หลังจากมื้ออาหารจางหย่งตั้งตาคอยการมาของตั่วฟางซื่อด้วยใจระทึกเมื่อนึกถึงเข็มแหลมพวกนั้นปักลงบนกายก็ขนลุกซู่ชูชันไปทั้งตัว
“หนาวเหรอขอรับไท่เว่ย์” เสิ่นเฉิงรู้ว่าอาการที่คนตรงหน้ากำลังเป็หาได้มาจากอากาศไม่แต่คนตัวโตกลัวเข็มจนขนลุกต่างหากถึงแม้จะเป็ถึงไท่เว่ย์ก็หาจะข้ามผ่านความกลัวที่ฝังลึกในจิตใจไปได้
ไม่นานเกินรอตั่วฟางซื่อก็ปรากฏกายพร้อมกับหยางเจ๋อเสิ่นเฉิงกระวีกระวาดเปิดประตูชานออกต้อนรับ
คนตัวโตใจสั่นด้วยรู้ว่าคนทั้งสองนี้มีลิ่มแหลมที่เขาไม่ไว้ใจมาด้วยทว่ามันเป็ส่วนหนึ่งของการรักษามาถึงขนาดนี้แล้วจะให้ถอดใจทั้งที่อยากถอดจะขาดแต่ก็ทำไม่ได้
“ให้ไท่เว่ย์ใส่ชุดนี้ทุกครั้งที่ฝังเข็มนะขอรับ”หยางเจ๋อยื่นห่อผ้าสีขาวสะอาดมากให้เสิ่นเฉิงรับไป ก่อนที่เขาจะคลี่ห่อผ้าออกแล้วนำชุดออกมาส่งให้ไท่เว่ย์ได้เปลี่ยนใส่จากนั้นจางหย่งก็กลับมานั่งลงบนตั่งโดยทอดสายตาคมมองมุ่งไปข้างนอกหน้าต่างอย่างไม่หันมาเหลียวมองโต๊ะเื้ัซึ่งตอนนี้หยางเจ๋อได้นำห่อผ้าที่ห่อหุ้มลิ่มแหลมขนาดต่างกันสองถึงสามขนาด[1]เลยออกมาเรียงรายกันเพื่อตระเตรียมการรักษา
“เชิญไท่เว่ย์นอนราบลงขอรับ ทำตัวสบายๆ” น้ำเสียงแ่เบาทำเอาชายหนุ่มตัวโตสะดุ้งตัวโหยง แล้วรีบทำตามในทันทีที่ได้สติ
จากนั้นมือเหี่ยวย่นก็เปิดเสื้อออกจนเห็นแผ่นอกกว้างอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นดวงตาฝ้าทอดมองก้อนเนื้อตรงหน้าอย่างครุ่นคิด“กล้ามเนื้อแน่นขนาดนี้เข็มจะลงลึกถึงจุดหรือไม่นะ”คำพึมพำสายหนึ่งของลี่อินทำเอาจางหย่งร้อนวาบไปทั้งตัวเผลอตาเหลือบมองขนาดของลิ่มบนโต๊ะพลันก็เบิกตาวาวด้วยหัวใจในอกสั่นจนไม่มองสู้ลิ่มเล็กแหลมพวกนั้นจึงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
“รีบรักษาเถอะตั่วฟางซื่อ” ซุ่มเสียงเข้มแข็งเด็ดขาดออกปากสั่งทั้งที่เบือนหน้าหนี
“ขอรับ”ลี่อินพยักหน้ารับจากนั้นเขาจึงเริ่มวางมือคลำลงหาจุดซฺวีหลี่ ตรงบริเวณใต้หัวนมข้างซ้ายเพื่อประเมินความสมบูรณ์ของจงชี่[2]โดยดูจากจังหวะการเต้นจากนั้นจึงเริ่มที่จะใช้เข็มแต่ละขนาดลนเปลวไฟแค่พอร้อนแล้วฝังลงยังจุดถันจง (膻中) ตรงกลางอกเพื่อรักษาปอด ลำคอและกระตุ้นการหายใจอีกส่วนไปยังหัวใจและซานเจียวเพื่อส่งไปทั่วทั้งร่างกายโดยไปทางหัวใจจะกระตุ้นการไหลเวียนของเืทางซานเจียว และจะลงล่างไปยังตันเถียน (丹田) คือจุดชี่ไห่ (气海)เสริมเหวียนชี่และจากชี่ไห่ส่งลงขาทางเส้นเท้าเส้าหยางิเพื่อเป็การกระตุ้นระบบหายใจ กระตุ้นการไหลเวียนเืในร่างกายเป็การช่วยเสริมระบบให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น
