เครดิตภาพประกอบจากgoogle รูปภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยายค่ะ
ป้าเอียดจัดการกับแกล้มเบียร์ตามเ้านายสั่งก่อนจะรีบลงไปเก็บของที่ครัวเหลือเพียงลูกสาวคนงานที่ทรยศกับลูกชายของนายใหญ่แห่งบ้านสวนเพียงสองคน
ติณภัทรนั่งจิบเบียร์และโทรศัพท์คุยงานด้วยก่อนเขาจะขับรถออกไปและกลับเข้ามาอีกครั้งใน่มืดๆ
“ป้าเหมือนเดิม”
“บ่ายก็กินมืดก็กินอีกเหรอคะคุณติณ”ป้าเอียดถามด้วยความสงสัย
“งั้นพรุ่งนี้เก็บเสื้อผ้ากลับบ้านไปเลย”
“คุณติณจะใจร้ายไล่ป้าเหรอคะป้าไปแล้วค่ะป้าไม่อยากตกงานตอนแก่”
“ดีที่รู้ไปได้แล้วผมอยากจิบเบียร์” เขาพูดพร้อมกับมองคนนั่งจ้องมองเขาอยู่ที่ระเบียง
“มองอะไร! นอนไปสิ มุ้งก็มีแล้ว” ติณภัทรตวาดกมลเนตรที่จ้องเขา
“หนูกลัวคุณเมาเอ่อ…แล้วไม่เข้าห้อง”
“เออเมาแล้วนอนไหนก็ได้ ไม่ต้องยุ่งยังไม่สั่งสอนที่คิดหนีเลยนะ”
“หนูขอโทษค่ะ”กมลเนตรไหว้เขาซ้ำๆก่อนติณภัทรจะรำคาญภาพตรงหน้า
“น่ารำคาญ!”
เบียร์เริ่มหมดทีละกระป๋องและอากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆเสียงพูดปนเพ้อของคนร่างหนาจนคนที่อยู่ใกล้ๆถดตัวออกห่างด้วยความกลัว
“ห้องตัวเองไม่เข้าไปกินในนั้น จะมากินตรงระเบียงทำไมเนี่ยดูสิเมาแล้ว” กมลเนตรมองหน้าเขาแล้วเอาผ้าห่มคลุมตัวไว้ด้วยความกลัว
“พ่อน้าพ่อเอาลูกคนงานทำเมียพ่อน้าพ่อ เลือกม่างก็ด้าย”
“พ่อแบบนี้ช่ายม้ายที่แม่ทิ้ง ช่ายม้าย…”เสียงบ่นอยู่คนเดียวเงียบลงพร้อมร่างหนาโอนเอนก่อนจะทิ้งตัวลงที่พื้นและเงียบเสียงไป
“เมาแล้ว ก็จะนอนเลยอย่างนั้นเหรอ”กมลเนตรมองชายหนุ่มก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่ระเบียงมองหาคนงานที่อยู่ด้านล่างแต่คืนนี้กลับไม่มีใครเลยหญิงสาวไม่กล้าลงไปข้างล่างเพราะคำขู่ของติณภัทรวันก่อนกมลเนตรลองขยับแขนเขาแต่ก็หนักอึ้งลำพังตัวเธอเองคงลากไปที่เตียงไม่ไหว
ผ้าห่มผืนหนาถูกนำมาห่มให้คนเมาก่อนร่างอรชรจะเข้าไปนอนที่มุ้งที่กางไว้อยู่ใกล้ๆเขาดึกสงัดเสียงลมพัดผ่านพาความหนาวเย็นมากล้ำกราย
“หนะ…หนาว หนาว”เสียงสั่นๆอยู่ข้างๆหูก่อนคนร่างอรชรจะหันไปมองและใเมื่อคนเมามานอนอยู่ข้างๆโดยที่เธอไม่รู้สึกตัวเลย
“คุณมานอนในนี้ทำไม”กมลเนตรดันหน้าเขาออกห่างแต่ต้องใยิ่งขึ้นเมื่อขาหนักๆทิ้งลงพาดที่หน้าท้องเธอ
“ไอ้บ้าเมาแล้วออกไปเลยไป!” กมลเนตรเริ่มขึ้นเสียงก่อนจะกัดที่หน้าอกเขาเพราะอยู่ระดับที่ปากงับได้พอดิบพอดี
“เจ็บ!” เขาดุและนิ่งเงียบไป
“อ้าวคุณตื่นสิ เมาหรือแกล้งเมากันแน่ ตื่นนะ!” หญิงสาวหยิกแขนเขาเป็พัลวันก่อนมืออุ่นจะรวบรอบเอวเธอเอาไว้แน่น
