โรงเตี๊ยมเฟิ่งหลง
จากเดิมน่านน้ำและทั้งสามสาวตั้งใจจะมากินข้าวก่อนกลับไปปั่นหน้าเป็คนเรียบร้อยพูดน้อยและโง่งมต่อที่จวนสกุลจ้าว แต่ด้วยความไม่มีใครกล้าปฏิเสธความหวังดีของเสี่ยวเอ้อร์รูปงามที่ได้เสนอสุรารสเลิศของทางโรงเตี๊ยมอย่างลี่ซีเฟิ่งได้ พวกนางจึงขอรับมาสองไห แต่เมื่อหนึ่งจอกได้เข้าปาก แน่นอนว่าจอกต่อ ๆ ไปก็ตามมาไม่ขาด แม้แรกเริ่มทั้งสามสาวจะปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่าไม่ขอดื่มเพราะที่ผ่านมาพวกนางนั้นไม่เคยแตะเลย แถมยังเคยเห็นคนขาดสติเพราะเ้าสิ่งนี้มามาก ทำให้ไม่ว่าหัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็จะไม่ขอเข้าไปยุ่งกับสิ่งมัวเมาที่ชื่อว่าสุราเมไรเป็เด็ดขาด
ครั้นพอโดนจับกรอกปากไปคนละจอกเท่านั้นล่ะโลกทั้งใบก็พลันเปลี่ยนไป ทำให้พวกนางพากันเปลี่ยนความคิดกันเร็วกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสีได้เสียอีก และกลายมาเป็สหายสุราให้กับน่านน้ำอย่างเต็มใจ จะไม่ให้พวกนางติดใจได้อย่างไร ในเมื่อสุราลี่ซีเฟิ่งของที่นี่นอกจากจะไม่ค่อยขมแล้วยังมีรสหวานช่วยให้ดื่มง่ายอีกด้วย ที่สำคัญกลิ่นนี้หอมติดลิ้นมิรู้ลืมเลย
"อ้าวววว...ชนนนนน" เสียงจากทั้งสี่สาวเรียกสายตาผู้คนแถวนั้นเป็อย่างดี โดยเฉพาะบุรุษที่มานั่งดื่มกันในยามค่ำคืนนี้
"สหายข้า เ้าชอบสิ่งนี้หรือไม่" ในเวลานี้พวกนางกลายเป็สหายรู้ใจกันไปเป็ที่เรียบร้อย โดยเฉพาะน่านน้ำกับหลี่ฉีที่ตอนนี้กอดคอคล้องแขนยกจอกสุรากันแบบรัว ๆ
"ที่สุดเลยเกลอเอ๋ย" หลี่ฉีรินสุราให้กับทุกคน ราวกับว่านางเกิดมาเพื่อสิ่งนี้เลยก็ว่าได้
"สหายทั้งหลายข้ามีเื่กลุ้มใจนัก ไม่รู้พวกเ้าจะช่วยข้าได้หรือไม่" น่านน้ำมองหน้าทุกคนหวานหยาดเยิ้มจากฤทธิ์สุราชั้นดีกว่าสิบไหที่พวกนางพากันดื่มไป ถ้าหากนางไม่เมาจะแปลกมาก เพราะสหายรักหลี่ฉีไม่ยอมให้สุราแห้งจอกได้เลย
"ท่านมีเื่กลุ้มใจอันใด บอกมาอย่าได้เกรงใจ เรายินดีช่วยแบ่งเบามันเอง" หยางฝูตบไหล่บางรัว ๆ เต็มแรงที่มี ทำเอาร่างบางของคนขอความช่วยเหลือเกือบตกเก้าอี้ ดีที่หลี่ฉีกันเอาไว้ทันไม่เช่นนั้นคงได้นอนกลิ้งบนพื้นก็เป็ได้
"แรงดีเหลือเกิน ข้าชอบ" น่านน้ำหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ แต่จู่ ๆ ก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดังไม่อายใคร "ข้าเจ็บบบบ ไหล่ข้าหักหรือไม่ ใครก็ได้ช่วยดูให้หน่อยยยย"
ขณะทั้งสองสาวที่นั่งอยู่ข้างน่านน้ำช่วยกันดูไหล่ให้นาง จู่ ๆ ฮุ่ยิที่นั่งเงียบแทบไม่มีบทสนทนากับใคร่เพื่อนก็ลุกขึ้น แล้วชี้ไปที่หน้าบันไดขึ้นไปชั้นสอง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงที่พวกนางนั่งดื่มกันเท่าใดนัก
