“นายมาอยู่ห้องฉันได้ยังไง” นี่มันเด็กนรกชัด ๆ
“ก็ไขกุญแจเข้ามาน่ะสิค้าบ ถามแปลก” ทรงธรรมตอบอารมณ์ดี ผิดกับคนฟังที่ตาหลีตาเหลือกแทบจะเขมือบหัวเขาได้ ตาโตยิ่งโตกว่าเดิม
“ห๊า ไขเข้ามา นี่นายค้นกระเป๋าฉันเหรอ” เสียงแว๊ดไม่ทำให้ชายหนุ่มระคายเคืองแก้วหูแต่อย่างใด มิหนำซ้ำยังพูดจาทวงบุญคุณหน้าตาเฉยไม่ใช่หน้าตาเฉยสิ น่าจะเรียกว่าหน้าไม่อายล่ะเหมาะกว่า
“อ้าวไม่ค้นแล้วผมจะเปิดห้องยังไงล่ะ ก็คุณพี่เล่นหลับไม่ยอมตื่น อุ้มขึ้นมาหนักจะตาย ตัวก็เล็กนิดเดียว”
คุณพี่มองหน้าหล่อ เข่นเขี้ยวก่อนชี้ไปที่ประตูมือไม้สั่นด้วยอารมณ์โมโหที่พลุ่งปรี๊ดขึ้นมา
“งั้นนายลุกขึ้นกลับไปได้แล้ว”
พูดไม่ออกก็ไล่เสียเลยให้มันรู้ซะมั่งว่านี่มันห้องใคร ทรงธรรมลุกนั่งบิดี้เีแล้วมองคนตาโตแก้มป่อง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงอย่างเอ็นดู ไม่น่าเชื่ออายุเยอะกว่าเขา แต่หน้ายังกะเด็กมหา’ ลัยปีหนึ่ง แต่คำพูดคำจาท่าทางใกล้เคียงกับคนวัยห้าสิบเสียอย่างนั้น หัวโบราณชะมัด
“เอะอะไล่ เอะอะไล่ ไม่เห็นใจกันบ้างเล้ยกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย”
เขามองนาฬิกาข้างฝาห้องก่อนแกล้งทำตาโต
“โหจะตีสามแล้ว คุณพี่ยังใจร้ายมาไล่ ขอนอนถึงเช้าหน่อยไม่ได้รึไง”
“ไม่ได้!”
นวลแพรเสียงเข้มจริงจัง แต่คนอย่างทรงธรรมนะเหรอจะสนใจ สิ่งที่เขาทำก็คือล้มตัวลงไปนอนบนเตียงอย่างสบายอกสบายใจ แกล้งไม่รับรู้อารมณ์มาคุของใครเลย ยัง ยังไม่พอแค่นั้น คนหน้าด้านยังดึงแขนคนหน้าบึ้งลงไปนอนด้วยกัน
“ว้าย!”
นวลแพรใดิ้นรนขัดขืนด้วยสัณชาตญาณ แต่เพราะชุดที่สวมอยู่ยังเป็ชุดทำงานกระโปรงที่ยาวถึงเข่าตอนนี้มันร่นขึ้นมาไม่เอื้ออำนวยในการป้องกันตัวเอง เธอจำต้องหยุดเพื่อจัดแจงให้เข้าที่
“นอนเถอะคุณพี่ผมง่วงจะแย่แล้ว ห้ามดิ้นนะ ไม่งั้นปล้ำไม่รู้ด้วย”
คำขู่ได้ผล หญิงสาวนิ่งไปครู่ กรอกตาไปมาอย่างพยายามใช้ความคิด แล้วเอ่ยเบา ๆ เมื่อเห็นฝ่ายนั้นหลับตานิ่ง แต่มือยังโอบกอดเธอกระชับอย่างถือวิสาสะ
“ฉันอยากอาบน้ำก่อน” ให้มันรู้ไปว่าจะทนนอนกับคนซกมกได้
“อีกไม่กี่ชั่วโมงจะเช้าแล้วค่อยอาบทีเดียว” เขาตัดสินใจให้เสร็จสรรพแบบไม่กลัวเชื้อโรคแต่อย่างใด
“ไม่เอาฉันนอนไม่สบายตัว”
หญิงสาวว่าพลางขยับอย่างอึดอัดให้รู้ว่าไม่สบายตัวจริง ๆ ไม่ว่าจะยังไงเธอจะต้องพยายามหาทางออกจากอ้อมแขนนี้ให้ได้แต่...
