ำตาของฉันไหลออกมา เสียใจมากที่สุดก็ตอนที่ต้องตัดใจจากเขาเนี่ยแหละ
21.21 น.
คอนโด
“อาเจียว”
“…”
“อาเจียว!!”
“คะ อาจีว่าอะไรนะ”
“เหม่ออะไร แล้วดูเย็บกระดาษผิดอีกแล้วนะ”
“ขอโทษค่ะ”
“เป็อะไรของเรา”
“เปล่า”
“เครียดเื่ติอีกแล้วเหรอ”
“หนู…ตั้งใจว่าจะเลิกชอบอาติ”
“ก็ดี ตอนนี้ติมีคู่หมั้นแล้ว เราก็อย่าไปสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวคนอื่น มันไม่ดี”
“รู้แล้วน่า”
“แล้วหลินล่ะ ที่ให้ไปดูตัววันก่อน ไม่ชอบเหรอ”
“ถามจริงเถอะ อาคิดว่าหลินตรงกับสเปคหนูเหรอ”
“ไม่”
“ใช่ค่ะ เขาไม่ใช่สเปคหนูและหนูก็ไม่ชอบเขา”
“จะให้อาหาให้อีกสักคนไหม”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ อาตั้งใจทำงานไปเถอะ ไม่อย่างนั้น หนูจะฟ้องอาม่า ว่าอาพยายามหาผู้ชายให้หนู”
“เด็กเลว ขี้ฟ้อง”
“ก็มันจริงนี่นา”
“เฮ้อ หลานรัก อาไม่อยากจะบ่นหรอกนะ แต่ตอนนี้เราใกล้จะจบแล้ว คิดไว้หรือยังว่าจะมาช่วยอาทำงานที่บริษัทหรือเปล่า”
ตอนแรกก็ไม่ได้คิดหรอก พออาจีพูดฉันถึงได้มานั่งคิดว่าควรจะทำยังไงดี ฉันอยากไปช่วยอาที่บริษัทแต่ก็สงสารป๊าที่ต้องบริหารจัดการคนเดียว
“เอาไว้หนูคิดได้แล้วจะบอกนะคะ”
“แล้วเื่แคสบทนักแสดงของบริษัท Tin ล่ะ ได้ความว่ายังไงบ้าง”
“หนูว่าจะสละสิทธิ์”
“ทำไม”
“หนูไม่อยากไปที่บริษัทนั้นแล้ว”
“อาเจียว…”
“อาคะ หนูขอตัวก่อนนะ”
ฉันลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะะโขึ้นเตียง น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย
“ฮึก…ฮือ…”
รู้สึกอกหัก ทั้งที่ไม่ได้เป็อะไรกับเขา รู้สึกเจ็บ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรด้วยซ้ำ ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรด้วย นอกจากยอมรับความจริง ว่าอาติเป็ของคนอื่นแล้ว
วันต่อมา
มหาลัย
11.01 น.