"นั่นใช่อาจารย์ซูหรือไม่" ทั้งสามพากันหันตามมือเรียวที่แทบไม่มีแรงจะยกไป น่านน้ำก็มั่นใจในทันทีว่าเขาคืออาจารย์ซูรูปงามขวัญใจของเหล่าแม่นางทั้งหลาย เพราะนางจำได้ว่ากุหลาบที่เขาเอาไปเป็ที่คั่นหนังสืออยู่นั้นมันคือดอกเดียวกับที่ให้ไปเมื่อตอนกลางวันนี้
"พวกเ้ารอข้าที่นี่ก่อนนะสหายรัก ข้าขอออกไปสำรวจโลกกว้างก่อน อย่าเพิ่งหนีไปไหนนะ" น่านน้ำรู้แล้วว่าใครจะช่วยนางได้ในวันพรุ่งนี้ ในเมื่อเป้าหมายแรกที่จะขอให้ช่วยก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็ไปอย่างที่คิด เพราะจากสายตาที่เขามองสาว ๆ กลุ่มนั้นมันมากกว่าการขอบคุณที่พวกนางมาให้กำลังใจเขาธรรมดา เขาต้องถูกตาต้องใจใครสักคนแน่ ถึงนางจะมิใครชอบพวกนั้นแต่หากเป็บุตรสาวของอนุเวินที่เอ็นดูเ้าของร่างนี้จะเว้นให้เป็กรณีพิเศษแล้วกัน
ในเมื่อตอนนี้เจอเขาแล้ว น่านน้ำจะต้องไปขอให้เขาช่วยให้ได้ คนที่เธอจะออกเรือนด้วยคือเขาเท่านั้น ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องเป็เขา อาจารย์ซูหนิงเหอ
"ได้เลยสหายรัก ขอให้สนุกนะ" ทั้งสาวคนโบกมือให้กับหญิงสาว ก่อนจะหันมาสนใจจอกสุราในมือของพวกนางต่อ
"ขอบคุณมากสหายทั้งหลายของข้า แล้วเจอกัน" หลังจากร่ำลาสหายรักทั้งสามเสร็จ น่านน้ำก็รีบพยุงร่างอันปวกเปียกของจ้าวลี่ถิงเดินขึ้นบันไดตามหลังบุรุษรูปงานที่จะกลายมาเป็ของนางในวันพรุ่งทันที
"ขอข้าไปนั่งด้วยได้หรือไม่พี่ชาย" น่านน้ำเดินเข้ามาเกาะแขนของชายหนุ่มที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปในห้องส่วนตัว
คืนนี้ซูหนิงเหอได้นัดเหล่าลูกศิษย์มาเลี้ยง หลังจากผลการแสดงในครั้งนี้ทุกคนต่างทำออกมาได้ดีเกินความคาดหมายที่เขาตั้งไว้ เมื่อลูกศิษย์ทำดี อาจารย์แสนดีอย่างเขาก็ต้องเลี้ยงให้กำลังทุกคนหน่อย แต่ดูเหมือนตอนนี้เขาจะเจอปัญหาเสียแล้ว
"เ้าเมามากแล้ว เหตุใดเวลานี้ เ้าถึงไม่อยู่ที่จวน" เขาหันไปมองหญิงสาวที่เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม แถมกลิ่นสุรานี้ก็ไม่เบาเลย บ่งบอกได้ว่านางคงดื่มหนักเอาการ
"ข้าไม่ได้เมา ถ้าเมาก็คงเป็เพราะท่านแล้วพี่ชาย" น่านน้ำเทแรงทั้งหมดทิ้งไปที่เขาอย่างจงใจ ถึงร่างกายจะไม่ค่อยอำนวยแต่สติของเธอก็นับว่ายังดีอยู่ เพราะเื่ดื่มพวกนี้เธอถนัดและคอแข็งพอตัว แต่พอมาอยู่ในร่างนี้มันช่างขัดกับตัวตนของเธอเอามาก ๆ ดื่มไปได้ไม่เท่าไหร่ร่างกายก็อ่อนปวกเปียกแล้ว
ซูหนิงเหอดูจะใกับการกระทำของร่างเล็กไม่น้อย แต่ก็รีบรับนางเอาไว้ในอกแกร่งของเขา ก่อนนางจะล้มไปนอนที่พื้น และรีบพาเข้าห้องไป เพราะเริ่มมีคนที่ขึ้นมานั่งดื่ม และกินบนชั้นสองหันมามองทางเขากันแล้ว
มันคงไม่เป็การดีแน่ หากมีข่าวลือเื่นางแพร่ออกไป เพราะสำหรับบุรุษอย่างเขานั้นไม่เสียหายอะไรนัก แต่กับคนในอ้อมกอดนี้คงไม่ดีเอามาก ๆ