“ขืนพูดอีกคำผมไม่เตือนแล้วนะ”
ตาย ๆ นี่เธอโดนขู่อยู่ในห้องตัวเองหรือนี่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร หญิงสาวนอนกะพริบตาปริบ ๆ กับสถานการณ์ที่กำลังตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบทุกทางในเมื่อทำอะไรไม่ได้ สมองเริ่มทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตใน่เวลาไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ทำไมเธอถึงได้หลับไม่รู้ตัวขนาดนี้
จำได้ว่าทรงธรรมพาไปทานข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งกึ่งผับหน่อย ๆ แถบชานเมืองเขาสั่งอาหารมาสามสี่อย่างอะไรบ้างก็เกินจะจำได้หน้าตาแปลกทั้งนั้นแต่รสชาติใช้ได้ทีเดียว เครื่องดื่มมีแต่น้ำเปล่าธรรมดาเพราะเธอไม่ยอมดื่มอะไรนอกเหนือจากนั้น ด้วยไม่ไว้วางใจ ทรงธรรมจะวางยา ต้องใช่แน่ ๆ อาจเป็กับข้าวหรือน้ำเปล่าก็ได้ คิดไปคิดมาหญิงสาวก็รู้สึกปรี๊ดขึ้นมาจริง ๆ เตรียมจะอ้าปากเล่นงาน แต่นึกได้ว่าเขาให้ใบเหลืองไว้แล้ว จึงได้แต่ฮึดฮัดอยู่คนเดียวโดยไม่รู้ว่าคนที่กอดอยู่นอนอมยิ้ม
กริ๊งงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
6 โมงตรง เสียงนาฬิกาที่ตั้งบนหัวนอนดังบาดหูคนที่ไม่คุ้นเคย ทรงธรรมตื่นขึ้นมองหาต้นเสียงแล้วยื่นมือไปตบแรง ๆ สองสามครั้งมันถึงเงียบเสียงลง แต่คนที่หลับอยู่แนบอกเขากลับหลับไม่รู้สึกตัว
คงมัวระแวงว่าเขาจะทำอะไรถึงฝืนไม่กล้าหลับ นี่คงไม่ไหวแล้วถึงได้หลับเป็ตาย ทรงธรรมขยับตัวนิดเพื่อที่จะได้มองใบหน้าหญิงสาวได้เต็มตา ตอนนี้หลับสนิท ปากเล็กจิ้มลิ้มเผยอน้อย ๆ แก้มเนียนใสแบบไร้เครื่องสำอาง ทั้งที่เ้าตัวยังไม่มีโอกาสได้ล้าง เขาจ้องมองริมฝีปากอยู่นานจนต้องสูดลมเข้าเต็มปอดเพื่อบังคับตัวเองไม่ให้ก้มไปจูบรับอรุณ เขาไม่ชอบรังแกใคร ตอนที่ไม่รู้ตัว
ทรงธรรมใช้มือบีบจมูกมัน ๆ ของคนที่หลับอยู่อย่างมันเขี้ยว กอดร่างเล็กแแ่ เพื่อเป็การปลุกให้ตื่นหญิงสาวขยับตัวอึดอัดทำหน้าย่นอย่างขัดใจ
“คุณพี่ตื่นได้แล้วเดี๋ยวไปทำงานสาย”
นวลแพรทำตัวแข็งทันที ลมหายใจเข้าออกเริ่มติดขัดภายใต้จิตสำนึกมันฟ้องว่า เสียงนี้อีกแล้วคุณพี่งั้นเหรอชั่วชีวิตนี้จะมีใครเรียกเธออย่างนี้ถ้าไม่ใช่
สาธุ! ตื่นขึ้นมาขอให้มันเป็เพียงฝันไปด้วยเทอญ
หญิงสาวภาวนาในใจนึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพนับถือทั้งหลายทั้งปวงแต่ เอ๊ะ ทำไมความฝันมันััได้ชัดเจนเหมือนจริงขนาดนี้นะ อึดอัดขยับตัวไม่ได้หรือผีอำกันแน่ หญิงสาวนับหนึ่งถึงสิบก่อนกลั้นใจลืมตาตื่นและก็สบตากับคนที่จ้องกันอยู่แล้วจัง ๆ
นวลแพรดิ้นรนออกจากอ้อมแขนลุกพรวดรวดเร็วลงจากเตียงไปตั้งหลักอยู่กลางห้องทรงธรรมมองพฤติกรรมนั้นงง ๆ ปนขำเล็กน้อย
“อ้าวตื่นมาก็ละเมอเลย” เขาแหย่ไป
“ใครละเมอฉันฝันร้ายต่างหากล่ะ ตื่นมาความจริงร้ายกว่าในฝันอีก” นวลแพรแห้วใส่แต่ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจหาได้ถือสาไม่
“เสียงดีไม่มีตก เอ้า...แล้วไปยืนตั้งท่าอะไรตรงนั้นอาบน้ำสิครับ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก”
ทำมาเตือนด้วยความหวังดี ชิ
“ช่างฉัน!”
