การแข่งขันตีคลีในสนามยิ่งทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ กัวอวี้ซิ่วกับพวกของกู้ิอวี้ต่างก็มือหนึ่งดึงบังเหียนควบม้าสุดกำลัง อีกมือถือไม้ตีคลีโน้มตัวลงต่ำหมายแย่งชิงลูกบอลหลากสี
ทว่าสายตากลับลอบมองชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่ตรงกลางอัฒจันทร์เป็ระยะ ใบหน้าของพวกนางล้วนเผยให้เห็นถึงความคาดหวังและขวยเขินอย่างปิดไม่มิด
"เอ้อร์หลาง ข้าดูแล้วคุณหนูห้าสกุลกัวผู้นั้นเก่งกาจไม่เบา ฝีมือขี่ม้าถือว่าดีมากทีเดียว" ชายหนุ่มชุดม่วงจิบเครื่องดื่มพลางปรายตามองกัวอวี้ซิ่วในชุดสีแดงสดที่กำลังควบม้านำหน้าอยู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
ชายหนุ่มอีกคนที่มีใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มบาง ๆ "ก็ไม่เลว" ทว่าสายตากลับไม่ได้หยุดอยู่ที่กัวอวี้ซิ่วนานนัก เขายังคงดูการแข่งขันตีคลีด้วยความสนใจ
ทว่าบรรดาคุณหนูบนอัฒจันทร์เริ่มนั่งไม่ติดที่กันแล้ว สายตาต่างจับจ้องมาทางนี้ด้วยความกระตือรือร้น
คุณหนูหลายคนถึงกับจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วลุกขึ้นมาทำความเคารพทักทายพวกเขา ชั่วขณะนั้นบนอัฒจันทร์จึงเต็มไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาอย่างคึกคัก
กู้ิจูมองกู้ิเยว่ที่นั่งดูการแข่งขันอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ข้าง ๆ เกรงว่าบนอัฒจันทร์นี้คงจะมีเพียงนางกับกู้ิเยว่สองคนเท่านั้นที่ไม่ได้มองไปยังที่นั่งของชายหนุ่มทั้งสอง
นางยิ้มบาง ๆ ก้มลงมองถุงหอมที่ตัดเย็บอย่างประณีตในมือ ั้แ่มานั่งที่นี่ นางก็เอาแต่จับมันเล่นไปมาไม่ยอมวางมือ
ทำให้เสี่ยวขุยที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านหลังถึงกับประหลาดใจ นางรู้ดีว่าปกติตัวคุณหนูไม่ชอบพวกถุงหอมธรรมดา ๆ เหล่านี้ และมักจะใช้แต่เครื่องหอมฉีหนานชั้นยอด แต่ถุงหอมใบนี้กลับไม่รู้ว่าใส่สิ่งใดไว้ข้างใน
ในสนามตีคลี กัวอวี้ซิ่วกับหลูเจียวเหนียงและคนอื่น ๆ ได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าพวกของกู้ิอวี้จะพยายามไล่ตามอย่างเอาเป็เอาตายแค่ไหนก็ไม่สามารถแย่งลูกบอลมาได้
ทำให้กู้ิอวี้โกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่นางก็ยังไม่ยอมแพ้ ฟาดแส้ใส่ม้าเฟยเซี่ยที่ขี่อยู่อย่างแรง ไล่ตามพวกนางไปติด ๆ กัวอวี้ซิ่วใช้หางตามองกู้ิอวี้ที่ตามมาติด ๆ มุมปากเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย นางส่งสายตาให้หลูเจียวเหนียงที่ควบม้าตีคู่มาข้าง ๆ
หลูเจียวเหนียงชะงักไปชั่วครู่ มีสีหน้าลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ ค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง รั้งท้ายไปวิ่งตามหลังกู้ิอวี้
"อวี้เหนียง เ้าอย่าไล่ตามอีกเลย" หลูเจียวเหนียงหันหน้าไปกระซิบกับกู้ิอวี้ "ผลแพ้ชนะในสนามชัดเจนแล้ว พวกเ้าสู้พวกเราไม่ได้หรอก"
นางยังคงพูดต่อไปไม่หยุด "ก็บอกแต่แรกแล้วว่าสกุลกู้ของพวกเ้ามีดีแต่เปลือก นอกนั้นไม่ได้เื่เลย ดูสิ ตอนนี้คุณหนูใหญ่กู้ยังมัวแต่หลบอยู่บนอัฒจันทร์ ส่วนเ้ากับเยว่เหนียงสองคนก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถึงอย่างไรก็เป็แค่ลูกของแม่เลี้ยง จะเอาอะไรมาเทียบกับพวกเราได้..."
เสียงของนางเบามาก แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยการเหน็บแนมและเยาะเย้ย สายตาที่มองกู้ิอวี้ก็เต็มไปด้วยความดูถูกอย่างไม่ปิดบัง
กู้ิอวี้ไม่คาดคิดว่านางจะพูดเช่นนี้ โกรธจนพูดไม่ออก สีหน้าเปลี่ยนเป็เขียวสลับขาว มือที่จับบังเหียนกำแน่นจนซีดเผือด ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นสมอง
นางตะคอกใส่หลูเจียวเหนียงอย่างลืมตัว "เ้าพูดอะไรน่ะ! กล้าพูดแบบนี้เชียวหรือ! วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้าให้รู้สำนึก!"