โชคดีที่ห้องเขาจองในคืนนี้เป็ห้องใหญ่ที่สุด และมีห้องนอนให้ในตัวด้วย เขาจึงพยุงนางเข้าไปนอนลงที่เตียงด้านในด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะส่ายหัวให้กันคนนอนนิ่งบนเตียง แต่ยังไม่ทันจะได้ห่มผ้าให้
เขาก็ได้ยินเสียงของกลุ่มลูกศิษย์พากันเดินเข้ามาในห้องเสียก่อน ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนเป้าหมายรีบเดินออกไปนั่งรอพวกเขาที่โถงด้านนอกทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เปิดประตู คนนอนบนเตียงก็ดีดตัวลุกขึ้นมาก่อน
"ข้าให้เวลาท่านหนึ่งชั่วยาม หากถึงตอนนั้นท่านไม่ยอมกลับเข้ามาในนี้ ข้าจะเป็คนเดินออกไปหาท่านเอง" กล่าวจบหญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนอนต่อ เพราะในหัวต้องคิดแผนการในขั้นต่อไป เพื่อให้เขาตอบตกลงยอมช่วยตนให้ได้
ซูหนิงเหอส่ายหัวให้กับนาง เขาคิดว่านางคงละเมอจากฤทธิ์สุราก็เป็ได้ถึงได้เอ่ยออกมาเช่นนั้น เมื่อมองดูแล้วว่าคนบนเตียงหลับไปแล้วจริง ๆ เขาจึงเปิดประตูออกไปข้างนอก ซึ่งพอดีกับลูกศิษย์กำลังพากันเลือกที่นั่งกันอยู่
"อาจารย์ท่านไปทำอะไรในนั้นขอรับ ปกติไม่เคยเห็นท่านสนใจห้องนั้นเลย คืนนี้ข้าขอจองห้องนะขอรับ" ชุนหัวลูกศิษย์ตัวแสบประจำรุ่นบอก ก่อนจะลุกเดินหมายจะเข้าไปสำรวจที่พักของตนคืนนี้ ด้วยครั้งนี้เขาตั้งใจจะเมาให้มันสุด ๆ หลังจากพากันลำบากมาหลายวัน
"ไม่ได้ คืนนี้พวกเ้าพากันกินข้าวเสร็จก็พากันแยกย้ายกลับได้เลย เพราะคืนนี้อาจารย์ตั้งใจจะนอนค้างที่นี่" ซูหนิงเหอรีบดันอกลูกศิษย์ตัวแสบเอาไว้ เพราะหากปล่อยเข้าไปมีหวังได้เจออีกคนที่นอนอยู่ด้านในแน่
"อาจารย์ครั้งนี้ท่านแปลก ๆ นะขอรับ คงมิใช่ว่าแอบนัดสตรีงามที่ไหนมาท่องราตรีดูดาวด้วยหรอกนะขอรับ" ชุนหัวหลี่ตามองอาจารย์หนุ่มอย่างมีเลศนัย
"ชุนหัวเ้าคิดได้อย่างไร หากอาจารย์ซูนัดพบสตรีจริง ข้าเกรงว่าทั้งเมืองคงต้องจุดพลุฉลองแล้วกระมัง" หยางชุนว่าพลางไปลากคอ สหายรักกลับมานั่งที่เดิม
"พี่ชุนกล่าวถูกที่สุด ทุกวันเห็นมีสตรีพยายามเข้าหาอาจารย์เรามิใช่น้อย หากท่านสนใจสตรีป่านนี้คงมีบุตรเต็มบ้านแล้วล่ะ"
"เ้ากล่าวมาเช่นนั้น ข้าชักเริ่มกลัวอาจารย์แล้วนะ เพราะหากท่านไม่สนสตรีนั่นหมายความว่า ม่ายยยยข้าขนลุก" ชุนหัวทำตัวสั่นแล้วลูบแขนตัวเองรัว ๆ ขณะมองอาจารย์สอนดนตรีพวกเขา
ส่วนคนโดนมองกลับทำเพียงส่ายหัวให้กับลูกศิษย์ตัวเอง บางทีที่พวกนี้กล้าเล่นกับเขา นั้นก็เพราะอายุไม่ได้ห่างกันมาก ด้วยที่สำนักไม่ได้จำกัดอายุผู้เข้าศึกษาจึงทำให้ในแต่ละรุ่นที่เข้ามามีอายุแตกต่างกันไม่น้อย
ส่วนหนึ่งขึ้นอยู่กับความพร้อมของทางครอบครัวของแต่ละคน ต่างกับเขาที่ครอบครัวพร้อมส่งเสริมทุกอย่างั้แ่เกิดจึงได้มีความสำเร็จทางการงานเร็วกว่าคนรุ่นเดียวกันหลายคน
ไปสำรวจโลกกว้างกับจ้าวลี่ถิงกันไหมคะทุกคน
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ^^
266