ชายหนุ่มยันตัวลุกมานั่งพิงหัวเตียงมองเธอแววตาพราวระยับ ชอบจริง ๆ ไอ้ท่าทางดื้อรั้นแสนงอนนั่น เ้าตัวจะรู้ไหมนะว่ามันน่ารักถูกใจเขาแค่ไหน
“ช่างก็ช่างแล้วแต่คุณพี่สิ เอ หรือว่าคุณพี่คิดจะโดดงาน ดีเหมือนกันเราไปทะเลกันนะ”
คุณพี่ กรอกตารู้สึกราวกับเจอคนบ้าคนโรคจิตพูดไม่รู้เื่
โรคจิต! คำนี้สะดุดใจหญิงสาวอย่างจังหรือเธอกำลังเผชิญกับคนโรคจิต นวลแพรมองชายหนุ่มที่ดูยังไงก็ห่างไกลคำว่าขี้ริ้วขี้เหร่นั่นอย่างหวาดหวั่น ถ้าเป็จริงอย่างที่เธอคิด อันตรายก็ใกล้ตัวสินะ น่าเสียดายหน้าตาออกจะดี ไม่น่าเลย ทรงธรรมเห็นสายตาที่มองมาของหญิงสาวเ้าของห้องแล้วให้นึกสงสัยว่าเ้าตัวกำลังคิดอะไร ทำไมมันเปลี่ยนไปมาแบบนั้น
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งคู่หันไปมองโดยอัตโนมัติ นวลแพรขมวดคิ้วคิดหนักใครกันมาแต่เช้าและก็มาในวันที่เธอไม่พร้อมจะต้อนรับแขกเอาเสียเลย หญิงสาวเริ่มหวั่น ถ้าเป็คนรู้จักแล้วมาเห็นเธออยู่กับผู้ชาย หยึ๋ยยย ไม่อยากจะคิด ระหว่างที่หญิงสาวกำลังว้าวุ่นใจคิดไม่ตก เทพบุตรโรคจิตก็โดดจากเตียงตรงไปยังประตู นวลแพรถลามาดึงแขนไว้อย่างรวดเร็ว
“อย่า!” เธอห้ามเสียงเบาแทบเป็กระซิบ
“ทำไม” เขาถามไม่เข้าใจทำไมต้องห้าม
“ก็ถ้าใครเห็นนายในนี้เขาจะคิดยังไง” ทรงธรรมยักไหล่ไม่สนใจ
“ก็ช่างเขา” และทำท่าจะเปิดให้ได้ เพราะคนเคาะไม่ผ่อนแรงลงเลย
“ช่างไม่ได้ โธ่ เห็นใจกันบ้าง” เสียงระทดท้อทำให้ชายหนุ่มหยุด
“แล้วจะทำยังไง”
นวลแพรกระสับกระส่าย ก่อนปิ๊งไอเดีย มองไปข้างประตูถ้าทรงธรรมไปยืนตรงนั้น พอเวลาเปิดคนข้างนอกก็จะไม่มีทางเห็น ดังนั้นหญิงสาวก็ดันเขาไป ทรงธรรมมองงง ๆ
“น่านายช่วยยืนตรงนี้สักเดี๋ยวนะ นะ นะ”
เธอกระซิบขอร้อง หนุ่มหล่ออย่างเขาหรือจะปฏิเสธอะไรได้นอกจากยอมทำตาม หญิงสาวยิ้มขอบคุณ ก่อนบิดลูกบิดประตูเปิดต้อนรับแขกที่มาเยือน รอยยิ้มนั้นหุบฉับราวกับลูกโป่งถูกเข็มจิ้ม เมื่อเสียงทักทายดังเข้ามา
"พี่ธันว์อยู่ไหน!"