คนตัวโตนอนนิ่งให้เข็มปักอยู่เช่นนั้นกว่าหนึ่งเค่อก่อนที่จะถูกนำออกแล้วเช็ดสมานิัด้วยสมุนไพรที่สกัดได้จากเสวี่ยเหลียนกว่อ[3]
“เสร็จแล้วขอรับไท่เว่ย์รู้สึกเช่นไรบ้างขอรับ” ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนตั่งครั้นก็ยืดแขนขาออกไปข้างหน้า ทั้งก็เอียงคอไปซ้ายขวา ก่อนที่จะออกปากว่า“เบาตัวดี”
ใบหน้าคมเข้มอมยิ้มแต่น้อยครั้นก็หันมาพูดทางผู้ให้การรักษาพร้อมกับประสานมือ“ขอบคุณตั่วฟางซื่อ ข้ารู้สึกสบายตัวขึ้นมากทีเดียว จากนี้ไปข้าเป็หนี้ท่าน”
“หามิได้ขอรับไท่เว่ย์เป็หน้าที่ของฟางซื่อทุกคนที่ต้องรักษาผู้ไข้จนสุดความสามารถขอรับ”จางหย่งพยักหน้าสองสามครั้งก่อนที่หันไปหาเสิ่นเฉิงพร้อมทั้งยังออกท่าทางกระฉับกระเฉงอยู่ไม่เลิกจนเสิ่นเฉิงต้องพยักหน้า ออกปากว่า “ข้ารับรู้แล้วขอรับไท่เว่ย์!”
“การรักษาแบบฝังเข็มจะทำสัปดาห์ละ 2-3ครั้ง ต่อเนื่องกันเป็เวลา 3 สัปดาห์ หรือทั้งหมด 10 ครั้ง ภายใน 1 เดือนขอรับจะสลับกับการขับเคลื่อนปราณด้วยไท่จี๋เฉฺวียน[4]และในขณะเดียวกันท่านยังคงต้องดื่มสมุนไพรต่อเนื่องกันจนกว่าพิษที่อยู่ในร่างกายจะถูกขับเคลื่อนออกจนหมด”น้ำเสียงนุ่มของชายาุโกล่าว ก่อนที่จะเอ่ยปากลากลับจวน
…
“ไท่เว่ย์แข็งแรงอยู่แล้วน่าจะพ้นพิษไข้ได้ในเร็ววันนะขอรับท่านอาจารย์”หยางเจ๋อเอ่ยตามความคิดของตนเองระหว่างทางเดินกลับ
“พิษจากดอกหมื่นพิษเข้าลึกเข้าสู่ไขกระดูกเป็ระยะเวลานานมิใช่ง่ายที่จะรักษาด้วยขนานใดขนานหนึ่งตัวยาสมุนไพรที่ต้องดื่มก็ต้องถูกปรับเปลี่ยนอีกทั้งข้าวปลาอาหารก็ต้องเข้ากับการไหลเวียนของระบบชี่จวนเราต้องรับรองเขาอีกนานทีเดียวล่ะหยางเจ๋อ เ้าจงทำตัวให้คุ้นชินเสียเถิดข้ารู้ว่าเ้ารักในพื้นที่ของตนเองทว่าที่นี่เป็จวนพยาบาลคนแปลกหน้ามักแวะเวียนเพื่อมารักษาเสมอเช่นนั้นเ้าจงทำใจยอมรับเสียเถิด อย่างน้อยก็เพื่อตัวเ้าเองศิษย์ข้า”น้ำเสียงนุ่มเอ่ยสั่งสอนลูกศิษย์เพราะตามนิสัยของหยางเจ๋อแล้วเขามักเข้ากับผู้คนได้ยากกว่าผู้เป็ศิษย์น้องเช่นหลี่หลิวอวี่ที่มีจิตใจเป็มิตรต่อผู้อื่นเสมอ
[1] (ประมาณ0.1-0.3mm.)
[2] จงชี่ (宗气) การสร้างจงชี่เกิดจาก 2 แหล่ง ได้แก่ (1) สร้างจากม้ามและกระเพาะอาหารจากการย่อยและดูดซึมสารอาหาร (2) ได้จากปอดสูดอากาศที่บริสุทธิ์จากทั้งสองแหล่งรวมเป็จงชี่
[3] ผลของบัวหิมะ
[4] 太极拳 ในประเทศไทยเรียกกันหลายสำเนียงทั้งไท่เก๊ก ไทเก็ก ไท้เก๊ก ไท่จี๋ ไท้จี๋ ไทชิ และ ไทกิ๊บ
413
