ก่อนจะถึงวันที่คุณชมพูเดินทางกลับจากอังกฤษ คุณนายอมรส่งข้อความมาให้หญิงสาว
‘ฉันจะจ่ายให้เธอ50%ก่อน เมื่องานเสร็จจะจ่ายเพิ่มอีก50% ตกลงเธอ้าเท่าไหร่’
‘สามหมื่นบาทค่ะ’
‘นี่เธอ ทำไมเรียกแพงขนาดนี้ ห้าพันบาทก็เกินพอแล้ว’ คุณนายอมรยกมือเท้าสะเอว ไม่พอใจ กับราคาที่หล่อนเรียก
‘ราคานี้ คือ ราคาระดับ พรีเมี่ยมค่ะ ดิฉันก็บวกกำไรนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น ถ้าได้คุณชมพูมาเป็สะใภ้รับรองคุ้มแน่นอน อีกอย่างดิฉันก็ติดหนี้ลูกชายคุณนายด้วย คิดเสียว่าสงเคราะห์ให้ลูกหนี้ จะได้ใช้หนี้หมดไวๆ ไม่ต้องมาเจอลูกชายคุณนาย น่าจะเป็การดีกับเราทั้งสองฝ่ายนะคะ’
หญิงสาวพูดยาวยืดในที่สุดคุณนายอมรก็ตกลง...คืนนั้นหล่อนจึง เริ่มทำการบ้านโดยการหาข้อมูลเกี่ยวกับภูษิต โดยค้นดูจากโปรไฟล์ของเขา ในเฟซบุ๊ก และ แหล่งอื่นๆ เท่าที่เขาโพสต์ลงสื่อต่างๆ บนโลกออนไลน์ ที่สำคัญหล่อน ล้วงข้อมูลจากคุณนายอมร ซึ่งเป็แหล่งข้อมูลแห่งเดียวที่หล่อนมี...
ก่อนถึงวันเสาร์ วันอาทิตย์ หล่อนดูคิวแล้ว หากรับงานคุณนายอมรในการเป็แม่สื่อให้ภูษิตกับชมพูคงไม่มีเวลาไปทำงาน พาร์ตไทม์ ที่ คลินิกหมอทำสวย เพราะบางวัน หล่อนอาจจะคอยดูแลชมพู และ เวลาอาจชนกับวันเสาร์และอาทิตย์ หญิงสาวจึงโพสต์ลงเพจ รับสมัครงานเพื่อหาคนมาแทน โชคดีที่ประกาศไปไม่นาน ก็มีคนส่งข้อความมาหาหล่อน
พอถึงวันเสาร์หล่อนจึงพาบัวเงิน ผู้สมัครรับ่แทนหล่อน มาเจอคุณหมอเ้าของร้าน บอกเล่าความจำเป็ของหล่อนที่หล่อนไม่สามารถมาทำได้ คุณหมอทำหน้าเสียดาย แต่...เมื่อรู้ว่าไม่ได้เสียเวลาหาพนักงานคนใหม่ เพราะภัคธีมา หาคนมาแทนให้แล้วจึงยิ้มออกมา คุณหมอเดินไปบอกฝ่ายบุคคลให้จ่ายเงินตามจำนวนวันที่ได้ทำงานไปแล้วให้หล่อนตอนสิ้นเดือน ภัคธีมาตอบขอบคุณเ้าของคลินิก
หญิงสาวอยู่พูดคุยกับคุณหมอผู้เป็นายจ้าง และ พนักงานใหม่สักพักจากนั้นก็ขอตัวลากลับ
เมื่อชมพูมาถึงเมืองไทย คุณนายอมรจัดการให้รถไปรับชมพูมาพักในโรงแรม Heaven parkหลังจากเช็คอิน หล่อนปล่อยให้ชมพูพักผ่อนเพื่อให้หายเหนื่อยจากการเดินทาง …
หญิงสาวเดินทางมาที่โรงแรมตามเวลาที่นัดกัน... ไม่ถึงครึ่งชั่งโมง ภัคธีมาก็มารอตรงล็อบบี้ เมื่อชมพูเดินลงมาจากห้อง หญิงสูงวัยก็แนะนำตัวให้ภัคธีมารู้จักกับชมพูทันที
“หนูชมพูจ๊ะ นี่ภัคธีมา หรือ พลอยเป็เพื่อนภูษิตลูกชายป้า อยากให้รู้จักไว้เผื่อหนูเพิ่งกลับมาอาจจะเหงา และ ้าเพื่อน” ชมพูยกมือขอบคุณ จากนั้นก็ปล่อยให้หญิงสาวทำความรู้จักกับชมพูกันสองคน หน้าที่ของภัคธีมา ต้องแนะนำภูษิตให้รู้จักกับชมพู ให้ทั้งสองคนสนิท คุ้นเคย และ รักกันให้ได้...