น้องแพรคนสวยข้างห้องนั่นเอง นวลแพรขมวดคิ้ว งง ใคร ธันว์?
“ใครเหรอ”
เธอถามเพราะมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักชื่อนี้จริง ๆ แต่มันกลับทำให้ผู้หญิงตรงหน้าเกิดอาการคล้ายคนจิตแตก
“ก็คนที่อุ้มพี่แพรขึ้นมาเมื่อคืนนี่ไง อย่ามาแกล้งทำไม่รู้จักหน่อยเลย”
ชัดเจน ชัดถ้อย ชัดคำนัก
“หา?!?”
นวลแพรช็อคไม่ใช่เพราะชื่อเล่นทรงธรรมที่เพิ่งรู้แต่เพราะมีคนเห็นว่ามีใครอุ้มเธอขึ้นมาต่างหาก
โอยยยยย หญิงสาวโอดครวญกับตัวเอง หมดกันชื่อเสียงที่สั่งสมมา ป่านนี้ไม่ใช่เขาเห็นกันหมดแล้วมั้ง เพราะมัวแต่ยืนค้างเติ้งกับสิ่งที่ได้ยิน สาวน้อยข้างห้องจึงถือวิสาสะเบียดตัวเข้ามาในห้องโดยไม่ขออนุญาตสักคำ แถมสอดส่ายสายตาส่งเสียงเรียก
“พี่ธันว์อยู่ไหนคะ”
เดินเข้ามาขนาดนี้ทรงธรรมที่ยืนนิ่งหลังประตูมองไม่เห็นความจำเป็ที่จะต้องหลบซ่อนอีกต่อไป ร่างสูงก้าวออกมาพร้อมกับถามเสียงเรียบติดจะเ็า
“มีอะไร”
น้องแพรหันกลับมาที่ประตูตามเสียงนั้น
“พี่ธันว์จริง ๆ ด้วย พี่ธันว์กลับมาที่นี่อีกได้ยังไงคะ”
สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มกรีดเสียงใส่ไม่พอใจ ขณะที่นวลแพรอ้าปากค้างเพราะห้ามใครไม่ทันเลย ตกลงนี่มันห้องใครกันแน่
“ก็เดินเข้ามา ไม่ได้ะโระเบียงอย่างวันนั้นหรอก”
เขาพูดเหมือนจะตลก แต่ มันไม่ตลกเพราะแววตาที่นิ่งสงบจนน่ากลัวนั่นจนคนฟังหน้าเสีย
“แพรขอโทษ”
ชายหนุ่มมองด้วยสายตาดูแคลนอย่างปิดไม่มิด
“ไม่จำเป็ ตั้งใจโกหกแล้วจะมาขอโทษทำไม ออกไปได้แล้ว”
ไร้เยื่อไยสุด ๆ ในความรู้สึกของบุคคลที่สามที่เป็เ้าของห้องตัวจริง ที่ยืนหัวโด่
“พี่ธันว์พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” สาวน้อยตัดพ้อเสียงสั่น
“ก็หมายความตามนั้น ออกไป”
เขาไล่ซ้ำจนนวลแพรมองตาปริบ ๆ สรุปมันห้องใครกันแน่เนี่ย น้องแพรมองหนุ่มรูปงามน้ำตาเริ่มคลอเบ้า
“แพรเลิกกับพี่มาร์ค ก็เพราะพี่ธันว์นะคะ แล้วมาทำกับแพรแบบนี้ได้ยังไงกัน”
เธอโทษเป็ความผิดของเขา นวลแพรสะดุดคิด เมื่อคืนก่อน พี่มาร์คยังมาหาอยู่เลย ทะเลาะกันห้องแทบแตก เลิกกันแล้วหรือนี่? จะเร็วไปไหมน้องแพร เอ หรือว่าเขาเลิกกันแล้วจริง ๆ
“เลิกเพราะผม คุณเอาอะไรมาพูด เราแทบจะไม่รู้จักกันเลยนะ คืนนั้นผมถามคุณแล้วว่ามีแฟนรึเปล่า คุณบอกเองว่าไม่มีแล้วเป็ไงล่ะผมเกือบตกตึกตายก็เพราะใคร”
