[เริ่มฉาก: เช้าวันแห่งการตัดสิน (และการเผชิญหน้า)
เวลา 05:00 น. ณ โรงแรม สลีปไทต์
เสียงนาฬิกาปลุกดิจิทัลราคาถูกส่งเสียงแหลมเล็กฝ่าความเงียบของห้อง 207 ไอริลืมตาโพลงทันทีราวกับร่างกายตั้งโปรแกรมไว้ แม้เปลือกตาจะยังหนักอึ้งและขอบตาปรากฏรอยช้ำจางๆ จากการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอ เธอลุกขึ้นนั่ง ตวัดสายตามองเพื่อนร่วมห้องที่ยังคงอยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น
บนเตียงข้างๆ ยูริขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ส่งเสียงครางประท้วงเบาๆ ส่วนบนพื้นข้างเตียง ริวกระพริบตาปริบๆ พยายามปรับสายตาให้ชินกับแสงสลัวในห้อง ความปวดเมื่อยจากการนอนบนพื้นแข็งๆ แล่นริ้วไปทั่วร่าง ใบหน้าของทั้งสามฉายชัดถึงความเหนื่อยล้าจากการอดนอนที่เกิดจากความตื่นเต้นระคนกังวลถึงวันสำคัญที่รออยู่
"ตื่นได้แล้ว! สายโด่งแล้วมั้ง!" ไอริตบมือเสียงดัง ปลุกสติทุกคนให้ตื่นเต็มที่ แม้ความจริงแล้วฟ้าข้างนอกยังไม่ทันสางดีด้วยซ้ำ
หลังจากผลัดกันใช้ห้องน้ำแคบๆ นั้นอย่างรีบร้อน เก็บข้าวของส่วนตัวเท่าที่จำเป็ พวกเขาก็ออกจากโรงแรมสลีปไทต์ มุ่งหน้าสู่ Awake Academy อากาศยามเช้าตรู่เย็นสบายแต่แฝงความตึงเครียดบางอย่าง ถนนหนทางยังเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาสามคนที่ดังสะท้อนเบาๆ
ณ บริเวณหน้าซุ้มประตูแสง Awake Academy
เมื่อพวกเขามาถึง ซุ้มประตูแสงขนาดั์ยังคงส่องสว่างเรืองรองท่ามกลางแสงอรุณที่เพิ่งเริ่มจับขอบฟ้า พวกเขาไม่ใช่กลุ่มแรกที่มาถึง มีผู้สมัครคนอื่นๆ กระจายตัวรออยู่ก่อนแล้วราวสิบกว่าคน แต่สายตาของทั้งสามกลับจับจ้องไปยังกลุ่มห้าคนที่ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่โดดเด่นกว่าใคร
สองคนในนั้นคือชายหนุ่มฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก แต่ท่าทางกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้น แผ่นหลังตรง สายตาจับจ้องประตูแสงอย่างแน่วแน่ ไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา ผิดกับแฝดอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างกัน เขามีท่าทางยุกยิกอยู่ไม่สุข กวาดตามองไปทั่วอย่างเปิดเผย ใบหน้าหล่อเหลาแบบเดียวกันนั้นฉายแววขี้เล่นและดื้อรั้นอย่างชัดเจน เขากำลังผิวปากหวือเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจใคร
เมื่อแฝดคนนั้นหันมาเห็นกลุ่มของริว เขาก็แสยะยิ้มมุมปากทันที "โฮ่? มีคนขยันมาเพิ่มอีกกลุ่มแล้วเว้ย? นึกว่าจะมาถึงก่อนใครซะอีก" น้ำเสียงนั้นกวนประสาทและจงใจหาเื่อย่างไม่ปิดบัง
ไอริที่เพิ่งเดินมาถึง หรี่ตามองคนพูดทันที บรรยากาศรอบตัวเธอเย็นลงเล็กน้อย "ธุระไม่ใช่มั้ง?" เธอตอบกลับเสียงเรียบ แต่แฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน
"หืม? พูดจาแบบนี้ อยากมีเื่แต่เช้าเลยดิ แม่สาวผมสั้น?" แฝดคนนั้นยักคิ้ว ก้าวเข้ามาหาอย่างท้าทาย
"เงียบซะ เร็น" เสียงเรียบๆ ของแฝดอีกคนที่ยืนนิ่งมาตลอดดังขัดขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่น เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ
ขณะที่บรรยากาศเริ่มตึงเครียด สายตาของริวและยูริก็เหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ในกลุ่มเดียวกันนั้น เขามีรูปร่างสูงโปร่ง โดดเด่นด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร เครื่องแต่งกายของเขาดูเนี้ยบและเป็ทางการผิดกับคนอื่นๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดถูกทับด้วยเบลเซอร์เข้ารูปสีเข้ม กางเกงสแล็คไร้รอยยับ เขายืนกอดอก มองตรงไปข้างหน้าด้วยท่าทางสุขุมเยือกเย็น คล้ายไม่ได้รับผลกระทบจากความตึงเครียดตรงหน้า แต่กระนั้น ปลายหางตาก็ดูเหมือนจะตวัดมองมาทางกลุ่มของพวกเขา โดยเฉพาะยูริ แวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับไปสงบนิ่งดังเดิม
ยูริรู้สึกถึงสายตานั้นก็รีบก้มหน้างุด หัวใจเต้นเร็วขึ้นด้วยความประหม่า เธอขยับเข้าไปใกล้ริวมากขึ้นอีกนิดอย่างไม่รู้ตัว ส่วนริวเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย มองสำรวจกลุ่มคนตรงหน้าอย่างพิจารณา พยายามประเมินสถานการณ์
"เฮ้ๆ ใจเย็นกันก่อนน่า" เสียงจากผู้สมัครคนหนึ่งในกลุ่มอื่นดังขึ้น "ยังเช้าอยู่เลย อีกตั้งนานกว่าจะได้เข้าข้างใน ทะเลาะกันไปก็เสียเวลาเปล่าๆ ไหนๆ ก็มารอเหมือนกัน คุยกันรอเวลาดีกว่าน่า"
คำพูดนั้นช่วยคลี่คลายสถานการณ์ได้ชะงักงัน แฝดหนุ่มคนที่เริ่มหาเื่ยักไหล่เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ไอริเพียงแค่มองอย่างเ็าแล้วหันไปสนใจประตูแสงแทน บรรยากาศตึงๆ คลายลงเล็กน้อย แต่ช่องว่างและความรู้สึกไม่ลงรอยระหว่างบางคนก็ยังคงััได้...
[เริ่มฉาก: เช้าวันแห่งการตัดสิน - ปฐมบทแห่งการเผชิญหน้า
ณ บริเวณหน้าซุ้มประตูแสง Awake Academy, เวลาประมาณ 05:15 น.
หลังจากมีผู้หวังดีคนหนึ่งเอ่ยปากชวนให้พูดคุยฆ่าเวลา บรรยากาศตึงๆ ระหว่างกลุ่มของริวและกลุ่มคนแปลกหน้าที่มาก่อนก็คลายลงเล็กน้อย แต่ยังคงทิ้งไว้ซึ่งความเงียบงัน ทุกคนต่างลอบสังเกตกันและกันอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครเปิดบทสนทนาก่อน จนกระทั่ง...
เด็กหนุ่มในชุดเบลเซอร์เนี้ยบที่ยืนสงบนิ่งมาตลอด เป็ฝ่ายขยับตัวเล็กน้อย "ในเมื่อต้องรออีกนาน... ทำความรู้จักกันไว้ก็คงไม่เสียหาย" น้ำเสียงราบเรียบแต่ชัดเจนดังขึ้น เขาแนะนำตัวก่อน "ฉันชื่อ สกาย"
เหมือนเป็การเปิดทาง ชายหนุ่มฝาแฝดคนที่ดูนิ่งสงบพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยชื่อตัวเองเสียงเบา "ลีโอ"
"เฮ้! พูดแค่นั้นใครจะไปจำได้ฟะ!" แฝดอีกคนโพล่งขึ้นทันที ท่าทางยียวนกวนประสาท "ส่วนฉัน เร็น สุดหล่อคนนี้ไง! จำไว้ให้ดีๆ ล่ะ ส่วนไอ้นิ่งข้างๆ นี่ก็น้องชายฝาแฝดผู้แสนจืดจางของฉันเอง!" เขาตบบ่าลีโอ แต่ลีโอก็ยังคงนิ่งเช่นเคย
"สะ... สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ ยูริ ค่ะ" ยูริโค้งตัวน้อยๆ เสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความประหม่า
"ผมริวครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ริวกล่าวตอบอย่างสุภาพ
ทุกสายตาหันไปทางเด็กสาวผมสั้นที่ยืนกอดอก มองทุกคนอย่างไม่เกรงกลัว "ไอริ" เธอตอบสั้นๆ ห้วนๆ
"ไอริ?" เร็นทวนชื่อ พลางทำหน้ากวนๆ "ชื่อเหมือนแมวที่บ้านเลยนี่หว่า เสียงก็แหลมๆ คล้ายๆ กันด้วยนะ ฮ่าๆ!"
