เมิ่งอู่ที่อยู่ในเรือนได้ยินทั้งหมดอย่างชัดเจนโดยทั่วไปนางเหอโวยวายว่าเมื่อวานตนอุตส่าห์ปรารถนาดีนำยาไปส่งให้กลับถูกเมิ่งอู่ทำร้ายจนเท้าเจ็บก็ไม่พูดมิหนำซ้ำยังดื่มน้ำสองอึกในเรือนของเมิ่งอู่ ผลคือพอกลับไปแล้วก็รู้สึกไม่ดีอาเจียนและท้องเสีย ถูกเคี่ยวกรำทั้งคืนกว่าจะเก็บชีวิตแก่ๆ กลับมาได้
นางเหอยังด่าทอเมิ่งอู่อย่างหยาบคายว่าใจหมาป่าปอดสุนัขคิดจะฆ่าผู้าุโซ้ำยังก่นด่านางเซี่ยสาดเสียเทเสียว่าเห็นบุตรชายของนางไม่อยู่ที่เรือนตลอดทั้งปีจึงคิดจะวางยาฆ่าแม่สามี เพื่อไปหาชายหยาบช้า เป็ต้นล้วนมีแต่คำด่าทอสาปแช่งไม่รื่นหู
แน่นอนว่านางเซี่ยที่อยู่ในเรือนย่อมได้ยินถ้อยคำเ่าั้นางโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่น ขณะเดียวกันก็เกรงว่าคนภายนอกจะพูดอันใดจึงรีบร้อนจะออกไปข้างนอก "นางปั้นแต่งเื่ราว!พูดเหลวไหลไร้สาระ ข้าจะไปเจรจากับนาง!"
เมิ่งอู่สงบยิ่งยวดเอ่ยว่า"ท่านแม่จะไปพูดอะไรกับนางหรือเ้าคะ? จะไปชี้แจงข้อเท็จจริงหรือ?ไม่แน่ว่านางอาจจะรอให้ท่านไปหาอยู่แล้วท่านแม่ด่านางอย่างหยาบคายไม่ได้สุดท้ายนางยังจะด่าทอท่านต่อหน้าพวกชาวบ้านจนหมดสภาพ"
ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ก็เคยเสียรู้เยี่ยงนี้มาแล้วนางเหอจับจุดได้ว่านางเซี่ยกลัวคำคน จึงประสบความสำเร็จเสมอ
นางเซี่ยมองเมิ่งอู่เอ่ยว่า"อาอู่ แล้วสมควรทำอย่างไร?"
เมิ่งอู่ตบๆชายเสื้อกล่าวว่า "ท่านแม่อยู่ที่เรือนเถิดเ้าค่ะข้าไปเอง" นางเดินออกนอกเรือนไปพลาง เหยียดสองแขนไปพลางยืดเส้นยืดสายกระตุ้นกระดูก เอียงศีรษะขยับคอ เอ่ยคลุมเครือ "ต่อให้นางไม่มาที่นี่ ข้าก็ตั้งใจว่าจะไปหานางสักครั้งอยู่แล้วบัดนี้ดีนัก"
นางเซี่ยไม่สบายใจเอ่ยว่า"อาอู่ แม่ไปกับเ้าด้วยดีกว่าหากพวกเขารังแกเ้าอีกเหมือนครั้งก่อน แม่จะสู้ตายกับพวกเขา!"
เมิ่งอู่ปลอบโยน"ไม่นานข้าก็กลับมาแล้วเ้าค่ะ ท่านแม่อยู่เฝ้าเรือนก่อนเถิดอาเหิงยังอยู่ในเรือนนะเ้าคะ"
นางเซี่ยแข็งค้างคิดได้ว่าในเรือนยังมีบุรุษแปลกหน้าแบบนี้ นางจึงมิอาจประมาท
นางเซี่ยได้แต่มองส่งเมิ่งอู่ออกจากเรือนไปจากนั้นขัดดาลประตูลานเรือน นางเอ่ย "อาอู่หากเ้าไปนานแล้วยังไม่กลับมา แม่จะไปหาเ้าเอง"
เมิ่งอู่ไม่หันกลับไปมองเพียงยกมือขึ้นโบกให้นางเซี่ยเพื่อบอกให้นางสบายใจ
เรือนของเมิ่งต้าอยู่ไม่ไกลแค่เดินข้ามทางเล็กๆ ในหมู่บ้านก็ถึงแล้ว
ยิ่งก้าวไปข้างหน้ายิ่งได้ยินเสียงนางเหอะโสาปแช่ง
เหล่าชาวบ้านที่ออกไปทำงานยังไม่มีเวลาว่างมารวมตัวกันซุบซิบนินทาแต่ระหว่างเดินผ่านก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน
เมิ่งอู่ที่เดินมาตามทางเงยหน้าก็เห็นนางเหอนั่งอยู่ที่ประตูเรือนของเมิ่งต้า
ทันทีที่นางเหอเห็นเมิ่งอู่เท้าของนางก็เริ่มปวด เมื่อวานยาถ้วยนั้นทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวมากโขครั้นกลับถึงเรือนยังถ่ายท้องอีกสองรอบ
ใบหน้าดุร้ายของนางเหอสั่นเทิ้มด้วยโทสะะโด่าทอ "นางเด็กสารเลว!เ้ายังมีหน้ามาที่นี่อีกหรือ! แล้วแม่ของเ้าเล่า ไปเรียกนางมา!"
