"คุณพ่อท่านตามคุณพร้อมมา มีกระไรคะ" ร่างเล็กเข้าไปนั่งข้างคนเป็พ่อ ตามมาด้วยพันวา และนโม
"ไม่มีอะไร พ่อเห็นลูกไปนานแล้ว เลยให้พันวาไปตาม จำพันวาได้ไหมเขาเป็ลูกเพื่อนสนิทพ่อไง เมื่อก่อนมาบ้านเราบ่อยๆ" แต่่หลังๆเหมือนพันวาจะเงียบหายไป ไม่ติดต่อ ไม่เข้ามาเยี่ยมเหมือนอย่างเคย แต่ข้างนอก หรือที่มหาลัยพัฒน์เองก็ไม่รู้ว่ามีมาทักพร้อมลูกของตนบ้างหรือไม่ แต่พอพันวารู้เื่การป่วยก็รีบมาทันทีเลย
"จำไม่ได้ค่ะ" ร่างเล็กอยากบอกว่าคุณพร้อมจำใครไม่ได้เลยค่ะคุณพ่อท่าน
"ไม่เป็ไรนะน้องพร้อม เดี๋ยวเจอกันบ่อยๆก็จำได้เอง" พันวาบอกเสียงนิ่ม
"พ่อคิดว่าจะให้พี่เค้ามารับมาส่งลูกไปมหาลัยลูกเห็นว่ายังไงบ้าง ตอนเด็กๆสนิทกันมากเลยนะ ถ้าได้พูดเื่เก่าๆ อยู่ด้วยกันบ่อยๆอาจจำอะไรได้ก็ได้" คนเป็พ่อพูดบอกขึ้น จริงๆอยากเปิดโอกาสให้ลูกชายเพื่อนคนนี้อีกซักครั้ง และไม่อยากให้นโมเข้าใกล้หรือเป็คนกระตุ้นความจำให้ลูกชายด้วย คุณพร้อมไม่เข้าใจจึงได้แต่เอียงหน้าสงสัย
"มหาลัยคือที่สำหรับเรียนหนังสือ คุณอาจะให้พี่มารับมาส่ง เราจะให้พี่มารับมาส่งไหม" พันวาอธิบาย และถามขึ้น
"คุณพร้อมเข้าใจแล้วค่ะ" คนตัวเล็กยิ้มบอก
"ให้พี่พร้อมไปกับพราวกับพี่นโมก็ได้นะคะคุณพ่อ จะได้ไม่ลำบากพี่พันวาด้วย ยังไงพี่นโมก็ มารับส่งพราวอยู่แล้ว" หญิงสาวเสนอขึ้น
"ไม่ต้อง แกก็ไปกับแฟนแก ให้พี่แกไปกับตาพันวาแหละดีแล้ว" คุณพัฒน์พูดเสียงดุ
"จะไม่รบกวนคนอื่นเปล่าๆเหรอคะคุณ" แม่ของหญิงสาวพูดขึ้นบ้าง
"ไม่หรอกครับคุณน้า ผมเต็มใจ" พันวาบอกด้วยรอยยิ้ม
"แล้วจะไปไหม" คนเป็พ่อถามขึ้นอีกครั้ง
"ไปค่ะ แต่คุณพร้อมไม่ทราบเวลา คุณพร้อมต้องไปเวลาเท่าไหร่คะ"
"เดี๋ยวพี่โทรบอกโอเคไหม" ร่างเล็กยิ่งไม่เข้าใจกันไปใหม่ คนที่นี่มีเครื่องมือแปลกๆชื่อแปลกๆให้ได้ยินเยอะเลย
"เดี๋ยวพี่สอนใช้โทรศัพท์ด้วย" พอได้ยินแบบนั้น คุณพร้อมก็พอเข้าใจยิ้มรับทันที มือเล็กยกขึ้นไหว้คนพี่อย่างไม่รีรอ
"คุณพร้อมของพระคุณค่ะ"
"ตาพันวามีธุระที่ไหนไหม" พ่อของพร้อมถามขึ้น
"ผมว่างทั้งวันครับ" พันวาพูดบอกด้วยรอยยิ้ม
"พาพร้อมไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ได้ไหม พอดีอาว่าจะเคลียร์งานที่ค้างไว้หน่อย เครื่องเก่าเค้าเสียตอนตกน้ำน่ะ" พันวาที่ได้ยินตาลุกวาวขึ้นมาทันที