ฉึ่ก! อากาศรอบตัวไอริเย็นเยียบลงทันที
"หุบปากเน่าๆ ของนายไปซะ" เสียงเย็นๆ ลอดไรฟันออกมา ดวงตาไอริคมปลาบจ้องเขม็ง
"หืม? กล้าสั่งฉันเหรอ?" เร็นแสยะยิ้ม ก้าวเข้ามาใกล้อย่างท้าทาย "ถ้าไม่หุบล่ะ จะทำไม? แม่แมวเหมียว"
ฟุ่บ! ร่างไอริขยับวูบ! ประกายแสงสีเงินสะท้อนแสงอรุณวาบขึ้นในมือ ก่อนที่ปลายมีดสั้นคมกริบจะจ่อเข้ากับลำคอของเร็นในชั่วพริบตา!
เร็นเบิกตากว้าง รู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่ิั แต่เพียงครู่เดียว แววตาก็เปลี่ยนเป็ดุร้ายและตื่นเต้น "โฮ่... ไวเหมือนกันนี่!" เขายิ้มกว้างอย่างไม่เกรงกลัว ไอพลังบางอย่างเริ่มปะทุขึ้นรอบตัวเขา
ลีโอและสกายที่ยืนดูอยู่ ไม่ได้มีท่าทีใหรือคิดจะห้าม ทั้งคู่เพียงแต่จับจ้องการเผชิญหน้าตรงหน้าด้วยแววตาที่ต่างกัน ลีโอมีแววตาเรียบนิ่งจับจ้องไอริอย่างพิจารณา ส่วนสกายยังคงยืนกอดอก แววตาคมกริบฉายแววสนใจระคนวิเคราะห์สถานการณ์
"หยุดนะ! พวกเธอจะทำอะไรกันน่ะ!" ริวทนดูต่อไปไม่ได้ เขารีบพุ่งตัวเข้าไปยืนขวางระหว่างไอริกับเร็นทันที "นี่มันหน้าโรงเรียนนะ! ใจเย็นๆ ก่อน!"
ทั้งไอริและเร็นที่กำลังคุมเชิงกันอย่างดุเดือด ต่างหันขวับมามองผู้มาขวางด้วยความหงุดหงิด สัญชาตญาณสั่งให้พวกเขาต้องจัดการ "ตัวเกะกะ" นี้ให้พ้นทาง ทั้งสองสะบัดมือพุ่งเข้าใส่ร่างของริวพร้อมกัน!
เปรี้ยง!!
เกิดแรงสะท้อนที่มองไม่เห็นปะทุขึ้นอย่างรุนแรงจากจุดที่ริวยืนอยู่! ร่างของไอริและเร็นถูกแรงมหาศาลนั้นอัดกระแทกจนกระเด็นถอยหลังไปคนละทิศละทาง ล้มกลิ้งไปบนพื้นอย่างแรง!
"อั่ก!" / "โอ๊ย!"
เสียงร้องดังขึ้นพร้อมกัน ทั้งคู่มองมาที่ริวด้วยสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แรงที่ผลักพวกเขากลับมามันรุนแรงและไม่คาดฝัน
ยังไม่ทันที่ใครจะได้สติจากเหตุการณ์ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังใกล้เข้ามา กลุ่มนักเรียนในเครื่องแบบสารวัตรนักเรียนที่ดูเข้มงวด ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาเห็นเหตุการณ์และกำลังตรงเข้ามาเพื่อระงับเหตุทันที
"หยุดอยู่ตรงนั้น! พวกเธอที่ก่อเื่ทั้งหมด ตามพวกเรามา!" เสียงเข้มๆ ะโสั่ง
ลีโอเดินเข้าไปหาเร็นอย่างใจเย็น ยื่นมือไปดึงพี่ชายให้ลุกขึ้น เร็นสะบัดตัวลุกขึ้นยืนเอง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางหงุดหงิด ดวงตาจ้องเขม็งไปยังริวแวบหนึ่ง
"โอ๊ย..." ไอริร้องออกมาเบาๆ ตอนที่ริว (ที่ยังคงงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น) และยูริรีบเข้ามาช่วยพยุงเธอลุกขึ้น ดวงตาของเธอหรี่มองริวอย่างพิจารณา "เห็นมั้ยล่ะ! ฉันบอกแล้วไม่มีผิด ว่านายต้องมีพลังอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ! แรงเมื่อกี๊มันไม่ใช่ธรรมดาเลยนะ... โอ๊ย เจ็บๆๆๆ!"