ยิ่งพูดทรงธรรมก็ดูจะดุและเสียงเข้มขึ้นเรื่อย ๆ
“ผมไม่เอาเื่ก็บุญแค่ไหนแล้ว ถึงจะเป็แค่วันไนท์สแตนก็เถอะนะ ไม่ควรโกหก มันเป็มารยาทที่ควรรู้”
หะ นวลแพรอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน เื่แบบนี้ต้องมีมารยาทด้วยเหรอ
น้ำตาน้องแพรหยดลงมาแต่ก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายดูอ่อนลง มีแต่แววตาที่แข็งกระด้างขึ้นทุกขณะ
“แพรรักพี่ธันว์มาตั้งนานแต่พี่ธันว์ไม่เคยมองแพรเลย รู้ไหมแพรดีใจมากแค่ไหนที่คืนนั้นเราได้รู้จักกันแล้วก็ ทำไมพี่ธันว์เปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้หรือเพราะ...” จู่ ๆ สาวน้อยก็หันมาทางเธอ
“เพราะพี่แพรคนนี้ใช่ไหมคะ”
อ้าว อย่าเอาฉันไปเกี่ยวอะไรด้วยนะ นวลแพรส่ายหน้ากำลังจะปฏิเสธออกไปอย่างที่ใจคิด แต่...
“ใช่” ทรงธรรมตอบฉะฉานเสียงดังฟังชัดจนนวลแพรหน้าเหวอยิ่งกว่าโดนผีหลอกตอนกลางวัน แต่อีกคนกลับตาลุกเป็ไฟ
“เห็นหน้าซื่อ ๆ ที่แท้ก็แมวขโมยดี ๆ นี่เอง”
น้องแพรหันมาเล่นงานแมวที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็ขโมยั้แ่เมื่อไร ตอนไหน อย่างไร และที่สำคัญตอนนี้เธอกำลังอยู่ในอาการเอ๋อ งง เพราะจับต้นชนปลายไม่ถูกด้วยประการทั้งปวง ทรงธรรมเห็นอย่างนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าแขนน้องแพรที่ยกขึ้นคล้ายจะทำร้ายนวลแพร ล็อกตัวแล้วลากไปยังประตูโยนออกไปนอกห้องพร้อมปิดแบบไม่สนความรู้สึก เขาหันมามองเธอ จับไหล่เขย่าเบา ๆ
“คุณพี่เป็อะไรรึเปล่า ช็อกไปแล้วเหรอ” ทรงธรรมถามเพราะเห็นหญิงสาวดูจะทำอะไรไม่ถูก
“เปล่า”
เป็แน่ ๆ แต่ไม่รู้เป็อะไร นวลแพรพูดได้แค่นั้นจริง ๆ ก่อนเดินไปนั่งบนเตียง มันไม่ใช่ความฝันใช่ไหม
ทรงธรรมยิ่งเอ็นดูไปกันใหญ่ ผู้หญิงคนนี้เหมือนเกิดมาผิดยุค ดูไม่คุ้นเคยกับโลกที่มันเปลี่ยนไปเลยสักนิด เขาเดินไปนั่งข้าง ๆ
“คุณพี่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมจัดการทุกอย่างเอง”
จัดการอะไร นวลแพรอยากถามแต่กลัวว่ามันจะยืดเยื้อ จึงบอกเขา
“นายกลับบ้านไปก่อนเถอะ ฉันต้องไปทำงาน”
อีกฝ่ายก็ไม่เร้าหรือ ไปทันทีอย่างว่าง่าย