"ได้สิครับ" พ่อของน้องเปิดโอกาสขนาดนี้ พันวาต่องคว้าไว้แบบไม่ต้องคิดอยู่แล้ว
"งั้นฝากด้วย ดูแลน้องดีๆ" คุณพัฒน์พูดบอกเสียงหนักแน่น
"เชื่อใจผมได้ครับ ผมจะดูแลน้องพร้อมอย่างดี"
"งั้นรีบไปเถอะ พร้อมเองก็ดูแลตัวเองดีๆ ได้โทรศัพท์ใหม่ค่อยมาเอาเบอร์พ่อ ส่วนเงินใช้บัตรในกระเป๋าได้เลย" พ่อของพร้อมพยักหน้ารับ ก่อนจะพูดบอกและวางกระเป๋าเป้ใบเล็กให้คุณพร้อม
"ค่ะคุณพ่อท่าน" คุณพร้อมตอบรับเสียงนุ่ม
"เอ่ออ ให้พราวไปด้วยสิคะ พราวก็ว่าจะไปเดินห้างอยู่เหมือนกัน"
"แกอยากไปก็ให้แฟนแกพาไป อย่าวุ่นวาย พ่อไปทำงานก่อน คุณเองก็ไปพักเถอะ" พัฒน์บอกเสียงนิ่ง ก่อนจะเดินขึ้นห้องทำงานไป
"ไปครับ" พันว่าพูดบอก ก่อนจะลุกขึ้นเดินนำคนตัวเล็กออกมาด้านนอก
"เชิญครับ" คนพี่เปิดประตูให้คนตัวเล็กขึ้นไปนั่งด้วยรอยยิ้ม คุณพร้อมมองอย่างกล้าๆกลัวๆ จับสายกระเป๋าแน่น แต่ก็ยอมขึ้นไปแต่โดยดี พรางคิดว่าสิ่งที่เรียกว่ารถมีหลายอย่างหลายแบบจริงๆ เพราะรถพันวาไม่เหมือนที่ตนนั่งมากับพ่อเลย
"มาพี่คาดเบลท์ให้" พอขึ้นมาประจำที่นั่งคนขับ ก็เห็นว่าพร้อมนั่งตัวเกร็งอยู่ จึงพูดบอกและช่วยคาดเบลท์ให้ คนไม่เคยเข้าใกล้ใครอื่นนอกจากคุณปิ่นผู้เป็ยาย ขยับตัวถดหนีนิดๆเพราะติดเบาะด้านหลัง แต่พอได้กลิ่นหอมๆจากคนพี่ร่างเล็กที่ไม่คุ้นกลิ่นแบบนี้จึงอยากรู้ขึ้นมา
"คุณพันวาคะ"
"หื้ม" คนที่หันไปสตาร์ทรถขานรับ
"คนที่นี่ใช้น้ำปรุงที่ทำจากดอกหรือใบกระไรหรือคะ หอมนัก คุณพร้อมอยากเอามาทำดูบ้างค่ะ" คนพี่ที่ได้ยินหันมาหาคุณพร้อมทันที
"เป็กลิ่นสังเคราะห์ครับ เกิดจากสารเคมี"
"สั่งเคราะห์ สารเคมี คือกระไรหรือคะ ทำไมคุณพร้อมไม่เคยได้ยินเลย" คุณพร้อมไม่เข้าใจและไม่เคยได้ยินว่ามีดอกพวกนี้ด้วย พันวาได้แต่ยิ้มเอ็นดู
"ไม่ใช่พืชหรอกครับ เดี๋ยวพี่พาไปดู"
"ตัวคุณพันวาหอม คุณพร้อมชอบกลิ่นที่คุณพันวาพรหม พาคุณพร้อมไปดูด้วยนะคะ" คนน้องพูดบอกและร้องขอเสียงนิ่ม ทำคนพี่เขินที่ถูกชมว่าตัวหอม จนต้องหันไปขับรถออกแก้เก้อแทน
"ได้สิครับ"
**ห้างสรรพสินค้า**
"คุณพันวาคะ" คนตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าประตูห้างเรียกเสียงสั่น ไม่คิดว่าจะใหญ่โตและมีแต่กระจกล้อมรอบเช่นนี้
"ไม่ต้องกลัวตามพี่มา" คนพี่จะหันมาจับมือ คุณพร้อมก็ขยับหลบทันที คนไม่ได้เป็พ่อแม่พี่น้องจะโดนตัวกันได้เช่นไร