ขณะที่สารวัตรนักเรียนกำลังจะเข้ามาถึงตัวพวกเขาและสถานการณ์ดูเหมือนจะแย่ลงไปอีกนั้นเอง...
ทุกอย่างพลันเงียบสงัดลงอีกครั้ง คล้ายกับเวลาหยุดเดิน ร่างระหงในชุดเครื่องแบบนักเรียนหญิงที่ดูสง่างามและแตกต่างจากคนอื่นๆ ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบแต่กลับสะกดทุกสายตาในบริเวณนั้น หญิงสาวผู้นั้นมีเรือนผมสีดำขลับยาวสลวยขับเน้นใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา ดวงตาสีลึกล้ำราวกับรัตติกาลมองตรงมายังกลุ่มของพวกเขา รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนริมฝีปากอิ่ม ความงามอันบริสุทธิ์แต่แฝงด้วยอำนาจบางอย่างของเธอทำให้ทุกคนที่เห็น ไม่เว้นแม้แต่สารวัตรนักเรียน ต่างหยุดชะงัก บ้างอ้าปากค้าง บ้างตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ
"พอแค่นั้นแหละ พวกเธอ" น้ำเสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจของ ประธานนักเรียน ไซซี ดังขึ้น เธอหยุดอยู่ระหว่างกลุ่มสารวัตรนักเรียนและกลุ่มของริว "ปล่อยพวกเขาไปเถอะ" เธอบอกกับสารวัตร "เราเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว ถือซะว่าเป็การทักทาย หรือเป็การประลองวัดกำลังฉันมิตรของเด็กใหม่ก็แล้วกันนะ ไม่ได้มีอะไรร้ายแรง"
สารวัตรนักเรียนก้มศีรษะรับคำแล้วถอยออกไปอย่างว่าง่าย
ไซซีหันมามองกลุ่มนักเรียนใหม่ทั้งหกคน แววตาอ่อนโยนกวาดมองทุกคน... จนกระทั่ง มาหยุดลงที่ ริว ดวงตาคู่งามนั้นจับจ้องมาที่เขาเป็พิเศษ นิ่งนานกว่าคนอื่นๆ แววตาฉายประกายบางอย่างที่ยากจะอ่านออก ก่อนที่รอยยิ้มบางๆ จะปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ
"หวังว่าเธอจะผ่านการคัดเลือกนะ" เสียงหวานใสของไซซีเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนพอที่ริวจะได้ยิน "เมื่อถึงตอนนั้น..." เธอยิ้มอย่างมีความหมาย "...หวังว่าเราจะได้คุยกัน แบบส่วนตัว"
สิ้นเสียงนั้น เธอก็ละสายตาจากริว หันไปมองภาพรวมอีกครั้งอย่างสง่างาม ทิ้งให้ริวยืนนิ่งอึ้งยิ่งกว่าเดิม หัวใจเต้นแรงด้วยความประหลาดใจและความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ไม่เข้าใจว่าทำไมประธานนักเรียนคนสวยถึงต้องมาสนใจเขาเป็พิเศษ และทิ้งคำพูดชวนสงสัยไว้แบบนี้...