“อาเจียว นั่งเหม่อแบบนี้เป็อะไรอีก” ดรีมถามฉันพลางเอื้อมมือมาเกลี่ยผมให้
“เปล่า”
“ฐานัสอยู่หน้าห้องน่ะ”
ฉันเงยหน้าแล้วมองไปที่ประตูห้องก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนพิงกำแพงอยู่ วันนี้เหมือนเขาจะสดใสเป็พิเศษ ดูรอยยิ้มนั่นสิ ฉันรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่เวลาเจอเขา ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
“มีอะไร” ฉันะโถาม
“ไปข้างนอกกัน”
“ทำไมฉันต้องไปกับนายด้วย”
“ก็แค่อยากจะชวนไปดูหนัง”
“ไปสิ ลืมเื่อื่นแล้วไปดูหนังให้สบายใจเถอะ” มิกกระซิบข้างหูเบาๆก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
“ใช่ มิกพูดถูก” ดรีมเอ่ยแทรกและวิ่งตามเพื่อนชายออกไปเช่นกัน
ฉันได้แต่ยืนนิ่ง เอียงคอมองฐานัสที่กำลังยิ้มให้ ทำไมทุกคนต้องเข้าข้างผู้ชายคนนี้ด้วย แถมยังผลักดันให้ฉันไปกับเขาอีก ไม่คิดจะห่วงเพื่อนบ้างหรือไง
บ้าบอ!! ใครจะอยากไปดูหนังกับนายกัน ปกติฉันไปดูกับ…
อืม ใช่ ไปดูกับอาติ
“ไปไหม ผมจะได้จองตั๋ว”
ก็แค่ไปดูหนังให้หายช้ำใจเท่านั้น ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนเลย อีกอย่าง ไปดูกับผู้ชายคนอื่นก็ได้ สนุกเหมือนกันนั่นแหละ
“ไปก็ได้ แต่ฉันจะเลือกหนังที่อยากดูเอง”
“ได้ครับ”
ร้านอาหาร
“อยากกินอะไร สั่งได้เลยนะ ผมเลี้ยงเอง”
“รวยเหรอ”
“นิดหน่อย”
“งั้นเอาอะไรก็ได้ที่แพงที่สุดในร้านค่ะ” ฉันหันไปสั่งพนักงานก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ได้อยากแกล้งหรอกนะ แค่ไม่ชอบผู้ชายขี้อวด
“ครับ”
“เอาตามเธอครับ ขอน้ำที่แพงที่สุดด้วยก็แล้วกัน”
“ได้ครับ”
หลังจากพนักงานเดินจากไปแล้ว ก็เหลือฉันที่กอดอกมองหน้าเขาอย่างจับผิด ทำไมวันนี้ฉันรู้สึกว่าเขาแปลกไป เหมือนมีอะไร…
“นายแต่งหน้าเหรอ”
“ใช่”
“นายมาเรียนก็แต่งหน้าด้วยเหรอ เ้าสำอางหรือว่า…”
“ผมเพิ่งกลับมาจากข้างนอก มีถ่ายแบบลงหนังสือน่ะ”
“นายต้องดังมากแน่ๆเลยใช่ไหม”
“ก็ประมาณหนึ่ง”
“แล้วทำไมถึงมาชอบฉันล่ะ”
“ก็…ไม่รู้สิ แค่เห็นคุณแล้วรู้สึกว่าตรงสเปคดี”
“ฉันไม่ใช่นางเอกละครนะ ฉันเป็นางร้ายเต็มตัว บางทีนายอาจต้องใช้เวลาในการศึกษาตัวตนของฉัน”
“ผมรอได้”
“รออะไร”
“รอให้คุณหันมาชอบผมไง”
“ฉันเคยบอกแล้วว่าไม่มีทางชอบนาย”
“ก็รอดูต่อไป”
เขาจ้องมองแววตาของฉันเหมือนกับเชื่อมั่นในสิ่งที่ตัวเองทำ เขาคิดว่าตัวเองมีความสามารถทำให้ฉันชอบหรือไง
ไม่มีทาง ไม่สิ ไม่มีวัน
“ขอโทษนะคะ พี่คือพี่ฐานัสที่เป็นายแบบให้นิตยสาร Alone ใช่ไหมคะ” มีหญิงสาวกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะของเรา พร้อมทำสีหน้าดีอกดีใจ
“ครับ”
“พวกหนูขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ”