“คุณชมพูหิวข้าวหรือยังคะ”
“ชมพูยังไม่หิวเลยค่ะ เพิ่งแวะกินอะไรก่อนถึงโรงแรมตอนนี้ยังอิ่มอยู่”
“ถ้าอย่างงั้นอยากแวะไปเดินเล่นที่ไหนไหมคะ”
“ก็ดีค่ะ ถ้างั้นไปเดินเที่ยวตลาดก็ได้ค่ะ” สองสาวเดินออกไปด้านนอกร้านริมทาง เห็นร้านขายของที่ระลึกมากมายพวกพวงกุญแจ กระเป๋าผ้าทอลายไทย สินค้าต่างๆ ที่บ่งบอกเอกลักษณ์ความเป็ไทยหลายอย่าง ชมพูเลือกชมอย่างเพลิดเพลิน
“คุณชมพูชอบสินค้าไทยเหรอคะ”
“ชมพูว่าสวยดีออกบางอย่างคุณภาพก็ไม่ได้แย่” ชมพูยักไหล่ จากนั้นก็พาหญิงสาวเข้าร้านเครื่องประดับเลือก สร้อยคอ แหวน ต่างหู หล่อนเลือกต่างหูแป้นลายเกล็ดหิมะ มาทาบกับหูตัวเองในกระจกจากนั้นก็จ่ายเงิน
“คุณพลอยจะเอาไหมเดี๋ยวชมพูจะซื้อให้” หญิงสาวรีบปฏิเสธทันที
“เลือกเถอะค่ะ เดี๋ยวชมพูจ่ายให้” ภัคธีมา ยืนยันคำเดิม เพราะรู้สึกเกรงใจ แต่ดูท่าชมพูคงไม่ยอม
“อุตส่าห์พาชมพูมาดูของทั้งทีปฏิเสธน้ำใจ ชมพูไม่ยอมนะคะ”
“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างงั้นพลอยขอให้คุณชมพู ช่วยพลอยเป็การตอบแทนก็แล้วกันนะคะ”
“อะไรคะ”
“เย็นนี้เราไปกินมื้อค่ำด้วยกันนะคะ พลอยมีเพื่อนอยากแนะนำให้รู้จักค่ะ”
หญิงสาวยิ้มให้ชมพู ชมพูทำหน้าแปลกใจ แต่ก็ตกลงรับปาก สองสาวจึงเดินเลือกซื้อของสักพักแล้วกลับมาโรงแรม
ภัคธีมารอชมพูตรงล็อบบี้ของโรงแรม ก่อนที่ชมพูจะขึ้นไปชั้นบนห้องของโรงแรมเพื่ออาบน้ำแต่งตัวหญิงสาวกำชับชมพูให้แต่งตัวสวยที่สุดสำหรับอาหารค่ำวันนี้ ชมพูยิ้มพยักหน้าหากแต่ว่า ก็ยังงงๆ
“คิดเสียว่าคืนนี้ออกเดทนะคะ”
“ชมพูยังไม่รู้เลยนะคะ ออกเดทกับใคร” ภัคธีมายิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า
“แต่งตัวให้สวยๆ เดี๋ยวลงมานะคะ พลอยจะแนะนำคู่เดทให้” ชมพูทำหน้าแปลกใจ แต่หล่อนก็เดินเข้าไปในลิฟต์ทำตามที่หญิงสาวบอกอย่างว่าง่าย
ภัคธีมาส่งข้อความหาภูษิตทันทีเพื่อนัดเขาให้มาทานอาหารค่ำด้วยกัน
‘พลอยและเพื่อนจะรอคุณที่ โรงแรม Heaven park นะคะ’ ภูษิตที่ฟังอยู่ปลายสายดีใจ เพราะเป็โรงแรมพี่ชายดูแลอยู่นั่นเอง...เขารีบตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก หญิงสาวยิ้มดีใจขอให้ทุกอย่างเป็ไปตามที่หล่อนคาดไว้เถอะ...
“สวัสดีครับ ผมชื่อโจว คุณ...ชื่อ?”
