[EP.1/1]
[ยัยปราง แกกลับหอรึยัง]
ขณะที่กำลังรอรถเมล์ตรงป้ายย่านชานเมืองรังสิตได้ยินเสียงไลน์ดังขึ้น พอกดเข้าไปอ่านข้อความ มินดาเพื่อนสนิทส่งมานั่นเอง
มะปรางจึงกดตอบกลับไปทันทีที่นิ้วมือเคาะแป้นพิมพ์ยังไม่ทันส่งข้อความ โทรศัพท์มือถือก็ถูกใครคนหนึ่งแย่งไป
เธอเงยหน้าขึ้นมองพบว่าเป็กลุ่มเด็กแว้นที่ขับรถมอเตอร์ไซค์สองคันมาจอดที่ป้ายรถเมล์ พวกเขามากันสี่คนมะปรางกระถดถอยหลังไปจนติดเสาป้ายรอรถเมล์
เวลาเที่ยงคืนผู้คนเบาบางจึงเหมาะแก่การทำเื่ชั่วช้า หนึ่งในนั้นเข้ามาแนบชิดเชยคางมนสำรวจใบหน้าสวยเรียวรูปไข่
“สวยฉิบคนนี้กูจองนะเว้ย”
“เฮ้ย! มึงจะเอาคนเดียวได้ไงวะ ยัยนี่แต่งตัวยั่วขนาดนี้ คงเป็เด็กไซด์ไลน์มั้งแบ่งๆ กันก็ได้พวก”
“เออนั่นดิ มึงจะหวงเอาไว้คนเดียวได้ไง คืนนี้พวกกูขอแจมด้วยเว้ย”
อีกสองคนเข้ามาประชิดตัวมะปรางตอนนี้ข้างหน้าเธอมีกลุ่มเด็กแว้นประกบจนแทบหนีเอาตัวไม่รอด ส่วนอีกคนกำลังดูต้นทางให้อยู่ไม่ไกล
“ก็ได้แต่ลูกพี่ต้องได้เอาก่อน”
“เออๆจะเอาก็รีบๆ หน่อย พวกกูต่อแถวอยู่ แต่มึงจะทำตรงนี้เลยรึไงวะ”
“ลากเข้าป่าข้างทางตรงนี้แหละกูทนไม่ไหวละ”
ประโยคนั้นทำให้มะปรางหน้าซีดเผือดตัวสั่งงันงก เธอจะถูกพวกมันลงแขกที่ทุ่งหญ้าข้างทางจริงๆ ใช่ไหม
ใครก็ได้ช่วยด้วย…!!
อยากะโออกไปแบบนั้นทว่าเธอไม่สามารถอ้าปากขอความช่วยเหลือได้ ทุกครั้งที่หวาดกลัว มะปรางจะเป็แบบนี้เสมอสงบนิ่งไม่ไหวติง ทั้งที่เหตุการณ์ตรงหน้าเข้าขั้นอันตรายสุดขีด
ที่เป็แบบนี้อาจเพราะแผลใจที่เคยเห็นแม่ป่วยกระอักเืจนสิ้นใจในตอนเด็กทุกครั้งที่เธอกลัวจึงมีสภาพเหมือนตุ๊กตาไร้ชีวิตเท่านั้น
“ช่วยกูลากยัยนี่เข้าป่าสิวะยืนแข็งทื่อเลยวุ้ย สงสัยคงใช็อกไปละ”
คนที่เรียกตัวเองว่าลูกพี่สั่งการสองคนที่ยืนประกบอยู่จึงช่วยอุ้มร่างบาง มันหมายจะพาเธอเข้าไปย่ำยีในโพรงป่าข้างทาง
มะปรางภาวนาขอให้รถสักคันมาจอดช่วยเธอทว่าดูเหมือนแรงอธิษฐานของเธอส่งไปไม่ถึงใครสักคน
พวกมันลากเธอเข้ามาข้างทางอย่างทุลักทุเลก่อนจะหันไปะโบอกเพื่อนที่เฝ้าดูทาง
“มึงดูต้นทางดีๆนะเว้ย เสร็จละกูจะไปเปลี่ยน”
โพรงหญ้าเขียวขจีข้างทางสามารถบดบังกลุ่มคนที่กำลังทำชั่วได้เป็อย่างดี ผ้าคลุมที่ปกปิดเกาะอกเอาไว้ ถูกมืออันหยาบช้าถอดทิ้งบนพื้นไม่ไยดี
ร่างเล็กสั่นระริกมะปรางแทบช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย สายตาหื่นกระหายของพวกมันกำลังโลมเลียผิวเนียน
“แม่งเอ๊ย! ขาวชะมัด”
“ลูกพี่อย่ามัวแต่ชมยัยนี่รีบๆ เอาเถอะ เดี๋ยวคนอื่นก็มาเห็นเข้าหรอก”
เสียงของกลุ่มเด็กแว้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องร่างเซ็กซี่ของเธอกำลังจะถูกพวกมันย่ำยี แม้หวาดกลัวขึ้นใจ ทว่าไม่อาจปกป้องทุกตารางนิ้วบนร่างกาย
กระโปรงตัวสั้นกำลังถูกมือชั่วช้าของหัวหน้ากลุ่มดึงขึ้นเผยให้เห็นแพนตี้ตัวจิ๋ว พวกมันกลืนน้ำลายไปตามๆ กัน แสงไฟข้างทางส่องสว่างสามารถเห็นความเซ็กซี่บนร่างบางทุกซอกทุกมุม
“ไม่ไหวแล้ววุ้ยจิ๋มปิจังของยัยนี่สวยชะมัด กูอยากเห็นชัดกว่านี้”
สิ้นเสียงของคนชั่วมือหยาบก็จับแพนตี้จิ๋วจะถอดออก ทว่าเสียงของหนึ่งในกลุ่มโวยวายขึ้นเสียก่อน
“เฮ้ย! พวกมึงรีบหนีโว้ย”
“ทำไมวะ”
“เร็วสิว้อยคนในแก๊ง Donovan กำลังมาทางนี้”
ทันทีที่ได้ยินชื่อแก๊งมาเฟียเ้าถิ่นพวกเด็กแว้นก็รีบออกจากโพรงหญ้าขี่มอเตอร์ไซค์หนีไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งให้มะปรางนอนแน่นิ่งอยู่ในโพรงหญ้าเธอขยับตัวไม่ได้ เพราะยังสั่นกลัวคนพวกนั้นไม่หาย
ทว่าพวกที่ปรากฏตัวขึ้นยิ่งน่ากลัวกว่าพวกมันกำลังย่างก้าวมาใกล้โพรงหญ้า สงสัยว่ากลุ่มเด็กแว้นเอาอะไรมาซุกซ่อนไว้แถวนี้
ทันทีที่เห็นร่างมะปรางนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นคนที่มาเห็นเป็คนแรกก็ะโเรียกพวกให้มาดู
481