“ได้ครับ” ฐานัสลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปยืนตรงกลางกลุ่ม เพื่อให้ผู้หญิงอีกคนถ่ายภาพให้ ไม่นึกว่าเขาจะโด่งดังขนาดนี้ คนชอบก็เยอะแยะ ก็ต้องมีคนมาจีบบ้าง ตัวเลือกก็เยอะ แล้วจะมายุ่งกับฉันทำไม
หรือว่าเื่คืนนั้นทำให้เขาอยากจะรับผิดชอบฉันขึ้นมา
“ขอบคุณนะคะ”
“ครับ”
หลังจากน้องกลุ่มนั้นเดินออกไปจากร้าน ฐานัสก็มองหน้าฉันนิ่งแล้วยิ้มน้อยๆ
“คุณมองผมแบบนั้นทำไมครับ”
“ฉันเหรอ…” ก็แค่มองเฉยๆ “ฉันมองไม่ได้หรือไง”
“เปล่า แต่สายตาของคุณมันดูร้อนแรงเกินไป”
“นี่!! ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย”
“โอเค ผมล้อเล่น”
“ฉันถามอะไรหน่อยสิ”
“ครับ”
“ที่นายมาจีบฉัน เพราะอยากจะรับผิดชอบเื่คืนนั้นหรือเปล่า”
“ตกลงว่าคุณยังจำเื่คืนนั้นไม่ได้จริงๆเหรอ”
“จำได้สิ ถึงได้ถามนี่ไง”
“ถ้าคุณจำได้ คุณคงไม่ถามหรอก”
“นายนี่ ชอบพูดอะไรให้งง ฉันแค่อยากจะบอกว่า ถ้าจะรับผิดชอบเื่นั้น นายก็ไปหาคนอื่นเถอะ เื่เสียสาวฉันไม่คิดมากหรอก ยังไงสุดท้าย…” ฉันก็ไม่ได้เสียให้อาติอยู่ดี เพราะอย่างนั้น จะเป็ใครก็คงไม่สำคัญ “…ฉันก็ไม่คิดอะไรอยู่ดี”
“อาเจียว”
“อะไร”
“ผมชอบคุณ ชอบที่คุณเป็คุณ คุณรู้แค่นั้นก็พอ”
“…” ไปเรียนจีบหญิงที่ไหนมาเนี่ย คำพูดคำจาทำเอาใจสั่นมาก…
“อาหารมาแล้วครับ”
“เลิกคุยแล้วกินข้าวดีกว่า ฉันหิวแล้ว”
“โอเคครับ”
โรงหนัง
13.21 น.
ฉันเดินเข้ามาในโรงหนัง นั่งตรงกึ่งกลางของแถว C ซึ่งไม่มีใครอยู่เลยสักคน ฉันนั่งลงและมองหน้าจอภาพยนตร์ จู่ๆในสมองก็ปรากฏภาพความทรงจำเก่าๆขึ้นมา
ฉันส่งข้อความบอกอาติว่า ‘อาติมาดูหนังกับหนูได้ไหมคะ หนูอยู่คนเดียว คิดถึงอามากเลย ถ้าอาไม่มา หนูคงต้องชวนมิกออกมาดูแทน’
ตอนแรกคิดว่าอาติจะไม่มา แต่ที่ไหนได้ ฉันเห็นอาติเอามือล้วงกระเป๋าเดินมาตรงที่ฉันยืนรออยู่หน้าโรง ออร่าความหล่อของเขา สามารถเรียกร้องความสนใจจากผู้หญิงแถวนี้ได้มากมาย
ไม่ได้สิ!!
“คิดว่าอาติจะไม่มาซะแล้ว” ฉันวิ่งไปหาอาติก่อนจะจับแขนเสื้อเชิ้ตไว้พลางทำสีหน้าออดอ้อน
“ซื้อตั๋วหรือยัง”
“ยังค่ะ หนูไม่รู้ว่าอาติอยากดูเื่อะไร หนูให้อาติเลือก” อาติหันไปคุยกับเลขามิน ไม่นานเลขามินก็เดินไปหน้าเคาน์เตอร์และกลับมาพร้อมกับตั๋วหนัง
“จะไปหรือยัง”
“ไปค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบกลับอย่างมีความสุข ก่อนจะเดินควงแขนอาติเข้าไปในโรงหนังทันที
อะไรกัน คิดว่าจะได้ดูหนังเหมือนคนทั่วไป ที่ไหนได้ มันดันเป็เก้าอี้คู่ ที่นั่งดูเป็คู่รักกัน เหมือนจะเป็วีไอพีแบบพิเศษ
“ทำไมไม่มีคนเลย”
“ก็ดีแล้ว”
ฉันได้ยินเสียงอาติพูดเบาๆ คำว่า ‘ก็ดีแล้ว’ ของเขาอาจจะหมายความว่า ดีแล้วที่มีแค่เราสองคนหรือเปล่า
อยากจะบ้าตาย!! ทำไมตื่นเต้นแบบนี้นะ!!
