เช้าวันที่แสนสดใส ิคังพาสาวใช้มาให้ชิวสุ่ย ด้วยเหตุที่นางบอกว่าเหงา เฉินเซี่ยจึงได้จัดสาวใช้มาอยู่เป็เพื่อนนางหนึ่งคน แม้ว่าหลายคนจะตื่นเช้ามาพบกับวันดีๆแล้ว แต่ก็ยังมีบางคนที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกจากเตียงนอนเลย กิจวัตรของชิวสุ่ยป็นแบบนี้ตลอดมาและนางก็ยังไม่ปรับตัวอะไรถึงแม้ว่าตอนนี้จะมาอยู่ที่วังัแล้วก็ตาม ิคังรู้ได้ทันทีว่าชิวสุ่ยยังไม่ตื่นและออกมาทานข้าวเพราะสำรับเช้าที่ขึ้นโต๊ะไว้นั้นมันเย็นชืดไร้รสชาติหมดแล้ว
“คุณหนูหลี่ ข้าน้อยิคังขอรับ”
“..............” ไร้เสียงและวี่แววในการตอบกลับเพราะชิวสุ่ยนั้นยังไม่ตื่นเลย แม้ว่าิคังจะะโเรียกนานแค่ไหนก็ตาม นางก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบกลับมาเลย ิคังพยายามะโเรียกอยู่นานก่อนที่เฉินเซี่ยจะผ่านมาได้ยินเข้าพอดี ในมือของเขามีดอกอิงฮวาที่กำลังจะเอาไปไหว้หลุมศพของม่านเฉวนั่นคือกิจวัตรที่เฉินเซี่ยจะต้องทำทุกเช้า ครั้นเมื่อเดินผ่านและได้ยินเสียงดังมาจากจวนรับรองแขก เฉินเซี่ยจึงแวะเข้ามาดูก่อนเพราะเกรงว่าจะเกิดเื่ร้ายเเรงขึ้น…
“คุณหนูหลี่คงจะยังไม่ตื่น เอาไว้ข้าจะพาเ้ามาแนะนำตัวกับนางตอนสายๆก็แล้วกัน”
“เกิดอะไรขึ้นิคัง ข้าได้ยินเ้าเรียกชางไห่อยู่นานแล้ว นางเป็อะไร?”
“ข้าพาสาวใช้มาแนะนำตัวกับคุณหนูหลี่ตามคำสั่งของคุณชายขอรับ แต่ดูท่าทางคุณหนูหลี่จะยังไม่พร้อมต้อนรับใครในตอนนี้”
“ทำไม? นางเป็อะไร?”
“เอ่อคือ....คือว่า...”
“เ้าไม่ต้องตอบละ เดี๋ยวข้าเข้าไปดูนางเอง พวกเ้าก็เข้าไปกับข้าด้วย” เฉินเซี่ยเดินเข้าไปภายในจวนก็พบว่าไม่มีใครอยู่เลย ในระหว่างนั้นเขาก็ได้สั่งให้คนอื่นรออยู่ด้านนอก ส่วนตัวเขาเดินเข้าไปดูในห้องนอน เมื่อมาถึงเฉินเซี่ยก็ได้รู้คำตอบทันทีว่านางยังไม่ตื่น...
“สายป่านนี้แล้วยังจะนอนอยู่อีก หรือว่านางจะไม่สบาย?” เฉินเซี่ยกลัวว่านางจะไม่สบายั้แ่เมื่อคืน เขาก็เลยลองเอามือไปแตะที่หน้าผากของนางเพื่อเช็คความร้อนในร่างกาย วินาทีนั้นชิวสุ่ยรู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นและใมากที่ตอนนี้เฉินเซี่ยยืนอยู่ตรงหน้านาง ด้วยความที่ตอนนี้นางยังไม่ได้ทำความสะอาดร่างกายนางจึงอายมากที่ต้องให้เฉินเซี่ยมาเห็นนางในสภาพนี้
“คุณ…คุณชายหวัง มาั้แ่เมื่อไหร่เ้าคะ?”
“ก็นานมากพอที่จะเห็นเ้าหลับอยู่นี่แหละ เ้าเป็อะไร สายป่านนี้แล้วทำไมยังไม่ตื่นอีก ิคังะโเรียกเ้าอยู่หลายครั้งแล้ว ข้าผ่านมาได้ยินเข้าก็เลยเข้ามาดู เ้าไม่สบายหรือ?” ชิวสุ่ยลังเลที่จะตอบคำถามเพราะถ้าขืนตอบไปว่านางนอนขี้เซายังไม่ตื่นมีหวังนางได้อับอายขายหน้าแน่ๆ สตรีผู้เกียจคร้านไม่มีใครอยากได้ไปเชยชม ชิวสุ่ยได้ทีรีบกล่าวตามน้ำไปเพื่อให้นางดูดีที่สุด
“ใช่แล้วเ้าค่ะ เมื่อคืนข้านอนไม่ค่อยหลับ สงสัยจะแปลกที่น่ะเ้าค่ะ”
“อย่างนั้นหรือ...อืม เ้าไม่ได้เป็อะไรมากข้าก็เบาใจ ิคัง...พาหลิงๆเข้ามา..” ิคังรับคำสั่งของเฉินเซี่ยพร้อมกับพาหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องนอนของชิวสุ่ย นางมองผู้หญิงคนนั้นแบบงงๆเพราะนางไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็ใคร นางได้แต่ภาวนาให้ไม่ใช่ภรรยาอีกคนของเฉินเซี่ย
“นางเป็ใครหรือเ้าคะ?”