ภัคธีหันมามองผู้ชายที่เข้ามาทักหล่อน
“ผมเป็GMที่นี่ครับ ก่อนหน้านั้นเห็นคุณคุยกับคุณนายอมร ผมนึกว่าคุณเป็ญาติกันเผื่อมีอะไรที่ผมสามารถช่วยเหลือได้บ้างครับ”
เขายิ้มให้หล่อนอย่างเป็มิตรภัคธีมายิ้มตอบ ที่แท้ก็เป็ผู้จัดการทั่วไปของที่นี่นี่เอง
“ดิฉันรับงานคุณนายอมรไว้ค่ะถึงได้มาที่นี่” ความจริงอยากบอกว่าไม่ใช่ญาติฝ่ายไหนของคุณนายอมร แต่ก็เงียบไว้ดีกว่า
“ตำแหน่งอะไรครับ” เขาถามอย่างสนใจนึกว่า หล่อนสมัครงานในโรงแรมเสียอีก
“ดิฉันไม่ได้เป็พนักงานที่นี่ค่ะ”
“หากคุณสนใจทำงานที่นี่ ผมยินดีรับคุณเข้ามานะครับ” เขาพูดจริงจัง
“ขอบคุณค่ะ แล้วดิฉันจะแจ้งอีกทีนะคะ” หล่อนออกตัวอย่างรักษามารยาท
“ก็ได้ครับ” เขาทิ้งท้ายก่อนจากไป
สักพัก หญิงสาวมองไปทางประตูลิฟต์เห็น ชมพูเดินมาพอดี
วันนี้ชมพูอยู่ในชุดกระโปรงสีขาว สายเดี่ยว ยาวเหนือเข่า รองเท้าส้นสูง หล่อนใส่ต่างหูเกล็ดหิมะที่เพิ่งซื้อมา ปล่อยผมยาวกลางหลัง แต่งหน้าบางๆ ไม่หนามากดูสวยเป็ธรรมชาติ
“วันนี้คุณชมพูสวยจังนะคะ” หญิงสาว ชมจากใจหวังว่าภูษิตคงชอบหล่อน
“ถ้างั้นเราไปกินข้าวที่โรงแรมกันเถอะค่ะ เดี๋ยวภูษิตก็คงมา”
สองสาวเดินมารอที่ห้องอาหารที่ตั้งอยู่ในสวนด้านหลังโรงแรม มีต้นไม้ที่ปลูกเรียงรายรอบบริเวณสวน บรรยากาศ น่ารื่นรมย์ มีลมเย็น พัดแ่ผิวกาย ไม่นานภูษิตยิ้มมาแต่ไกล เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งเคียงข้างกับชมพู เมื่อเห็นเขาเดินมาใกล้ ภัคธีมาจึงยิ้มให้เขา
“คุณชมพูคะ นี่คุณภูษิตค่ะ ลูกชายคุณนายอมร” ชมพูมองหน้าภูษิต แก้มของหล่อนแดงไม่รู้ตัว... ชายหนุ่มตรงหน้า ยิ้มทักทายหล่อน ชมพูมองเขานิ่งไปสักพักก่อนทักทายกลับ
“กลับมาจากอังกฤษ คราวนี้คุณชมพูจะอยู่นานไหมคะ” ภัคธีมาเริ่มชวนคุย เมื่ออาหารถูกนำมาวางบนโต๊ะแล้ว
“คิดว่าจะอยู่นานเหมือนกันค่ะ เพราะชมพูกำลังหาทางทำธุรกิจที่นี่ค่ะ แต่ต้องศึกษาตลาดก่อน” หญิงสาวจึงหันมาทางภูษิต
“คุณษิตพอจะแนะนำได้ไหมคะ”
“ปกติผมไม่ถนัด เื่ทำธุรกิจสักเท่าไหร่ เริ่มแรกอาจจะทำสิ่งที่เราชอบก่อน คุณพลอยว่าไหมครับ” ภูษิตหันมาถามหญิงสาวกลับ ภัคธีมามองชมพู พยายามนึกสิ่งที่หล่อนเตรียมไว้ หาทางให้ชมพูกับภูษิตคุยกันมากขึ้น
“คุณชมพูชอบอาหารที่นี่ไหมคะ”
“ชอบสิคะ อาหารถูกปากบรรยากาศเย็นสบายร่มรื่นดีออก”
“คุณชมพูรู้ไหมคะ คุณษิตชอบทานอะไร” ชมพูนิ่งคิด ก่อนถามชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ
“คุณษิตชอบทานอะไรคะ”
“อย่าเพิ่งเฉลยค่ะ ให้คุณชมพูลองเดาดู” หญิงสาวหันมาบอกภูษิต ชมพูเผลอสบตากับภูษิต หล่อนคิดสักพักก่อนพูด
“ข้าวไข่เจียวไหมคะ หาง่ายดี”
“ผมชอบพะแนงหมูครับ”
ภัคธีมายิ้มดีใจเมื่อเห็นทั้งสองเริ่มคุยกัน สักพักภูษิตก็หันมามองภัคธีมา...จากนั้นก็ชวนหล่อนคุย จนภัคธีมาต้องหาทางวกกลับมาให้ทั้งสองสื่อสารกันมากขึ้น!