“อาเคยมาดูหนังกับใครหรือเปล่า”
“เคยมากับเพื่อน”
“ผู้หญิงหรือผู้ชาย”
“อย่าพูดมาก”
“อือ”
ฉันพิงเบาะและหันไปมองหน้าจอภาพยนตร์ตามเดิม มือวางเท้ากับขอบ บอกเลยนะว่า การมาดูหนังกับคนที่แอบชอบเป็อะไรที่ไม่มีสมาธิมากที่สุด ฉันไม่มีทางรู้เื่หรอกว่าหนังในวันนี้มันฉายถึงเื่อะไร เพราะสมองและหัวใจมันเอาแต่เจาะจงอยู่กับผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ
ฉันพยายามใช้ฝ่ามือแตะไปที่มือของอาที่วางอยู่บนขอบเก้าอี้ แค่ลองเชิงดูว่าเขาจะต่อต้านหรือเปล่า แต่ผิดคาดแฮะ อาติไม่ได้ดึงมือออกและไม่ได้ทำท่าทีรำคาญด้วย ฉันก็เลย…
หมับ!!
ใช้มืออันน้อยๆสอดประสานเข้ากับมือของเขาช้าๆ
“หนูอยากจับมืออา ได้ไหมคะ แค่วันเดียวก็ได้”
ในเมื่อบอกเขาแล้วและเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ งั้นฉันจะทำตามใจตัวเองแล้วนะ
ฉันดึงมือของเขามาไว้ที่ตักและใช้นิ้วมือของตัวเองถูไถไปทั่วเหมือน้าจดจำลักษณะทุกอย่างให้ละเอียดมากที่สุด
อาติเป็ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา ผู้หญิงเข้าหาก็มีไม่น้อย เธออยากจะขังเขาไว้ในห้องปิดตายไม่ต้องให้ใครได้เห็นเขาอีกเลย แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดี เพราะเขาคือติสรณ์
“มือของอาใหญ่จัง ใหญ่กว่าของหนูตั้งเยอะ”
“…”
“อบอุ่นกว่าด้วย” นั่งลูบคลำมือหนาที่มีเส้นเืปูดโปนเป็อะไรที่ฟินที่สุด บอกเลย เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม…
เื่ราวในวันนั้น มันเป็ความทรงจำอีกส่วนที่ยังคงหล่อเลี้ยงให้ฉันมั่นคงในความรักของตัวเองเสมอมา เขาคือผู้ชายที่อยู่ในจิตใจของฉัน มันมีทั้งความผูกพันและอะไรอีกหลายอย่างที่ทำให้ฉันไม่สามารถเลิกรักเขาได้
แต่ในอนาคต ฉันคงจำเป็ต้องเลิกรักเขาจริงๆแล้วสิ
____________________________
13.21 น.
บริษัท Tin
“ฉันกำลังยุ่งๆแกก็ยังจะชวนฉันออกมาเจออีกนะ” จีรภัทรเปิดประตูเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน
“ฉันมีเื่จะคุยกับแก”
“เื่อะไร”
“โยลี”
จีรภัทร์ยกยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเกียจคร้าน มองหน้าเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย
“อยากรู้เื่อะไร”
“ฉันอยากรู้เื่คืนนั้น ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
“ไหนตอนแรกแกบอกว่า ช่างมันเถอะ”
“ก็ตอนนี้ฉันอยากรู้ บอกสิ ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“งั้นฉันขอถามแกก่อน อะไรทำให้แกอยากรู้…คงไม่ใช่เพราะหลานฉันใช่ไหม”
“เกี่ยวอะไรกับเจียวเจียว”
“วันก่อนที่ฉันให้อาเจียวไปนัดดูตัว คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าแกแอบตามหลานฉันไป”
“…”
“ถ้าแกชอบอาเจียวก็แค่บอกเธอ จะปกปิดอะไรนักหนา”
“ฉันไม่ได้ชอบ”
“ปากแข็ง”
“แก หยุดพูดไปก่อน เอาเื่ของโยลีก่อน เล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ได้”
______________________
19.02 น.