กว่าจะผ่านพ้นวิกฤติ่เช้ามาได้ เล่นซะหมดแรง นวลแพรนั่งแหมะบนเก้าอี้ทำงานอย่างคนเหนื่อยล้า ั้แ่เกิดมาเป็ตัวเป็ตน ยังไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิตเลย ถือเป็ครั้งแรกที่เกือบโดนตบด้วยเื่ผู้ชาย! แถมเป็ผู้ชายที่เธอไม่ได้ยินดีต้อนรับเอาเสียเลย เจอกันแค่สองครั้งยังวุ่นวายขนาดนี้ มากกว่านั้นจะขนาดไหน เปิดตัวมาพร้อมกับความซวยแท้ ๆ
หญิงสาวฉุกคิด นอกจากชื่อทรงธรรม เธอไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้เลยสักอย่าง ว่าแล้วเธอก็เริ่มเซิร์สข้อมูลทางอินเตอร์เน็ตทันที คีย์คำว่าทรงธรรมที่กูเกิ้ล เผื่อจะได้ข้อมูลที่เป็ประโยชน์ต่อเ้าหน้าที่ตำรวจเวลาไปแจ้งความ แน่นอนว่าเธอไม่ปล่อยให้เขามายุ่มย่ามวุ่นวายเล่นในชีวิตเธออีกแน่ แต่ข้อมูลที่ปรากฎกลายเป็อะไรก็ไม่รู้
เฮ้อ เสียงถอนหายใจเซ็ง ๆ ทำให้คนที่กำลังสัญจรผ่านไปหยุดถามอย่างสงสัยใคร่รู้
“เป็อะไรรึเปล่าจ๊ะคุณน้องสาวแสนสวยของพี่”
นิรมลหัวหน้าฝ่ายบัญชีแผนกเดียวกับเธอที่สนิทสนมกันเป็อย่างดีทักขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้นวลแพรอดยิ้มตอบไม่ได้แม้จะดูแห้งแล้งเหลือเกิน
“เปล่าค่ะพี่มลแพรแค่มีเื่กลุ้มใจนิดหน่อย”
“เหรอจ๊ะ มีอะไรปรึกษาพี่ได้นะถ้าไม่ใช่ความลับมาก”
หญิงสาวขอบคุณกับน้ำใจน่ารักเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พี่มลมีให้น้องแบบเธอเสมอมา พ้นร่างอวบไปนั้นหญิงสาวจึงควานหากุญแจลิ้นชักในกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวทำงานแต่ยิ่งค้นเท่าไรยิ่งหาไม่เจอ นั่นหมายความว่ากุญแจห้องก็หายไปด้วยทั้งพวงเลย หน้าที่ซีดอยู่แล้วยิ่งเผือดเข้าไปใหญ่ มันจะหายไปได้ยังไงในเมื่อเธอไม่เคยหยิบออกไปวางไว้ที่อื่นเลย หรือเมื่อเช้าเธอลืมล็อกประตูด้วย
โอ้ยยย นวลแพรอยากจะกรี๊ด เวรกรรมอะไรนักหนาทำไมต้องเจออะไรแบบนี้ ยังไม่ทันจะได้กุมขมับ เสียงเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กก็ดังขึ้น หญิงสาวรับโดยไม่สนว่าใคร ถ้าเป็มิจฉาชีพ จะด่าให้ กำลัง้าที่ระบาย
“สวัสดีค่ะ”
เสียงคุ้นเคยทักทายอารมณ์ดี
“คุณพี่ที่รัก”
คนกำลังวุ่น ยังจะโทรมาเพิ่มความร้อนแรงในอารมณ์อีก
“ไม่มีธุระ ห้ามโทรมา ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นนาย”
“แหม อารมณ์เสียใส่กันซะงั้น ทำไมหาพวงกุญแจห้องไม่เจอเหรอ”
นวลแพรขมวดคิ้ว กำลังจะถาม อีกฝ่ายพูดก่อน
“นายรู้ได้ยังไง คุณพี่จะถามแบบนี้ใช่ป่าว” เขาดักทางแล้วหัวเราะ
“ลงมาเอาข้างล่างสิ เดี๋ยวจะบอก”
229