ด้วยความโกรธจัด นางถึงกับลืมไปเลยว่าต้องไล่ตามลูกบอล ดึงบังเหียนอย่างแรง บังคับม้าเฟยเซี่ยที่กำลังวิ่งเต็มเหยียดพุ่งชนหลูเจียวเหนียงโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่น้อย
หลูเจียวเหนียงอยู่ห่างจากนางเพียงแค่จั้งเศษ เมื่อเห็นนางกัดฟันพุ่งชนเข้ามา ก็ใจนหน้าถอดสี ร้องะโเสียงหลง "อวี้เหนียง เ้าเป็อะไรไป อย่าทำให้ข้าในะ..." ปากก็ร้องะโไป แต่มือก็รีบหันหัวม้าวิ่งหนีไปทางอัฒจันทร์
กู้ิอวี้ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ ยังคงไล่ตามนางไปติด ๆ กัดฟันกรอดหวังเพียงจะตามให้ทันแล้วฟาดแส้ใส่นางสักทีให้หายแค้น
เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำให้ผู้คนบนอัฒจันทร์พากันตกตะลึง บรรดาคุณหนูที่เข้าไปประจบประแจงชายหนุ่มทั้งสองต่างก็ใจนตัวแข็งทื่อ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่สิ่งที่ทำให้พวกนางคาดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ ม้าของหลูเจียวเหนียงไม่ยอมหยุดเลยแม้แต่น้อย กลับพุ่งตรงดิ่งมาทางอัฒจันทร์ ส่วนกู้ิอวี้ที่อยู่ด้านหลังก็โกรธจนขาดสติ ไม่ได้ลดความเร็วลงเลย ยังคงควบม้าไล่ตามพร้อมกับะโเสียงดัง ทั้งสองคนพุ่งเข้ามาชนกันในสภาพเช่นนี้
คุณหนูบนอัฒจันทร์ใจนหน้าซีดเผือด แตกตื่นวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง ไม่สนใจกิริยามารยาทใด ๆ อีกต่อไป รีบร้อนพาสาวใช้วิ่งหลบหนีไป
ชายหนุ่มทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงกลางอัฒจันทร์ใจนลุกพรวดขึ้น บรรดาขันทีรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็รีบพุ่งเข้าไปขวางหลูเจียวเหนียงและกู้ิอวี้
ทั้งอัฒจันทร์วุ่นวายไปหมด แม้แต่กู้ิเยว่ที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ด้านข้างมาตลอดก็ยังหน้าถอดสี รีบวิ่งลงจากอัฒจันทร์ ปากก็ร้องเรียกไม่หยุด "อวี้เหนียง อวี้เหนียง! เกิดอะไรขึ้น เ้ารีบหยุดสิ..."
มีเพียงกู้ิจูคนเดียวที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนที่นั่งอย่างมั่นคง ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับความวุ่นวายในสนามเลยแม้แต่น้อย
นางเงยหน้าขึ้นมองหลูเจียวเหนียงที่กำลังพุ่งตรงมาทางอัฒจันทร์ มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ
ภาพเหตุการณ์นี้กำลังเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง หลูเจียวเหนียงพุ่งเข้ามาในที่สุด เพียงแต่ครั้งนี้คงไม่ได้จบลงตามที่พวกนาง้าแล้วล่ะ
เสียงร้องเรียกอย่างร้อนรนของกู้ิเยว่ไม่สามารถหยุดกู้ิอวี้ไว้ได้ นางโกรธจนขาดสติไปแล้ว ร้องะโเสียงดังว่า "เยว่เหนียง เ้าอย่ามาห้ามข้า วันนี้ถ้าข้าไม่ได้สั่งสอนนางให้หลาบจำ ข้าจะไม่ยอมเลิกราเด็ดขาด!"
ส่วนหลูเจียวเหนียงก็มีสีหน้าตื่นตระหนก หมอบอยู่บนหลังม้าพลางร้องะโสุดเสียง "หยุดไม่ได้แล้ว ม้ามันตื่นตระหนก..."
ทว่าม้าของนางกลับหลบหลีกพวกขันทีที่พุ่งเข้ามาขวาง หลบหลีกบรรดาคุณหนูที่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แล้วพุ่งตรงไปหากู้ิจูที่อยู่ตรงมุมอัฒจันทร์
ทุกคนใจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองดูม้าของหลูเจียวเหนียงพุ่งเข้าไปใกล้กู้ิจู และหยุดชะงักลงห่างจากอัฒจันทร์เพียงแค่คืบ
แต่แส้ม้าในมือนางกลับถูกตวัดขึ้นั้แ่เมื่อใดไม่รู้ และกำลังพุ่งตรงไปที่ใบหน้าของกู้ิจู!
กู้ิเยว่หันกลับมาเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี ใจนหน้าซีดเผือด กรีดร้องลั่น "พี่ใหญ่..."
บรรดาคุณหนูต่างก็ใจนตัวแข็งทื่อ ทุกคนรู้ดีว่าหากแส้นั้นฟาดลงไป กู้ิจูจะมีสภาพเช่นไร
ชายหนุ่มทั้งสองคนก็มองมาทางนี้เช่นกัน สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน ใบหน้าของชายหนุ่มชุดเงินผู้หล่อเหลาเต็มไปด้วยความเ็า เขามองดูเหตุการณ์นี้อย่างสงบนิ่ง
.
.
.
741
![ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744344860_18928631.webp)
