เจ้าสาวต้องห้าม

        "สวัสดีคะ คุณเอกวัฒน์ เอ่อ แล้วยายนิอยู่ไหนคะ" กานดาถามเอกวัฒน์ทำหน้างง

        "ทำไมถามแบบนี้ล่ะ ผมเพิ่งมาถึงและเพิ่งลงมาจากห้องเอง" เอกวัฒน์ตอบกานดาทำหน้างง

        "ก็เมื่อกี้มีพนักงานเดินไปหายายนิ บอกว่าคุณเอกวัฒน์เรียกพบ ยายนิก็มาดาเห็นว่ามานานเลยเดินตามมาดูค่ะ" กานดาอธิบายต่อ

        "ผมยังไม่ได้เรียกณิชชามาเลย" เขาเริ่มกังวล

        "เอ่า แล้วยายนิหายไปไหน" กานดาสีหน้ามีกังวลเอกวัฒน์รีบเดินไปสอบถามอะไรกับพนักงานโรงแรม

        "เรียก หัวหน้า รปพ.มาพบผมด่วน" พนักงานดูวุ่นวายวิ่งกันควักไขว่เอกวัฒน์หยิบโทรศัพท์โทรหาใครอีกไม่รู้สัก 2-3 ครั้งดูคุณเอกวัฒน์เป็นห่วงณิชชามาก กานดาใจคอไม่ดี กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับณิชชา

        "พจน์ เกิดอะไรขึ้นกับยายนิ แล้วนิจะเป็นอะไรไหม" กานดากังวล ตัวสั่นจับมือพจน์ไว้พจน์จับมือและบีบมือตอบ

        "ใจเย็นน่าดา นิคงไม่เป็นอะไรหรอก ยิ่งคุณเอกวัฒน์รู้เรื่องแบบนี้ด้วยแล้วไม่นานคงรู้เรื่อง" พจน์ปลอบใจนิ

        "เดี๋ยวเราไปนั่งรอตรงนั้นก่อน ปล่อยให้คุณเอกวัฒน์จัดการเราคอยดูและถ้าคุณเอกวัฒน์ต้องการความช่วยเหลืออะไร เราค่อยบอกหากไปวุ่นวายด้วยจะเกะกะ" พจน์จูงมือกานดาไปนั่งรอที่เก้าอี้

        ไม่นานตำรวจก็มา  

        "เดี๋ยวเราแบ่งออกเป็น 3 ทีม นะครับ"เอกวัฒน์ประชุมกับตำรวจและ รปพ.ผู้ชายหลายคน

        "ทีมแรก ไปทางด้านซ้านของเกาะ จะมีถนนอ้อมยาวไปจรดท่าเรือด้านหลังเขา ทีม 2 ไป ด้านขวา จะมีถนนอ้อมไปถึงท่าเรือเหมือนกันส่วนทีมที่ 3 ซึ่งมีคุณเอกวัฒน์นำทีมเพราะเป็นผู้เชี่ยวชาญไปทางด้านหลังเขา จะมีเส้นทางทะลุไปทางท่าเหลือเหมือนกัน" ตำรวจอธิบาย 

        "เดี๋ยวผมจะประสานคนงานผมและชาวบ้านทางฟากโน้นให้รีบไปดูด้วยครับ"เอกวัฒน์บอก 

        "ตอนนี้คุณณิชชาหายออกจากบริเวณโรงแรมนี้น่าจะเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วเราต้องรีบที่สุดก่อนที่  อาจจะมีการลักพาตัวไปที่อื่นก่อนที่จะติดตามยากมากขึ้นครับ" ตำรวจอธิบาย 

        เมื่อทั้งหมดตกลงกันเรียบร้อยก็กระจายกำลังไปตามที่ได้วางแผน  ทั้งหมดต่างรีบแข่งกับเวลา

        "พจน์ นิจะเป็นอะไรไหม ดาห่วงนิ" กานดานั่งไม่เป็นสุข

        "ใจเย็นรอฟังข่าวนะดา  ตอนนี้คุณเอกวัฒน์และตำรวจก็ช่วยกันอยู่ดาใจเย็นนะ" พจน์ปลอบ

        อีกฟากหนึ่งของเกาะ 

        "เฮ้ย!! ไอ้มืด  มึงนัดเรื่อยังไงว่ะยังไม่มาเลย" หัวหน้าถามขึ้น

        "ผมนัดมันบ่าย 4 - 5 นะพี่กะว่าให้ใกล้มืดหน่อยเราก็ค่อยออก ชาวบ้านจะได้ไม่สังเกตเห็น" ไอ้มืดตอบ

        "นี้มันก็บ่าย 4 แล้วนะ ยังไม่มาอีกเดี๋ยวตำรวจก็ได้แห่กันมาพอดี  อีนี้ก็จะตื่นอีกเอาไปยาก" หัวหน้าบอกมา