“คุณชมพูรู้ไหมคะว่าคุณภูษิตชอบทำอาหาร”
ภัคธีมาหันมาถามชมพู ภูษิตยิ้มกว้างดีใจที่หญิงสาวสนใจเขา
“รู้ได้ไงครับว่าผมชอบทำอาหาร รู้ใจผมจังนะครับ เอาไว้ว่างๆ ผมจะทำอาหารให้คุณพลอยลองทานนะครับ” ภูษิตยิ้มให้หล่อน หญิงสาวหันมามองชมพู เห็นชมพูหน้าซึม เพราะเริ่มสังเกตว่าภูษิตสนใจภัคธีมาเป็พิเศษ และ เลือกคุยอยู่กับหญิงสาวคนเดียวเท่านั้น!
ภัคธีมาจึงตักปลาแซลมอนย่างให้ชมพูพลางปลอบใจ
“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนครับ เดี๋ยวผมมา” หลังจากภูษิตลุกไปแล้วภัคธีมาเริ่มคุยกับชมพู
“คุณชมพูคะ เดี๋ยวคุณษิตออกมา พลอยจะขอตัวออกไปก่อนนะคะ” หล่อนกำลังหาจังหวะเพื่อให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง
“ทำไมล่ะคะ ชมพูว่าภูษิตชอบคุณนะคะ เดี๋ยวชมพูจะไปเอง” ภัคธีมาจับมือหล่อน
“พลอยอยากให้คุณชมพูกับคุณษิต มีเวลาอยู่ด้วยกันค่ะ อย่าลืมชวนเขาคุยนะคะ คุยเื่ทั่วไป เื่ชีวิตส่วนตัวของเขาหรือเื่ที่เขาชอบเป็พิเศษ” ชมพูทำหน้างง แต่ก็ยิ้มตามมารยาท หญิงสาวเลื่อน ซี่โครงหมูกับมันฝรั่งที่พนักงานเพิ่งยกมา ขยับมาใกล้ๆ ชมพู ยิ้มให้ก่อนลุกจากไป
หลักจากภัคธีมาลุกออกไปแล้ว ชมพูก็นั่งคอยภูษิตกลับมาจากห้องน้ำ เขากลับมานั่งต่อ ถามหาหญิงสาวที่ไม่ได้นั่งอยู่ด้วย ชมพูบอกว่าภัคธีมากลับไปแล้ว ภูษิตจึงไม่ได้พูดอะไร และ นั่งจัดการกินอาหารตรงหน้า เพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัดมากไปกว่านี้...หล่อนจึงชวนเขาคุยไปเรื่อยๆ เื่ทั่วไป อาชีพ การงาน ภูษิตยิ้ม และ ตอบตามมารยาท เมื่อทานอาหารเสร็จทั้งสองก็ออกมาจากห้องอาหาร ภูษิตเดินมาส่งชมพูที่ล็อบบี้ จากนั้นเขาก็ขอตัวเดินออกไปด้านนอก
ไม่นานหญิงสูงวัยก็ลงมาเห็นชมพู ที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาตรงตรงล็อบบี้ เห็นหญิงสาวไม่ยิ้มแย้ม หล่อนจึงเดินมาถาม
“ชมพูทำไมทำหน้าซึมอย่างนั้นล่ะคะ” หล่อนเดินมาโอบชมพูด้วยความเป็ห่วง เห็นว่าที่สะใภ้หน้าตาซึม
“ชมพูไม่เป็อะไรหรอกค่ะคุณป้า”
“อ้าวแล้วตาษิตล่ะ ก็ป้าวานให้ยัยพลอยพามาให้หนูรู้จัก เผื่อมีอะไรจะได้พึ่งพากันได้”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ชมพูว่าเราอย่ารบกวนคุณษิตจะดีกว่านะคะ”
สายตาชมพูมองออกไปไกล หล่อนเห็นร่างของภูษิตเดินเคียงคู่ภัคธีมา ในระยะไกล แสดงว่าภัคธีมา ที่บอกว่าจะออกไปก่อน หล่อนก็คงรอภูษิตด้านนอกโรงแรมนั่นเอง...ชมพูพยายามบอกตัวเองว่าเป็ครั้งแรกที่เจอกันหล่อนไม่ควรจะใส่ใจภูษิต... แต่หล่อนก็รู้ว่า รักแรกพบเกิดขึ้นกับหล่อนแล้ว และ มันก็เร็วพลัน จนหล่อนอิจฉาผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างภูษิตขึ้นมา