"ไม่งามค่ะ" ทั้งแต่กลัวก็ยังคงตอบเสียงนิ่งอย่างสง่างาม
"โอเคๆ" คนตัวสูงตอบอย่างขำๆ
"งั้นเดินตามพี่มา" คุณพร้อมลังเลแต่ก็ยอมเดินตามอย่างว่าง่ายในที่สุด
"สแกนอุณหภูมิก่อนครับ" ร่างเล็กทำตามคนพี่บอกทุกอย่าง พยายามว่างตัวให้สมกับคนในรั้วในวังอย่างปกติที่สุด
"คุณพร้อมอยากเข้าห้องน้ำค่ะ" คนตัวเล็กพูดขึ้น
"หื้ม ตามพี่มาเดี๋ยวพาไปครับ" คนตัวสูงสงสัยนิดหน่อยเพราะคนน้องพึ่งเข้ามาจากบ้าน ตอนที่ตนไปตามเอง
"ทำไมไม่เข้าครับ" พันวาถามคนตัวขาวที่ยืนหมุนไปมา เหมือนทำอะไรไม่ถูก
"คุณพร้อมใช้มิเป็ค่ะ" คนตัวเล็กบอกเสียงเบา
"อ่อ มาพี่สอน นั่งฉี่ในนี่ดีกว่าเนาะ เราก็นั่งแบบนี้ เสร็จแล้วใช้สายฉีดอันนี้ฉีดล้าง แล้วก็ใช้ทิชชู่ตรงนี้เช็ด กดล่างตรงนี้ พอทำได้ไหม" คุณพร้อมตั้งใจฟังไปก็รู้สึกเขินอายไปที่ต้องมาโดยสอนอะไรแบบนี้
"ได้ค่ะ คุณพันวารอคุณพร้อมข้างหน้านี้เลยนะคะ" ไม่ว่าเปล่าจัดแจงให้คนพี่อย่างดี ชื่อบอกจุดมาร์คที่ให้ติดประตูเลยทีเดียว คนพี่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย ไม่นานก็เสร็จ พันวาต้องพาคนน้องไปล้างมือต่ออีก ก่อนจะออกมา ของทุกอย่างทำคุณพร้อมตื่นตาตื่นใจมากจริงๆ ผู้คนก็แต่งตัวน้อยชิ้นเหลือเกิน
"คุณพันวาคะ ผ้าราคาแพงหรือคะ ทำไมคนที่นี่ถึงใส่เสื้อผ้าตัวเล็กเหมือนเศษผ้ากันนักละคะ" คุณพร้อมทราบดีว่าไม่ควรพูดถึงผู้อื่นมาก แต่ก็ทนความสงสัยไม่ได้ ต้องกระซิบถามเสียงเบา จนพันวาหัวเราะขำ
"จะว่าแพงก็แพงจะว่าถูกก็ถูกแล้วแต่ว่าซื้อร้านไหนครับ แต่ไม่ใช่ว่ามันแพงเขาถึงต้องซื้อเสื้อผ้าตัวเล็ก แต่เป็ความชอบน่ะ" พันวาอธิบาย
"ข้างในอากาศหนาว คุณพร้อมกลัวจะป่วยแทนค่ะ" คนพูดแสดงสีหน้าสงสารจริงจัง จนพันวารู้สึกเอ็นดูไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งของวัน
"ไม่ป่วยหรอกครับ ตามพี่มาโทรศัพท์อยู่ชั้น5 เราต้องขึ้นบันไดเลื่อน" พอเห็นบันไดเลื่อนคนตัวขาวได้แต่ยืนอยู่ห่างๆไม่กล้าเข้าใกล้
"น้องพร้อมมาเร็ว" คนน้องก็สายหน้าเต็มที่ รู้ว่าทำกิริยาไม่เหมาะแต่ก็ไม่สามารถทำตามได้จริงๆ
"บันไดไหลตลอดเวลาเช่นนี้คุณพร้อมไม่กล้าเหยียบค่ะ" คนตัวเล็กพูดบอก แค่มองดูก็เวียนหัวแล้ว