[เริ่มฉาก: ประตูสู่การคัดเลือก (เกือบ 8 โมงเช้า)]
หลายชั่วโมงแห่งการรอคอยผ่านไปไวเหมือนโกหก ความตึงเครียดจากเหตุการณ์ปะทะเมื่อเช้ามืดได้จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศของความคุ้นเคยและความคาดหวังที่คุกรุ่นมากขึ้นเมื่อใกล้ถึงเวลาสำคัญ บริเวณหน้าซุ้มประตูแสงบัดนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คนจำนวนมหาศาล แต่กลุ่มของริวที่มาถึงแต่เช้าตรู่ก็ยังคงปักหลักอยู่ใกล้แนวหน้าสุดได้สำเร็จ
น่าแปลกใจที่่เวลาหลายชั่วโมงนั้นไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด ริวพบว่าตัวเองเข้ากับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อเช้าได้อย่างรวดเร็ว อาจเพราะความเป็ผู้ชายเหมือนกัน ลีโอ (แฝดผู้น้องตามที่เร็นแนะนำ) ยังคงพูดน้อยและสงบเสงี่ยมเช่นเคย แต่ก็ไม่ได้ดูเ็า แค่เป็คนชอบสังเกตการณ์เงียบๆ มากกว่า ส่วน เร็น ที่แม้จะดูเป็คู่กัดตัวฉกาจกับไอริ แต่พออยู่กับกลุ่มผู้ชายกลับคุยสนุก เปิดเผย และมีมุกตลกกวนๆ มาให้หัวเราะได้ตลอด ทางด้าน สกาย หนุ่มหล่อมาดเนี้ยบ ถึงจะดูสุขุม แต่ก็มีมุมที่ช่างคิดและมีความเห็นที่น่าสนใจ ทำให้การสนทนาไม่น่าเบื่อ
หัวข้อสนทนาวนเวียนไปหลายเื่ แต่ที่ดูจะติดอยู่ในใจของกลุ่มเด็กหนุ่มมากที่สุดคือเหตุการณ์พลังสะท้อนของริวเมื่อเช้านี้ เร็นเป็คนหยิบยกเื่นี้ขึ้นมาคุยอีกครั้งอย่างไม่เกรงใจ (แต่คราวนี้ไม่ได้มีท่าทีหาเื่) ทุกคนต่างลงความเห็นพ้องกันหลังจากได้ฟังรายละเอียดจากไอริ (ที่แม้จะยังเจ็บตัวอยู่บ้างแต่ก็ยอมเล่า) และจากที่เห็นกับตา ว่าพลังที่ริวแสดงออกมาโดยไม่ตั้งใจนั้น... มันต้องไม่ใช่พลังธรรมดาๆ อย่างแน่นอน ซึ่งริวเองก็ได้แต่ยืนยันว่าเขาไม่รู้เื่อะไรเลยจริงๆ
ขณะเดียวกัน ไอริกับยูริก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ พวกเธอแยกไปคุยกับกลุ่มเด็กสาวคนอื่นๆ ที่มารออยู่เช่นกัน ทำความรู้จักเพื่อนใหม่ไปบ้างตามสถานการณ์ ก่อนจะเดินกลับมารวมกลุ่มกับพวกริวเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเต็มที
"เอาล่ะทุกคน! ใกล้ถึงเวลาแล้ว!" เสียงประกาศดังขึ้นอย่างเป็ทางการจากระบบเสียงรอบทิศทาง ดึงความสนใจของทุกคน "ขอให้ผู้ที่้าเข้ารับการคัดเลือกและทดสอบพลังในวันนี้ ไปเข้าแถวตามช่องทางที่กำหนด แยกชาย-หญิง ณ บัดนี้! การทดสอบรอบเช้าจะเริ่มในอีกไม่ช้า!"
สิ้นเสียงประกาศ! บรรยากาศที่เคยดูสบายๆ ก็พลันเปลี่ยนเป็ความตื่นเต้นระคนเคร่งเครียด ทุกคนต่างรีบมุ่งหน้าไปยังแถวของตนเอง กลุ่มของริวที่อยู่ใกล้แนวหน้าอยู่แล้วจึงสามารถแทรกตัวเข้าไปอยู่่ต้นๆ ของแถวฝั่งชายได้สำเร็จ เช่นเดียวกับไอริและยูริที่ไปต่อแถวฝั่งหญิงซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก และก็ได้อยู่แถวหน้าๆ เช่นกัน
ก่อนที่แถวจะเริ่มขยับและทั้งสองฝั่งจะถูกกั้นห่างออกจากกัน ยูริหันมามองทางริวแวบหนึ่ง ดวงตาหลังแว่นฉายแววประหม่าแต่ก็มีความมุ่งมั่นและให้กำลังใจบางอย่างส่งผ่านมา แต่ยังไม่ทันที่ริวจะได้ส่งสัญญาณตอบกลับใดๆ ร่างของเธอก็ถูกไอริคว้าแขนลากให้หันไปข้างหน้าทันที
"ไปได้แล้วยัยบื้อ! มองอะไรนักหนา!" เสียงของไอริดังขึ้น ก่อนจะะโข้ามฝั่งมาหาริว "นี่นาย! เสร็จแล้วเจอกันที่เดิมนะเฟ้ย!"
พูดจบเธอก็ลากยูริเดินตามแถวไปทันที ทิ้งให้ริวและเพื่อนใหม่ยืนรออยู่ในแถวฝั่งชาย มองตามไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่
อนจะหันมาเตรียมพร้อมรับมือกับการทดสอบที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...
5K
