รักร้าย บอดี้การ์ดมาเฟีย

        "ยูมิเล่าให้พี่ฟังสิว่าทำไมยูมิถึงมาทำงานที่นี่ แล้วไม่เรียนหนังสือแล้วเหรอ" พรพระพายเข้าเ๱ื่๵๹ทันที

        "ยูมิหนีออกจากบ้านค่ะ" เด็กสาวบอกเสียงเศร้า

        "หนีออกจากบ้าน เด็กอายุสิบเจ็ดเนี่ยนะ รู้ไหมว่าอันตรายมาก แล้วยิ่งยูมิเป็๲ผู้หญิงด้วย"

        "ถ้ายูมิไม่หนีออกมา แฟนใหม่ของแม่ก็จะปล้ำยูมิ แม่ก็เข้าข้างแฟนใหม่แม่ แต่เขายังไม่ได้ทำอะไรนะ ยูมิหนีออกมาได้ก่อน"

        "โธ่ยูมิ แล้วตอนนี้ยูมิอยู่ที่ไหน" พรพระพายถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของเด็กสาว เธอพอจะรู้ว่าครอบครัวของยลดาเป็๲อย่างไร แต่ก็ไม่คิดว่าเด็กอายุสิบเจ็ดจะเจอเ๱ื่๵๹เลวร้ายแบบนี้

        "ยูมิเช่าห้องอยู่ค่ะ เป็๞ห้องของเพื่อน เขาคิดแค่ค่าน้ำค่าไฟ เพราะเขาสงสารยูมิ แล้วยูมิก็ทำงานเป็๞เด็กเสิร์ฟที่ร้านอาหาร"

        "ทำไมเด็กอายุสิบเจ็ดต้องมาเจอเ๱ื่๵๹แบบนี้ด้วยนะ เอาแบบนี้ ยูมิมาอยู่กับพี่ไหม พี่จะขอพี่แทนให้ หรือไม่ก็ไปอยู่คอนโดของพี่"

        "จริงเหรอคะ พี่พายให้ยูมิไปอยู่กับพี่พายได้จริงๆ นะ"

        "จริงสิ แต่พี่ต้องคุยกับพี่แทนก่อนนะ ว่าเขาจะยังไง"

        "ขอบคุณค่ะพี่พาย พี่พายใจดีกับยูมิตลอดเลย ยูมิรักพี่พายนะ"  ยลดาโผกอดพรพระพายด้วยความตื้นตัน และดีใจเป็๞อย่างมาก

        "จ้า พี่ก็รักยูมิ" พรพระพายกอดตอบพร้อมตบหลังเด็กสาวเบาๆ เป็๲การปลอบโยน

        "พี่แทนคะ คือพายอยากจะขอให้ยูมิไปอยู่ที่บ้านได้ไหมคะ หรือถ้าพี่แทนไม่โอเค พายให้ยูมิไปอยู่ที่คอนโดพายก็ได้" พรพระพายบอกแทนไท

        ตรัยคุณหันไปมองหน้ายลดาทันที สายตาของเขาบ่งบอกว่าไม่ไว้ใจในตัวเด็กผู้หญิงคนนี้

        "พี่ขอเหตุผลที่จะให้เด็กคนนี้ไปอยู่ที่บ้าน" แทนไทเอ่ยขอเหตุผลกับว่าที่ภรรยา เธอก็เล่าเ๱ื่๵๹ของยลดาให้เขาฟังทั้งหมด

        "ถ้างั้นก็แล้วแต่พาย" แทนไทตอบ

        "ขอบคุณค่ะคุณแทน ยูมิจะช่วยทำงานบ้าน จะช่วยทำงานทุกอย่างเลยค่ะ" ยลดายิ้มหน้าบาน ดีใจอย่างสุดซึ้ง

        "พายแน่ใจแล้วเหรอว่าเด็กคนนี้ไม่ได้ปั้นน้ำเป็๲ตัว" ตรัยคุณยังคงไม่ไว้วางใจ

        "ถ้าพี่เดย์ไม่ไว้ใจยูมิ พี่เดย์ก็สืบเ๹ื่๪๫นี้ได้นี่คะ เ๹ื่๪๫แค่นี้ไม่เกินความสามารถของพี่เดย์อยู่แล้ว" ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ยากถ้า ตรัยคุณจะสืบประวัติของยลดา ขนาดเ๹ื่๪๫ของเธอเขาก็ยังตามสืบมาให้แทนไทได้เลย

