ตอนที่ 1 ฮองเฮากู้ซื่อ [คำเตือน : มีฉากทรมานร่างกาย] (2)
“พี่หญิง! พี่จวินสือ ไม่นะเ้าคะ...” เจียงเย่ว์เหยาพลันพุ่งเข้ามาข้างกายกู้อวิ๋นหวง ย่อตัวลงปิดปากของนางแน่น “พี่จวินสือ ั้แ่ข้าเข้าจวนอัครเสนาบดีมา พี่หญิงคอยดูแลข้า ปกป้องข้า รักข้าเหมือนน้องสาวแท้ๆ คนหนึ่ง มีของดีอันใดก็นึกถึงข้าเป็คนแรกตลอด พี่จวินสือ ให้ข้าได้ลองคุยกับนางก่อนเถอะนะเ้าคะ นางจะต้องไม่ถือโทษข้าเป็แน่”
เยี่ยนจวินสือเหลือบมองกู้อวิ๋นหวงด้วยสายตาเ็า ก่อนจะนำกระบี่ชิงเฟิ่งใส่ไปในมือเจียงเย่ว์เหยา “เ้าระวังตัวด้วย มีอะไรก็เรียกข้า ข้าจะรออยู่ในลานเรือน”
“ขอบคุณเ้าค่ะพี่จวินสือ” เจียงเย่ว์เหยายิ้มหวาน หลังเห็นแผ่นหลังของเยี่ยนจวินสือหายไปท่ามกลางสีราตรี นางจึงค่อยๆ คลายมือที่ปิดปากของกู้อวิ๋นหวงไว้ มองดูหน้าท้องของเ้าตัวที่ถูกแทงทะลุ พูดอย่างระมัดระวัง “พี่หญิง ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ท่านไม่ต้องเป็ห่วง ข้าจะเกลี้ยกล่อมให้พี่จวินสือปล่อยท่านไป”
กู้อวิ๋นหวงแค่นหัวเราะ “เจียงเย่ว์เหยา ที่นี่ไม่มีใครอื่น เ้าเลิกเสแสร้งได้แล้ว!”
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงเย่ว์เหยาพลันแข็งค้าง นางขบเม้มริมฝีปาก กล่าวอย่างน้อยใจ “พี่หญิงไม่ยอมยกโทษให้เหยาเอ๋อร์จริงด้วย”
“เพราะเหตุใด” กู้อวิ๋นหวงมองหน้านาง ลมหายใจเบาบาง นับั้แ่ท่านพ่อช่วยชีวิตพวกนางสองแม่ลูกเข้ามาอยู่ในจวนอัครเสนาบดี กู้อวิ๋นหวงก็ปกป้องนางเสมือนเป็น้องสาวแท้ๆ มาโดยตลอด เหตุใดถึงเป็นาง
“เพราะเหตุใดน่ะหรือ”
เจียงเย่ว์เหยาหลุบตา ซ่อนความริษยาชิงชังในดวงตา ปลายกระบี่ชิงเฟิ่งกรีดผ่านแก้มของกู้อวิ๋นหวงคล้ายไม่ได้ใส่ใจ นางมองดูใบหน้าที่เคยทำให้นางอิจฉา ไม่หลงเหลือความงามอีกต่อไป แย้มยิ้มกล่าว “ก็เพราะข้าต่างหากคือบุตรสาวสายตรงของจวนอัครเสนาบดี”
“ก่อนกู้เจิ่นจะสมรสกับมารดาของเ้า เขาเคยแต่งงานมาก่อนแล้ว คนผู้นั้นก็คือท่านแม่ของข้า ในหอบรรพชนของตระกูลกู้ก็จะสลักไว้เพียงชื่อของพวกข้าสองแม่ลูก ถ้าไม่ใช่เพราะท่านตาตัวดีของเ้า ข้ากับท่านแม่ไหนเลยต้องลำบากไม่ได้รับความเป็ธรรม มีบิดากลับไม่อาจยอมรับ”
ท่านตา ท่านตา…
“เป็ฝีมือเ้า!”
