เช้าวันต่อมา นรกของจริงก็ได้เริ่มต้นขึ้น...
"อ่อนหัด! การควบคุมมานาของนายมันหยาบยิ่งกว่าเด็กอนุบาลอีก!"
ปัก!
เสียงดาบไม้ในมือเซ็ตสึนะเคาะลงบนกะโหลกของไคโตะดังสนั่น จนเด็กหนุ่มลงไปนอนกลิ้งกุมหัวน้ำตาเล็ด
"โอ๊ยยย! เจ็บนะพี่สาว! ไหนบอกจะสอนเวทมนตร์ไง นี่มันซ้อมคนชัดๆ!" ไคโตะโวยวาย สภาพตอนนี้เขาดูไม่ได้เลย เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่น หน้าตาบวมปูดจากการโดนกับดักที่เซ็ตสึนะวางไว้รอบค่ายฝึก
เซ็ตสึนะยืนกอดอกพิงต้นไม้ ชุดนักเรียนญี่ปุ่นที่ควรจะดูน่ารักกลับดูน่าเกรงขามเมื่ออยู่บนร่างเธอ เธอถอนหายใจพลางส่ายหน้า
"นายเอาแต่ยิง 'แอร์ บุลเล็ต' โง่ๆ ใส่ก้อนหินมาทั้งเช้าแล้ว มีรอยขีดข่วนสักนิดไหม?" เธอชี้ไปที่หินก้อนใหญ่ตรงหน้า ซึ่งยังคงสภาพดีเยี่ยม ไม่มีแม้แต่รอยถลอก
"ก-ก็เวทลมมันพลังโจมตีน้อยนี่นา..." ไคโตะเถียงเสียงอ่อย
"ผิด" เซ็ตสึนะเดินเข้ามาหาเขา แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาไคโตะ "ลมไม่ได้อ่อนแอ... แต่นายต่างหากที่ 'บีบอัด' มันไม่เป็"
"บีบอัด?"
"มานี่"
เซ็ตสึนะดึงแขนไคโตะให้ลุกขึ้น แล้วเดินอ้อมไปยืนซ้อนด้านหลังเขา ทันใดนั้น... ไคโตะก็ต้องตัวแข็งทื่อ
เพราะพี่สาวแสนสวยในชุดนักเรียนกำลัง แนบชิด แผ่นหลังของเขาอยู่!
"ยะ... ยืนใกล้ไปไหมครับ?" ไคโตะเสียงสั่น
"หุบปาก แล้วตั้งสมาธิ" เธอสั่งเสียงเข้ม
มือเรียวนุ่มของเซ็ตสึนะเอื้อมมาจับที่แขนขวาของไคโตะ ยกมือเขาขึ้นเล็งไปข้างหน้า ส่วนมืออีกข้าง... วางทาบลงบนหน้าท้องน้อย (Tanden) ของเขา เพื่อเช็คการไหลเวียนของพลังเวท
"อึึก!" ไคโตะสะดุ้งเฮือก ััจากมือเธอมันอุ่นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง แถมหน้าอกนุ่มหยุ่นภายใต้เสื้อเชิ้ตนักเรียนยังเบียดชิดกับแผ่นหลังของเขาทุกครั้งที่เธอหายใจเข้าออก
‘สมาธิ... สมาธิบ้าบออะไรกันฟะ! แบบนี้ใครมันจะไปมีสมาธิไหววว!’ ในหัวไคโตะตอนนี้มีแต่กลิ่นตัวหอมๆ กับัันุ่มนิ่มเต็มไปหมด
"หายใจเข้าลึกๆ..." เสียงกระซิบของเธอดังอยู่ข้างหู ลมหายใจอุ่นรดต้นคอจนขนลุกซู่ "อย่าปล่อยพลังออกไปมั่วซั่ว จินตนาการว่านายกำลังบีบอากาศรอบมือให้แหลมคมที่สุด... เหมือนใบมีด"
"อะ... อื้อ..." ไคโตะหน้าแดงเถือก พยายามรวบรวมสมาธิที่กระเจิดกระเจิง
"รู้สึกไหม? มานาของนายกำลังไหลจากท้อง... ผ่านมาที่แขน..." เธอกดมือบนหน้าท้องเขาเน้นๆ แล้วค่อยๆ ไล้นิ้วตามแนวแขนเขาขึ้นมา "บีบมัน... อัดมันให้แน่น..."
ด้วยความตื่นเต้นผสมความเขิน ไคโตะเผลอเกร็งตัวผิดจังหวะ
ปู้ดดดด!
แทนที่จะเป็ใบมีดลม กลับกลายเป็เสียงลมระบายออกเหมือนเสียงตดลูกโป่งแตก ลมตีกลับพัดเอากระโปรงนักเรียนของเซ็ตสึนะเปิดพึ่บขึ้นมาตีหน้าไคโตะเต็มๆ
"แอ่ก!"
ความเงียบเข้าปกคลุมป่าชั่วขณะ...
ไคโตะค่อยๆ ดึงชายกระโปรงออกจากหน้าตัวเอง แล้วค่อยๆ หันไปมองข้างหลังด้วยความหวาดกลัวระดับสุดขีด
เซ็ตสึนะยังคงยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งกดกระโปรงลง อีกมือหนึ่ง... กำหมัดแน่นจนเส้นเืปูด แต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย
"ไคโตะ..."
"คะ-ครับ!!"
"ไปวิ่งรอบูเา 50 รอบ... เดี๋ยวนี้!!!!!"
...
เย็นวันนั้น หลังจากที่ไคโตะวิ่งจนเกือบตายและโดนทำโทษจนน่วม เขากลับมายืนที่หน้าก้อนหินก้อนเดิมอีกครั้ง ด้วยความแค้นเคืองและความเจ็บใจ (บวกกับความจำฝังใจเื่ััเมื่อกี้)
‘บีบอัด... บีบอัดให้แหลมคม...’
เขาหลับตา นึกถึงััที่เซ็ตสึนะสอน (พยายามตัดเื่หน้าอกออกไป) รวมสมาธิทั้งหมดไปที่ปลายนิ้ว วงเวทสีเขียวเข้มปรากฏขึ้น คราวนี้มันหมุนวนเร็วและรุนแรงกว่าเดิม เสียงหวีดหวิวของลมกรีดร้องแหลมสูง
“วินด์ คัตเตอร์ (Wind Cutter)!”
วูบ!
สายลมที่มองไม่เห็นพุ่งออกไปเป็เส้นตรง เฉือนผ่านอากาศ
แครก...
ก้อนหินั์เงียบเสียงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ส่วนบนของมันจะค่อยๆ เลื่อนไถลตกลงมาที่พื้น... หน้าตัดเรียบกริบราวกับถูกตัดด้วยเลเซอร์
ไคโตะเบิกตากว้าง มองผลงานตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา มือไม้สั่นด้วยความตื่นเต้น
"ทะ... ทำได้... ทำได้แล้วโว้ยยย!"
เซ็ตสึนะที่แอบยืนดูอยู่บนกิ่งไม้ไกลๆ มองภาพนั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
"เรียนรู้ไวกว่าที่คิดนี่... เ้าเด็กบ้ากาม"
3K