        "รออีกสักนิดครับ ยังเหลือเวลานัดอยู่" ไอ้มืดตอบ

        "ไอ้ต๋อง  แกไปดูลาดเลาทางท่าเรือสิขึ้นไปตรงเนินเขาเตี้ยตรงโน้น มองดูสิ พอจะมองเห็นเรือมาทางนี้ไหม  ทำตัวให้เหมือนชาวบ้านปกตินะ ถ้าเจอพวกชาวบ้านผ่านมา"หัวหน้าใหญ่สั่ง

        "ครับหัวหน้า" ไอ้ต๋องซึ่งอายุน้อยกว่าเพื่อนในทีมรีบวิ่งไป

        ณิชชารู้สึกมึนๆหัวเธอพยายามลืมตา แต่ยังลืมไม่ขึ้น เธอพยามยามตั้งสติ  และคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น ลำดับเหตุการณ์พนักงานมาเรียกว่าคุณเอกวัฒน์ต้องการพบ  เดินตามพนักงานมา เห็นมือผู้ชาย  เธอจำได้แค่นี้ 

        ณิชชาตกใจ  เธอถูกหลอก  เธอพยายามหรี่ตามองรอบๆตัว  ได้ยินเสียงผู้ชายกำลังคุยกันเธออยากร้องให้คนช่วย  จะทำยังไงดี ดาอยู่ไหนช่วยนิด้วยณิชชาคิดถึงดา เธอกลัว ใจสั่นไปหมด  อยากเจอหน้าพ่อกับแม่คุณเอกวัฒน์คุณอยู่ไหน  มาช่วยนิด้วย  นิกลัวไปหมดแล้ว 

        ตั้งสตินะนินะเธอพยายามบอกตัวเอง  ณิชชาไม่ขยับตัวตาหรี่มองผู้ชายทั้งสามคน เห็นว่ายืนอยู่ห่างเธอมากอยู่  เรียกกันไอ้มืด ไอ้ต๋อง  อีกคนหัวหน้า  แล้วคนชื่อต๋องก็วิ่งไปทางเนินเขาเตี้ยๆโน่น

        "พี่ ถ้าเรือมาไม่ทันเราจะทำยังไงดีนี้ก็ถึง้วลาที่เราจะต้องไปแล่วนะพี่" ไอ้มืดถามหัวหน้า

        "ก็ทิ้งอีนี้ไว้นี้ เราก็เพ่นกันสิว่ะ จะอยู่ทำไม  เงินเราก็ได้เกือบมาหมดแล้ว  เหลือแค่ถ่ายรูปตอนเอามันไปที่ที่อื่น"หัวหน้าบอก

        "แล้วมันจะมีปัญหากับเราไหมพี่"

        "จะมีได้ไงมันยังไม่เห็นหน้าเราเลย  อย่าให้มันตื่นก่อนแล้วกันไม่งั้นได้โยนทิ้งหน้าผาแน่"หัวหน้าหันหน้ามามอง

        ณิชชารีบหลับตาลงและพยายามไม่กระดุกกระดิกเลย  ทำยังไวจะออกไปจากนี้ได้

        ทางด้านเอกวัฒน์ที่ลัดมาทางป่าด้านหลังโรงแรมก็เห็นร่องรอยการเดินเพราะมีรอยเท้าและกิ่งไม่หัก

        "พวกมันมาทางนี้แน่ครับคุณเอกวัฒน์ รีบตามเลยครับ

        ทั้งหมดรีบวิ่งไปตามทางลัดเลาะป่าที่ชาวบ้านใช้เส้นทางเดินหาของป่า

        "อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะนิ  อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ"เอกวัฒน์พึมพัม ใจเขาร้อนรนดังไฟ ห่วงณิชชาเหลือเกิน  ถ้าเธอเป็นอะไรไป เขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย และจะจัดการทุกคนที่ทำกับเธอ

        เมื่อณิชชามองดูรอบๆเธอเห็นชายทั้งสองคนยืนหันหลังให้โดนไม่สนใจเธอเธอตัดสินใจว่าจะลุกขึ้นและรีบหนีจากที่นี้ เมื่อมองทั้งสองคนอีกครั้งดูให้มั่นใจว่าพวกนั้นไม่ได้สนใจเธอจริงๆเธอจริงค่อยลุกขึ้นและรีบเดินเข้าป่าไปอีกทาง เธอพยายามเดินให้เร็วที่สุด  ภาวนาให้มีคนผ่านมาทางนี้

        ไอ้ต๋องรีบวิ่งมาหน้าตาตื่น

        "พี่ๆๆ เรือมาแล้ว  ไปกันเถอะ"ไอ้ต๋องบอกทุกคน แต่เมื่อทุกคนหันมาทางณิชชาถึงกับตกใจ เพราะไม่เห็นตัวเธอ

        “เฮ้ยยย!! นังนั่นมันหายไปไหนแล้วว่ะ”หัวหน้าตะโกนขึ้น

        "พี่เอาไงอีนั่นก็หนีไปแล้ว  เรือก็มาแล้ว เราจะเอาไง ตามไหมพี่ รึรีบหนี" ไอ้มืดถามขึ้น 

        "เอางี้ เราแยกกันตามคนละทางสัก 5 นาที ถ้าไม่เจอรีบมาแล้วลงเรือเลย" หัวหน้าทีมบอก

*********