เมิ่งอู่สาวเท้าขึ้นหน้าพลางเอ่ย"ท่านแม่ของข้าสุขภาพไม่ดีดังนั้นข้าจึงเดินมาแทนสักเที่ยวหนึ่งเ้าค่ะ"
กล่าวจบเมิ่งอู่ก็มองจากหน้าประตูใหญ่เข้าไป เอ่ยว่า "ท่านลุงใหญ่กับท่านป้าสะใภ้ใหญ่อยู่ที่เรือนหรือไม่เ้าคะ?"
ทั้งตัวเรือนและลานเรือนของเมิ่งต้าดูดีกว่าเรือนของเมิ่งอู่อักโขตัวเรือนเรียงรายเป็ระเบียบล้อมรอบลานเรือน มีหลายห้อง ทุกคนล้วนอยู่อาศัยได้ลานเรือนก็กว้างขวาง มีของกระจุกกระจิกกองอยู่บางส่วนนอกจากนี้ยังมีไก่หลายตัวะโร้องอยู่ตรงมุม
เมิ่งอู่สาวเท้าเข้าไปในเรือนราวกับไม่มีใครอยู่
นางเหอเห็นว่าเมิ่งอู่ทำประหนึ่งตนเป็เพียงคนโปร่งใสก็หน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธกรุ่น "ผู้ใดอนุญาตให้เ้าเข้าไป!นางหมาป่าตาขาว [1] ข้ายอมลำบากตรากตรำเลี้ยงเ้าจนเติบใหญ่เช่นนี้เ้ากลับตอบแทนข้าเยี่ยงนี้น่ะหรือ?! วันนี้ข้าจะเปลื้องผ้าเ้าจนเปล่าเปลือยเพื่อให้ชาวบ้านในหมู่บ้านได้ดูว่าเ้าเป็ตัวอะไรกันแน่!"
ไม่แปลกใจเลยที่นางเหอจะมั่นใจเต็มที่เพราะนี่คือหน้าประตูเรือนของนางเอง ไม่ว่าจะเลวร้ายเพียงใดภายในเรือนยังมีเมิ่งต้ากับนางเย่อยู่
เมิ่งอู่เพิ่งก้าวเข้าประตูนางเหอก็สาวเท้าไล่ตามเข้ามาหวังจะดึงทึ้งเสื้อผ้าของนาง
นางเหอนับว่าเชี่ยวชาญในเื่แบบนี้
ทันทีที่นางเหอััโดนชายเสื้อของเมิ่งอู่ในหัวของเมิ่งอู่ก็ผุดภาพแสนอัปยศอดสูที่ตนเคยโดนกระทำ
ในอดีตหากนางเหอไม่พอใจเมิ่งอู่แม้เพียงเล็กน้อยก็จะทุบตีหรือไม่ก็ก่นด่ายามนางพำนักอยู่กับนางเซี่ยและเมิ่งอู่การดูถูกเหยียดหยามและการทรมานให้อับอายเฉกนี้ถือเป็เื่ปกติ
ยามนั้นเมิ่งอู่ยังเยาว์วัยนางเหอหยาบคาย ไร้เหตุผล และกดขี่ข่มเหงผู้อื่น เมิ่งอู่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต่อต้านขัดขืน
นางเหอมักจะฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนางไปพลางกระชากศีรษะของนางโขกกับตู้ไม้ไปพลาง พร้อมด่าทอสาปแช่งด้วยวาจาหยาบคายว่า"นางตัวขาดทุน! ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถูกผู้ชายเปลื้องผ้าอยู่ดี!แม่เ้ามันไร้น้ำยา ยังคลอดบุตรชายออกมาไม่ได้ กลับให้กำเนิดนางตัวดีอย่างเ้า!"
ทว่าอย่าได้หวังว่าเมิ่งอู่ในปัจจุบันจะยังเป็เหมือนเดิมครั้งนี้นางเหอเพิ่งััถูกเมิ่งอู่ ยังไม่ทันกระชากนางดึงนางเมิ่งอู่ก็ตอบสนองไวมาก นางยกมือหนึ่งขึ้นบีบกระดูกข้อมือของนางเหอไว้โดยพลัน
เมิ่งอู่"เลี้ยงข้าอย่างลำบากตรากตรำเช่นนั้นหรือ? ท่านเคยให้อาหารข้ากินสักมื้อ หรือให้เสื้อผ้าข้าสวมสักชุดหรือไม่?ท่านไม่ได้จำผิดพลาดใช่หรือไม่? ดูเหมือนคนที่เลี้ยงดูท่านอย่างยากลำบากจะเป็ข้ากับท่านแม่ต่างหากเล่า"
นางเหอเบิกตาโพลงด้วยความโมโห"เ้ามันอกตัญญู!"
เมิ่งอู่ยกมุมปากอย่างชั่วร้ายนิดๆนางยิ้ม ครู่ต่อมานางก็ใช้มืออีกข้างกระชากศีรษะของนางเหอก่อนจับกระแทกกับเสาไม้ที่ค้ำเพิงหญ้าแห้งด้านข้างตรงๆ อย่างไม่รอช้า
เพิงหญ้าแห้ง้าสั่นไหวไปมา
นางเหอร้องโหยหวนเสียงดังทั้งเ็ปทั้งตื่นตระหนก
เมิ่งอู่เอ่ยเสียงแ่เบา"ใครบ้างที่ไม่เคยมี่เวลาที่ไม่ถูกเล่นงาน? อีแก่ ถ้าเ้ามีความสามารถคลอดบุตรชายได้ถึงสองคนไฉนถึงไม่เห็นเ้าประสบความสำเร็จขึ้น์และตรัสรู้เป็พระโพธิสัตว์เสียทีเล่า?"
……….
[1] หมายถึง คนอกตัญญู คนเนรคุณ
192