        "พี่ต้องสืบแน่ ให้พี่สืบก่อนไหมแล้วค่อยให้เข้าไปอยู่ในบ้าน พี่ไม่ค่อยไว้ใจ"

        "ยูมิเป็๞ผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียว บอดี้การ์ดก็มีเต็มบ้าน ยูมิคงทำอะไรใครไม่ได้หรอกค่ะ"

        "ก็ได้ แต่ถ้าพี่สืบจนรู้ว่ายัยนี้ปั้นน้ำเป็๲ตัวพี่ไม่เอาไว้นะ"

        "ถ้าเป็๞แบบนั้นจริงๆ พายก็แล้วแต่พี่เดย์เลยค่ะ"

        ยลดามองหน้าตรัยคุณอย่างกับจะกินเ๧ื๪๨กินเนื้อ เขาก็จ้องกลับด้วยแววตาแข็งกร้าว

        "พี่อยากขึ้นห้องแล้ว พายไปกับพี่นะ" แทนไทพูดขึ้น

        "ค่ะ พี่เดย์คะ พายรบกวนพี่เดย์พายูมิไปเก็บของที่ห้องเช่าได้ไหมคะ" พรพระพายตอบแทนไท ก่อนจะหันไปพูดกับตรัยคุณ

        "ไม่ต้องค่ะพี่พาย ยูมิไปคนเดียวได้ ห้องเช่ายูมิอยู่ถัดไปอีกแค่สองซอยเอง"

        "ทำไม กลัวฉันไปรู้ความลับเธอหรือไง"

        "ยูมิไม่มีความลับอะไรทั้งนั้นแหละ อย่ามาหาเ๹ื่๪๫ยูมินะ" ยลดาตอบโต้อย่างไม่เกรงกลัว

        "พายเวียนหัวกับสองคนนี้จังเลย เราขึ้นห้องกันดีกว่าค่ะพี่แทน  อาชิไปนอนกับแม่พายไหมคะ"

        "ไปฮับ อาชิง่วงแย้ว"

        "ไปสิจะยืนรออะไร" ตรัยคุณเอ่ยขึ้นเมื่อสามคนพ่อแม่ลูกเดินกลับห้องไปแล้ว

        "ก็ไปดิ" ยลดาตอบ

        ตรัยคุณตามยลดามาเก็บของที่ห้องเช่าเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกมาประมาณสองซอย

        "รออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวยูมิเข้าไปเก็บของแป๊บเดียว" เด็กสาวเอ่ยบอกเมื่อมาถึงหน้าห้องเช่าที่เธอพักอาศัย ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป แต่   บอดี้การ์ดร่างสูงก็เดินเบียดแทรกตัวนำเข้าไปในห้องก่อน

        "ทำไมกลัวฉันจะรู้อะไรหรือไง" ตรัยคุณถามพลางมองไปรอบๆห้องเช่าราคาถูก ที่มีเพียงตู้เสื้อผ้ากับเตียงเก่าๆ

        "ไม่มีมารยาทเลยนะ"

        "รีบเก็บของ ฉันให้เวลาสิบห้านาที" เขาบอกก่อนจะเดินไปนั่ง ไขว่ห้างที่ปลายเตียง

        ตรัยคุณนั่งมองพิจารณาตัวเด็กสาว สังเกตพฤติกรรมของเธอ ว่าเธอจะแสดงพิรุธอะไรออกมาหรือไม่ แต่เท่าที่เขาสังเกตก็ยังไม่พบสิ่งผิดปกติ แต่เขาก็ยังไม่มีทางไว้ใจ

        ยลดารีบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้ ซึ่งเธอใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ เพราะเธอมีเสื้อผ้าแค่ไม่กี่ชุด แล้วก็ไม่ลืมที่จะหยิบกระปุกออมสินหมาน้อยสีขาวของเธอไปด้วย

        ยูมิเดินไปบอกแยมว่าจะย้ายออก แล้วฝากให้แยมบอกป้าของเธอด้วยเ๹ื่๪๫งานร้านอาหาร พร้อมทั้งจ่ายค่าเช่าซึ่งก็เป็๞เงินที่ได้มาจากการทำงานเป็๞เด็กเสิร์ฟ ที่เขาจ่ายเป็๞รายวันให้ ดีที่เธอหางานทำได้เร็ว เธอจึงไม่ต้องทุบหมาน้อยของเธอ