“อ้าว...เ้าบอกกับข้าว่าเ้าอยู่คนเดียวแล้ว เ้าเหงามิใช่หรือ?”
“ใช่..ใช่เ้าค่ะ แต่ข้าหมายถึง....”
“นี่คือหลิงหลิงสาวใช้คนใหม่ของเ้า ต่อไปนี้นางจะอยู่เป็เพื่อนเ้าและไปกับเ้าในทุกๆที่ ข้าจะให้นางคอยดูแลในทุกๆเื่ของเ้ายังไงล่ะ” ชิวสุ่ยมองหน้าหลิงๆราวกับตัวประหลาด ในชีวิตนี้ชิวสุ่ยไม่เคยอยู่ร่วมกับใครได้เลยแม้กระทั่งชางไห่เองก็ทะเลาะกันไม่เว้นวัน ซึ่งการที่ให้หลิงๆมาอยู่กับนางตลอดเวลาเช่นนี้ คงจะต้องใช้เวลาปรับตัวนานพอสมควร
“เอ่อ...คือว่าข้า...”
“ในเมื่อเ้าตื่นแล้ว ก็รีบจัดการตัวเองแล้วออกไปกินข้าวได้แล้ว ิคังเตรียมสำรับไว้ให้เ้านานแล้ว ส่วนข้าคงต้องขอตัวก่อน”
“คุณชายหวังจะไปไหนหรือเ้าคะ ไม่รอทานข้าวกับข้าหน่อยหรือ”
“ข้ามีเื่สำคัญที่จะต้องไปทำ คงอยู่ทานข้าวกับเ้าไม่ได้ เชิญเ้าตามสบาย” เฉินเซี่ยลุกขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบช่อดอกอิงฮวาที่วางอยู่บนโต๊ะก่อนที่จะเดินจากไปและไม่หันกลับมามองนางอีก ชิวสุ่ยพอจะทราบว่าเขากำลังจะไปที่ไหน นั่นเป็สาเหตุที่ทำให้นางหงุดหงิดแต่เช้า เฉินเซี่ยสนใจหลุมศพคนตายมากกว่าตัวนางเสียอีก
“จะรักจะเทิดทูนอะไรปานนั้น ชิ!!!”
“มิทราบว่าคุณหนูหลี่้าอะไรอีกหรือไม่ ข้าน้อยจะได้ไปจัดเตรียมให้ขอรับ”
“ข้า้าให้เ้าออกไปให้พ้นๆหน้าข้า ไป!!” ิคังกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่เป็มิตร แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับโยนหมอนใส่หน้าและไล่ตะเพิดเขาออกไป วินาทีนั้นหลิงๆเริ่มรู้ชะตากรรมตนเองแล้วว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง ทันทีที่ิคังออกไป หลิงๆไม่รอช้า นางรีบทำคะเเนนเอาใจชิวสุ่ยทันที โดยเริ่มงานแรกจากการเตรียมน้ำอุ่นให้ชิวสุ่ยอาบ ถัดมานางรีบทำความสะอาดเตียงนอนให้อยู่ในสภาพพร้อมใช้งานและนำสำรับอาหารเช้าไปเปลี่ยนใหม่ เพื่อให้เ้านายของนางได้ทานอาหารที่สดใหม่เสมอ เสร็จจากนั้นนางก็ได้ใช้วิชาที่เรียนมาในการนวดผ่อนคลายให้ชิวสุ่ย ทำให้เ้านายของนางถูกใจมาก แต่แน่นอนว่านี่แค่วันแรกของการดูแลรับใช้ชิวสุ่ยเท่านั้น หลิงๆมิอาจคาดเดาได้เลยว่าวันต่อๆไปจะเป็ยังไง....
“หลิงหลิง....วันนี้ข้าจะใส่ชุดไหนดี?”
“สำหรับคุณหนูหลี่แล้ว ความงามจากอาภรณ์มิอาจกลบความสง่าบนใบหน้าและกริยาของคุณหนูได้เ้าค่ะ”
“เ้านี่มัน...ช่างพูดช่างจาจริงๆ แต่มันก็จริงอย่างที่เ้าว่านั่นแหละ ข้าใส่ชุดไหนก็สวย” หลิงๆหยิบชุดสีชมพูมาสวมใส่ให้ชิวสุ่ย ด้วยฝีมือการประทินโฉมอันเป็เลิศ นี่จึงเป็อีกหนึ่งอย่างที่ทำให้ชิวสุ่ยประทับใจในตัวหลิงๆมาก เสร็จจากการดูแลเ้านาย หลิงๆรีบมาเตรียมน้ำอุ่นไว้แช่เท้าให้ชิวสุ่ย นางรู้สึกปลื้มใจและอยู่กับหลิงๆได้ทั้งวันเพราะหลิงๆนางเป็เลิศเื่การเอาใจใส่เ้านายอยู่แล้ว การดูแลของหลิงๆ ทำให้ชิวสุ่ยผ่อนคลายจนเผลอหลับไป โดยที่นางไม่รู้สึกกระวนกระวายใจที่ไม่ได้เจอเฉินเซี่ยเลยทั้งวัน...
10K
![ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775667963_95042681.webp)
