ตอนที่ 17 ลูกเจี๊ยบ (1)
ตกเย็น เสี่ยวจือจือได้กินขาหมูน้ำแดงดังที่หวัง
ปราชญ์เฒ่าทำออกมาเต็มชามใหญ่
หนึ่งครอบครัวซึ่งประกอบด้วยสมาชิกทั้งห้า สองผู้ใหญ่ หนึ่งเด็ก หนึ่งเสือ หนึ่งงู แบ่งกันกินจนเกลี้ยงชาม แม้แต่กระดูกยังนำไปเคี้ยวต่อ
ในลานของบ้านหลังเก่านี้เดิมมีเก้าอี้เอนหลังวางอยู่สองตัว หนึ่งเล็กและหนึ่งใหญ่ แต่ตอนนี้มีเก้าอี้นอนเพิ่มมาอีกหนึ่งตัว
โจวมู่เอนนอนบนเก้าอี้เอนหลังตัวใหญ่ เสี่ยวจือจือเอนนอนบนเก้าอี้เอนหลังตัวเล็ก ปราชญ์เฒ่านอนบนเก้าอี้นอนของเขา
ประตูใหญ่เปิดอยู่ สามารถมองเห็นไฟถนนของหมู่บ้านผิงโข่วซึ่งตอนนี้ส่องแสงสว่างแล้ว ดูราวกับขวดขนาดใหญ่ั์ที่ส่องแสงเป็ประกายวิบวับ
ทั้งสามกินกันไปเยอะมากจนท้องอิ่มแน่น
เอ้อร์หู่นอนหมอบอยู่ข้างๆ ส่งเสียงร้องอย่างพึงพอใจ
“โฮก”
เสี่ยวฮวาในตอนนี้สบายใจเป็ที่สุด นอนนิ่งบนท้องของเสี่ยวจือจือ โบกสะบัดหางบ้างเป็ครั้งคราว นับว่าเป็เครื่องมือไล่ยุงทางธรรมชาติ...
ไม่มีใครเอ่ยปากเปิดบทสนทนา ปราชญ์เฒ่ามองดูดวงดาวที่พร่างพราวเต็มฟากฟ้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
โจวมู่เองก็มองไปที่หมู่บ้านด้วยแววตาวาวโรจน์ พลางนิ่งครุ่นคิด
แม้แต่การเคลื่อนไหวของเสี่ยวจือจือที่หัวเราะคิกคักพลางแกะเปลือกลูกอมอยู่ข้างๆ พวกเขาทั้งสองก็ยังไม่ทันสังเกต
โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ปากของคนทั้งสองก็ถูกลูกอมเม็ดหนึ่งยัดเข้ามาเสียแล้ว
และสุดท้ายเสี่ยวจือจือก็ป้อนลูกอมเข้าปากตัวเองหนึ่งเม็ด
ลานบ้านที่ค่อนข้างเงียบสงบเพียงครู่ก็กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา
ล้วนเติมเต็มด้วยเสียงเคี้ยวลูกอมและกลืนน้ำลาย
เสี่ยวจือจือชอบแบ่งขนมให้คนอื่น ตอนอยู่ที่โรงเรียนก็เป็แบบนี้ เวลาที่ทุกคนได้กินขนมด้วยกันมักมีความสุขมากเสมอ
ผลลัพธ์คือความสุขล้นกลายเป็ความเศร้า ตอนที่กินขนม ฟันหน้าของเธอก็ร่วงหลุดออกมา...เมื่อครู่ตอนที่แทะขาหมูก็รู้สึกโยกหน่อยๆ แล้ว
มองเห็นฟันที่หลุดออกมา เสี่ยวจือจือก็เสียสติ ดวงตาแดงก่ำ...
โจวมู่เองก็สติหลุดเช่นกัน เสี่ยวจือจือก็ไม่ได้ไปทะเลาะกับใครแล้วทำไมฟันถึงร่วงได้ล่ะ...
ปราชญ์เฒ่าเคี้ยวลูกอมในปากด้วยท่าทีของผู้มีประสบการณ์ เขาบอกให้เสี่ยวจือจืออ้าปากออก มองดูสักพักและพูดขึ้น “ไม่เป็ไรๆ ฟันแท้จะขึ้นแล้วน่ะ”
ในตอนนี้ปราชญ์เฒ่าเป็กันเองมากขึ้น เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็คนนอกอีกแล้ว นิสัยส่วนตัวของเขาเปิดเผยออกมา หลังจากเก็บฟันของเสี่ยวจือจือเรียบร้อยแล้ว ก็ใส่รองเท้าที่โจวมู่ทำให้ ก่อนจะพุ่งตัวไปพูดใส่หน้าโจวมู่ว่า
“โทษนายนั่นแหละ ให้ขนมกับยายหนูเยอะขนาดนั้นทุกวัน ฟันหลุดเลยเนี่ย”
โจวมู่ที่ซื้อขนมให้ลูกสาวทุกวัน มองท่าทีของลูกสาวที่น้ำตาคลอหน่วยก็รู้สึกผิดในใจทันที
ปราชญ์เฒ่ายิ่งพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำมากขึ้น
“หลังจากนี้ซื้อขนมก็เอามาเก็บไว้กับฉัน!”
มองไปยังปราชญ์เฒ่าที่เมื่อครู่ยังคงเคี้ยวลูกอมอย่างเพลิดเพลิน โจวมู่ก็ส่งเสียง ‘หึ’ ออกมา
“ตาแก่ แน่ใจนะว่าเอาให้คุณเก็บ ไม่ใช่ว่าคุณจะกินไปซะก่อนน่ะ ฟันปลอมคุณราคาไม่ใช่ถูกๆ นะ”
ชายชราและชายหนุ่มจ้องกันตาเขม็ง
ดวงตาของเสี่ยวจือจือยังคงแดงก่ำ เธอคว้าคอเสี่ยวฮวา เผลอบีบแน่นโดยไม่ได้ตั้งใจจนปากของเสี่ยวฮวาอ้าออก ภายในไร้ซึ่งฟันแม้แต่ซี่เดียว...อยากร้องไห้ชะมัด!
13K