ผับ
“อาเจียวแต่งตัวแรงมาก” ดรีมเอ่ยทักขึ้น เมื่อเห็นฉันเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ “นึกยังไงชวนออกมา”
“ก็แค่อยากแรดบ้าง”
“แรงมากแม่ ชวนฐานัสมาด้วยเหรอ” ดรีมยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะพยักพเยิดไปทางด้านหลัง
“อืม”
“ตกลง แกจะเอาไง…”
“ไม่เอายังไง ก็แค่ ลองให้เขาจีบก็ไม่เสียหาย”
“เยี่ยมมากเพื่อนรัก!!” ดรีมปรบมือด้วยความดีใจก่อนจะขยับมากอดคอฉัน “แกคิดดีแล้ว ไม่มีใครเหมาะสมกับแกเท่ากับฐานัสอีกแล้ว”
“มิกล่ะ” ฉันเปลี่ยนเื่
“เดี๋ยวคงมา เห็นบอกว่าออกมาแล้ว”
“อือ”
ฉันหยิบแก้วเหล้าของดรีมขึ้นมา กะว่าจะดื่มสักอึก แต่ก็มีคนมาดึงออกไปก่อน
“ผมให้คุณดื่มได้นะ แต่ต้องอยู่กับผมเท่านั้น”
“กรี๊ด!!”
ยัยดรีมกรี๊ดลั่นจนฉันต้องหันไปทำหน้าดุใส่ ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งลงข้างๆ
“นี่ อย่าสั่งมาก”
“ผมกำลังเป็ห่วงคุณต่างหาก”
“ฉันไม่เมาหรอกน่า รู้อยู่”
“แต่ก็ไม่น่าไว้วางใจอยู่ดี”
“แต่ฉันจะดื่ม!!” ฉันดึงแก้วเหล้ากลับมายกดื่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หลังจากหมดแก้วก็ยกยิ้มด้วยความสะใจ คิดว่าจะเอาฉันอยู่เหรอ ไม่มีทาง…
“โอเค อยากดื่มก็ดื่ม ผมไม่ห้าม แต่ถ้าคุณเมา…” เขายื่นใบหน้ามากระซิบข้างหูฉัน “ผมจะจับคุณตีก้นให้เข็ด”
น้ำเสียงแหบพร่าของเขาทำให้ฉันใจสั่นและเต้นแรงมาก ทำไมต้องพูดเซ็กซี่ขนาดนี้ด้วย
“นาย…อย่าพูดน้ำเสียงแบบนั้นอีก”
“ทำไม”
“ก็…ก็…”
“คุณชอบหรือเปล่า”
“ฉันบอกว่าอย่าพูดไง”
“แต่ผมอยากพูดแบบนี้กับคุณ”
“…”
ให้ตายเถอะ!! อาเจียว อย่าหวั่นไหวเด็ดขาด ไม่เอา!!
_________________________
19.30 น.
บ้าน
“คิดว่าติสรณ์จะไม่มาซะแล้ว แม่ก็รออยู่” หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้น
“ครับ”
“แล้วเื่งานเป็ยังไงบ้าง ได้ยินว่าบริษัทกำลังไปได้ดี” ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานเอ่ยถามขึ้น
“ครับ ตอนนี้กำลังมีโปรเจกต์ใหญ่อยู่ ก็เลยไม่ค่อยว่างครับ”
“ดีแล้ว มีอะไรบอกพ่อได้นะ พ่ออาจจะช่วยไม่ได้มาก แต่ยังไงเราก็จะกลายเป็คนในครอบครัวเดียวกันแล้ว”
“ครับ”
“โยลี ตักอาหารให้พี่เขาสิลูก”
“ค่ะ” โยลีตักอาหารวางบนจานของชายหนุ่มอย่างกระตือรือร้น “ติลองทานอันนี้ดูนะคะ คุณแม่เป็คนทำเอง พอท่านรู้ว่าติจะมา ก็เข้าครัวเพื่อทำอาหารให้ติโดยเฉพาะเลยนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
“ทานเยอะๆนะลูก”
“ครับ”
การรับประทานอาหาร เป็ไปอย่างราบรื่น ติสรณ์มีท่าทีปกติไม่ได้ต่อต้านอะไร นั่นยิ่งทำให้โยลีรู้สึกดี ที่เขายอมรับครอบครัวของเธอ และยอมมาเจอพ่อกับแม่ทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกว่าไม่ว่าง
หลังจากคุยธุระเสร็จเรียบร้อย ติสรณ์ก็ขอตัวกลับก่อน พ่อแม่ของฝ่ายหญิงจึงให้โยลีออกมาส่งที่รถ
“ขอบคุณตินะคะ ที่มาหาพ่อแม่ของโย”
“ครับ” ติสรณ์กำลังจะเปิดประตูรถ ก็มีมือบางจับมือของเขาไว้ก่อน
“ติคะ โยรักตินะคะ โยไม่รู้หรอกว่าติดคิดยังไง แต่ตอนนี้เรากำลังจะมีโซ่คล้องใจ มีลูก…”
“ผมกลับก่อน คุณก็พักผ่อนด้วย”
ติสรณ์พูดจบก็เปิดประตูขึ้นรถไป ปล่อยให้หญิงสาวยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่กับที่ด้วยความไม่พอใจ
____________________________
22.21 น.