“ฉันคงสร่างเมาตอนเธอมากัดหัวนมนี่ล่ะ”เขาพูดในระยะใกล้ปลายจมูกกลิ่นเหม็นยังคงคละคลุ้งไปทั่วใบหน้าของหญิงสาว
“คุณเมาก็ไปนอนที่ห้องสินี่มันมุ้งที่หนูกางนอนนะ” กมลเนตรดันหน้าเขาออกห่างส่วนติณภัทรได้แต่ยิ้มด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ไปนอนด้วยกันสิไม่งั้นก็นอนตรงนี้ล่ะ” น้ำเสียงผ่อนเบาประหนึ่งว่าเขาไม่ได้เมาเลยแม้แต่นิดเดียว
“ไม่ได้ค่ะ”
“งั้นหุบปากแล้วนอนหรือจะให้ฉันทำอย่างอื่น”คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย
“นอนค่ะแต่ปล่อยมือจากเอวหนูก่อน”
“ปล่อยก็ปล่อยแต่อย่าพูดมากนะเดี๋ยวเปลี่ยนใจจะหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ”เขาปล่อยมือออกอย่างง่ายดายก่อนจะหันหลังให้กมลเนตรและนอนหลับไปราวกับเมื่อสักครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
“ใครจะไปหลับล่ะนอนติดแบบนี้”กมลเนตรต้องคอยลอบมองเขาตลอดจนแทบไม่ได้หลับเลยเพราะระวังตัวแจเกรงว่าเขาจะบ้าทำอะไรเธอตอนที่หลับหญิงสาวต้องอดหลับอดนอนยันรุ่งเช้า
“ตายแล้วคุณติณ!” เสียงป้าเอียดร้องดังลั่นเมื่อเห็นลูกชายของนายใหญ่เอามือพาดที่หน้าท้องของกมลเนตรในสภาพหลับสนิททั้งคู่
“ตายแล้วเหรอคะป้าเอียด! หนูเผลอหลับไปตอนไหน ฮือๆ”กมลเนตรตื่นอย่างรวดเร็วพร้อมกับเขย่าร่างหนาไปมา
“ตายแล้วคุณติณ!” ป้าเอียดยังคงร้องไม่หยุด
“คุณคะอย่าตายนะคะคุณดื่มจนตายเหรอคะ แล้วตำรวจจะโทษหนูไหมเพราะอยู่กับคุณทั้งคืน ฮือ”กมลเนตรเริ่มพูดเสียงสะอื้นด้วยความกลัว
“วุ่นวาย หลบ”ติณภัทรสะบัดมือแล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนพร้อมปิดประตู
ปัง!
“อ้าว! ป้าเอียดไหนว่าตายคะ” กมลเนตรหันไปมองป้าเอียดด้วยความสงสัย
“นังหนูก็นะ ป้าแค่อุทานดูสิคุณติณคงโมโหปิดประตูเสียงดังเชียว”
“หนูง่วงมากเลยสงสัยเมาขี้ตาตัวเองหนูขอนอนต่อได้ไหมคะป้า”
“ไม่ได้นอนเหรอเมื่อคืน”ป้าเอียดเอียงหน้ามาถามพร้อมกับยิ้ม
“ไม่กล้านอนคุณเขาดื่มเยอะหนูกลัวเลยหยิกตัวเองทั้งคืนค่ะแต่คงเผลอหลับก่อนป้าขึ้นมานี่ล่ะค่ะ”
“ป้าว่าหนูเก็บมุ้งไปไว้ที่มุมนะป้าเอาตะกร้าวางไว้แล้วหนูก็นั่งหลับที่เก้าอี้ตัวยาวนั้นก็ได้กว่าคุณติณจะตื่นอีกคงเที่ยงๆหนูคงนอนได้หลายชั่วโมงอยู่นะ”
“ขอบคุณค่ะป้า”กมลเนตรรีบเก็บมุ้งและผ้าห่มไปไว้ที่ตะกร้าก่อนจะเอนตัวลงที่เก้าตัวยาวจนหลับไป
แสงแดดเริ่มแยงตาคนที่นอนหลับสนิทแต่ยังคงไม่รู้สึกตัวก่อนมืออุ่นจะค่อยๆช้อนร่างอรชรไว้ในอ้อมแขนและอุ้มไปวางที่เตียงนอนนุ่มๆ
“หลับนิ่งมากไม่ตื่นเลยเมื่อคืนคงไม่ได้นอนสินะ” เสียงนุ่มๆที่ดูแตกต่างราวกับไม่ใช่ผู้ชายที่ชื่อติณภัทรเอาเสียเลย
“พ่อจ๋ามารับหนูด้วย”กมลเนตรเพ้อเบาๆ
5K