คุณนายอมรถอนใจเมื่อเห็นภูษิตเดินเคียงข้างภัคธีมาที่อยู่หน้าโรงแรม ...ขณะเดียวกันชาคีลก้าวออกมาจากลิฟต์ เขาเหลือบสายตาเห็นคุณนายอมรนั่งกับชมพูจึงตรงมาหาทันที
“ชมพูจ้ะ นี่ชาคีลลูกชายของป้าเอง” ชมพูยกมือไหว้ทักทายชายหนุ่มตรงหน้าชาคีลรับไหว้ตอบ
“แล้วภูษิตอยู่ไหนแล้วครับ คุณแม่”
“ตาคีลก็ดูเอาเองนะ อยู่โน่น” หล่อนจ้องไปทางลูกชายคนเล็กที่ยืนเคียงคู่กับหญิงสาวอีกคนชายหนุ่มหันไปมองตาม แต่ไม่ได้พูดอะไร
“เดี๋ยวชมพูขอตัวเข้าห้องก่อนนะคะ”
“หนูชมพูขึ้นไปก่อนก็ได้จ้ะ ป้าจะคุยกับตาคีลสักพักจะขึ้นไปหา”
หลังจากที่ชมพูขอตัวขึ้นห้องแล้ว เหลือแต่ชาคีลกับคุณนายอมรสองแม่ลูก…ที่ยืนตรงล็อบบี้
“แม่อุตส่าห์จ้างแม่นั่นมาเป็แม่สื่อให้ชมพูกับตาษิต กลับกลายเป็ว่าแม่นั่น เกาะตาษิตไม่ยอมปล่อย”
“ใจเย็นก่อนครับคุณแม่ เดี๋ยวเขาคงมีวิธีทำให้ภูษิตเปลี่ยนใจหันมามองชมพูเอง”
“กลัวจะไม่เป็อย่างนั้นมากกว่า ไม่น่าเสียรู้นังพลอยนั่นเลย ตอนนี้แม่ไม่อยากจ้างแล้วอยากได้เงินที่จ่ายไปแล้วคืนมา”
คุณนายอมรมองหญิงสาวที่เกือบจะลับตาไปไกลด้วยความเจ็บใจ
“ผมว่าแม่เลิกหวังว่าจะได้เงินคืนเถอะครับ สองล้านที่หายไปยังไม่แน่ใจว่าจะได้คืนไหม”
“งั้นก็หาทางให้แม่นั่นทำงานให้สำเร็จไม่ใช่รับเงินแล้ว ยังทำตัวสนิทกับภูษิตเหมือนเดิม”
เขาพยักหน้าเห็นด้วย...จากนั้นก็หันหลังหมายกลับเข้าไปในห้องทำงาน...อาจเป็เพราะไม่ใช่ธุระของเขา อีกอย่างเขาก็ไม่ชอบยุ่งเื่คนอื่นด้วย ทว่าคุณนายอมรกลับ ทักขึ้นก่อน
“ตาคีลแม่จะไปอยู่เป็เพื่อนชมพูนะ” จากนั้นก็พูดต่อ
“ช่วยไปตามตาษิตกลับมาได้ไหม แม่ไม่อยากให้ไปกับแม่นั่น...อีกอย่างไหนๆ แม่ก็เสียเงินไปแล้ว ตาคีลช่วยแม่ทีเถอะ...บอกแม่นั่นว่ารับผิดชอบงานที่รับไปด้วย”
อีกครั้งที่แม่ขอร้องเขา คุณนายพูดจบก็เดินเข้าไปในลิฟต์ เพื่อจะไปหาชมพูในห้องปลอบใจกับเื่ที่เกิดขึ้นวันนี้...
ชายหนุ่มมองแม่เดินลับหายไป เื่ของภูษิตประดังเข้ามา ให้เขาต้องคอยแก้ปัญหาอยู่เรื่อย...เข็ดแล้วไม่รู้จักจำ! ... เขากำมือแน่น นึกไม่พอใจน้องชายขึ้นมา... ชายหนุ่มก้าวยาวๆ เพื่อให้ถึงจุดที่สองหนุ่มสาวกำลังยืนคุยกัน ...และยังไม่ได้ไปไหนไกลนัก...สักพักชายร่างสูงพอๆ เขากับเดินมาแตะไหล่ของเขา
1K
![แม่หญิงพลอย ยอดคุณครูแห่งอยุธยา [E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686666673_17032219.webp)