ผับ
ครืด ครืด ครืด ครืด
“ฮัลโหลลล”
[อยู่ไหน]
“ใครอ่ะ เสียงคุ้นๆ”
[เจียวเจียว]
“อาจีเหรอ หนูกำลังจะกลับแล้ว มีผู้ชายจะไปส่งที่ห้องด้วยแหละ ฮ่าๆๆ”
[เมาเหรอ]
“ไม่เม๊าไม่เมา ใครเมาไม่มี๊ เอ๊ะ นายจะทำอะไรเนี่ย…”
ฉันวางสายและหันไปสนใจผู้ชายที่กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องถดถอยหนี ถึงจะเมาแต่ก็ยังมีสติครบถ้วนอยู่นะ
“ผมแค่จะตรวจสอบว่าคุณเมาอยู่หรือเปล่า”
“ฉันไม่ได้เมา”
“นายพาเพื่อนฉันกลับเถอะ ส่วนฉันจะกลับกับมิก” ดรีมเสนอแนะ
“ได้ไง มาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกันสิ เพื่อนยาก” ฉันรีบพูดแทรกทันที
“ผมว่าคุณเริ่มจะคุยไม่รู้เื่แล้วนะ”
“นี่นาย…” ฉันใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มนิ่มๆของเขาและหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ คนบ้าอะไร แก้มนิ่มชะมัด”
“คุณ…” ข้อมือของฉันถูกผู้ชายตรงหน้าจับไว้แน่น
“ปล่อยนะ”
“ไม่ปล่อย”
“ทำไม นายมีหลายคนจัง”
“นี่!!”
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันพอจะรับรู้ได้ว่าตัวเองคอพับ นอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ทุกอย่างที่ได้ยินก็กลืนหายไป
คอนโด
08.02 น.
ฉันเริ่มรู้สึกตัวเพราะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากข้างนอก ตาค่อยๆลืมขึ้นมองเพดานในห้องที่ไม่คุ้นเคย…หรือคุ้นเคยวะ
“อาเจียว ตื่นแล้วเหรอ ออกไปกินข้าวกัน”
เสียงผู้หญิงทำให้ฉันสะดุ้งรีบลุกขึ้นนั่งด้วยความใ
“คุณ!! คุณเข้ามาได้ยังไง!!”
“ก็…”
“พีช เราจะไปทำงานแล้วนะ ฝากดูเจียวเจียวด้วย”
ชัดเจน เสียงผู้ชายคนนั้นคืออาติ อาติมาทำอะไรที่นี่
ฉันรีบลงจากเตียงวิ่งไปหน้าประตูด้วยสภาพทุลักทุเล ผมก็ชี้ฟู ใบหน้าก็ไร้การแต่งเติม เสื้อผ้าก็ออกจะ…โป๊นิดหน่อย
“อาติ!!”
“…”
“อามาทำอะไรที่นี่”
“นี่ห้องฉัน”
อาติพูดจบก็กลับหันหลังและเดินออกจากห้องไป ทิ้งฉันไว้ให้ยืนงงงวยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ให้ตายสิ ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
6K