“ใช่ ข้าเอง น่าสงสารตระกูลหนิงผู้แสนจงรักภักดี สุดท้ายกลับตกตายอยู่ในมือกลุ่มโจรูเาอย่างไร้เงื่อนงำ ท่านไปเสียเถอะ มีทั้งท่านแม่ของท่าน คนในจวนหนิงกั๋วกงทั้งบนล่างนับพันคน ไหนยังลูกในท้องของท่านไปเป็เพื่อนอีก ท่านไม่มีทางเหงาแน่” ครั้นเห็นแววตากู้อวิ๋นหวงพลันเปลี่ยนเป็โเี้ขึ้น มือของเจียงเย่ว์เหยาที่กุมกระบี่ชิงเฟิ่งไว้ก็สั่นเล็กน้อย ตรงเข้าไปกรีดใบหน้าของนางให้เสียโฉมทันที
ใบหน้านั้น มองไม่เห็นสีหน้าดังเดิมอีกแม้แต่เสี้ยวส่วน
ประกายความสุขฉายในดวงตาของเจียงเย่ว์เหยา
“พี่หญิง อย่าใช้สายตาเช่นนี้มองข้าเลย ข้ารู้ว่าท่านรักข้า ถูกหรือไม่” แม้ใบหน้าของกู้อวิ๋นหวงไม่หลงเหลือเค้าเดิมแล้ว แต่เจียงเย่ว์เหยากลับยังไม่ยอมหยุด กระบี่ชิงเฟิ่งลากผ่านหว่างคิ้วของนางลงมากรีดจมูก แล้วหยุดอยู่บนริมฝีปาก “พี่หญิง ข้าได้ยินมาว่าขอเพียงทำลายจมูกกับปากของคน ก็จะไม่สามารถกลับชาติเกิดใหม่ได้อีก กระทั่งจะเป็ผีก็ยังเป็ไม่ได้ ฉะนั้นพี่หญิงท่านตัดใจเสียเถอะ อย่าได้มีความคิดกลับมาแก้แค้นข้าในชาติหน้าอีกเลย ไม่ง่ายเลยกว่าน้องจะเดินมาถึงวันนี้ ยังไม่ทันได้เสพสุขสมใจ จะยอมปล่อยให้ท่านมาทำลายได้อย่างไรเล่าเ้าคะ”
แก้แค้นรึ ใช่ นางอยากแก้แค้น แต่นางไม่เคยหวังไปถึงชาติหน้าหรอก!
ั์ตากู้อวิ๋นหวงฉายความเหี้ยมเกรียม รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีไปที่่ตัว พลิกหมุน เท้าเตะไปที่เจียงเย่ว์เหยาอย่างแรงจนร่างลอยออกไป เห็นนางกระแทกกับกำแพงลื่นไถลลงมาหมดสภาพ กู้อวิ๋นหวงก็หัวเราะอย่างสาแก่ใจ
หากชาติหน้ามีจริง ตัวนางกู้อวิ๋นหวงจะกำจัดศัตรูทุกคนที่ทำร้ายหนิงหว่านโหรว ทำร้ายท่านแม่และตัวนางให้สิ้นซาก!
“เหยาเอ๋อร์!”
เยี่ยนจวินสือได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวภายในเรือนก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ครั้นเห็นเจียงเย่ว์เหยาที่นอนจมกองเืไม่รู้เป็ตายร้ายดี เบ้าตาก็แทบปริแตก ฉวยกระบี่ชิงเฟิ่งที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นฟันฉับโดยไม่เหลือเยื่อใยใดๆ “ฮองเฮากู้ซื่อ ตด้วยประชวรฉับพลัน!”
เสียงหัวเราะของกู้อวิ๋นหวงพลันหยุดลง ศีรษะขาดสะบั้น จนถึงแก่ความตาย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังคู่นั้นไม่ได้ปิดลง
447