"มาทำตามพี่" คนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมขยับ จนคนพี่ต้องพามาที่ลิฟท์ ดูน่ากลัวแต่เป็กระจกรอบมองเห็นด้านนอกด้วยตอนเคลื่อนตัว คนตัวขาวก็ตื่นตาตื่นใจอีกครั้ง มองดูด้านนอกอย่างสนอกสนใจ และถามไม่หยุด
"ออกมาครับถึงแล้ว"
"คุณพร้อมอยากขึ้นอีก คุณพันวาพาคุณพร้อมขึ้นอีกนะคะ" คุณพร้อมพูดบอกด้วยรอยยิ้มอย่างออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว
"ได้ครับ ตอนนี้ไปกับพี่ก่อนนะ"
"อยากได้รุ่นไหน" พันวาถามขึ้นเมื่อมาถึงร้านโทรศัพท์
"เอ่ออ งั้นพี่เลือกให้ดีกว่าเนาะ" ดูท่าแล้วคงเลือกเองไม่ได้แน่ๆ
"รุ่นนี้พึ่งเข้าใหม่ราคาน่ารักเลยนะคะ ฟังก์ชั่นก็ดี...." พนักงานขายร่ายยาวให้ฟัง
"เอาสีอะไรครับน้องพร้อม"
"คุณพร้อมชอบสีเขียวค่ะ" คนตัวข้าวพูดบอก
"เอาเครื่องนี้แหละครับ" พันวาพูดบอก
"ราคาเท่าไหร่คะ" คนตัวเล็กกระซิบถาม
"รวมซิมอุปกรณ์ ก็ประมาณ55,000 ครับ" พอได้ยินร่างเล็กแทบจะเป็ลม เงินสร้างบ้านได้เป็หลังนี้ได้เ้าโทรศัพท์สี่เหลี่ยมอันเดียว
"จะ จริงเหรอคะ คุณพร้อมไม่เอาแล้วได้ไหมคะ" ร่างเล็กอยากจะดึกคนพี่ออกจากร้านซะตอนนี้เลย ก่อนที่เขาจะมาเก็บเงิน
"ทำไมครับ อยากได้รุ่นอื่นหรอ"
"ราคาแพงนัก บัตรที่คุณพ่อท่านให้จะพอหรือไม่คะ ทางการจะมาจับเราไหมคะเราไม่มีเงินจ่าย" คนตัวเล็กถามด้วยความกังวล มือเล็กหยิบบัตรสีดำคาดทองออกมาให้คนพี่ดู
"อืมม งั้นใช้บัตรพี่แทนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวทางการมาจับ" คนพี่บอกพรางยิ้มอ่อน พร้อมกับที่พนักงานเอาโทรศัพท์มาให้ดู พันวาจึงเอาบัตรของตนให้ซึ่งสีเดียวกับของพร้อมแค่คนละธนาคาร
พอได้โทรศัพท์มาและสอนโทรเข้าโทรออก สมัครแอพโซเชียลให้แล้วสอนให้พอติดต่อคนอื่นได้ให้คนตัวเล็กต่อ คนตัวเล็กยิ่งตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม ไม่คิดว่าคนจะเข้าไปในเครื่องนี้ได้ และดีที่คุณพร้อมเป็คนหัวไวเข้าใจอะไรง่ายๆ เลยใช้เวลาไม่นานนัก ก่อนจะพาคนตัวเล็กไปดูน้ำหอมตามที่สัญญาไว้
"คุณพันวาขา ขึ้นลิฟท์นะคะ" คนตัวเล็กร้องบอกทันที ที่คนพี่บอกต้องไปอีกชั้น
"ครับ" พันวาตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพาขึ้นลิฟท์ไป
"มาทางนี้ครับ" พันวาเดินนำคนตัวเล็กไป
"พี่ใช้กลิ่นนี้" พันวาเอาตัวเทสยื่นไปข้างหน้าพร้อม คนตัวเล็กรับมาดมดู ก่อนจะยิ้มขึ้นอย่างชอบใจ อยากกลับไปลองทำน้ำปรุงเองที่บ้านขึ้นมาทันทีเลย
"คุณพร้อมชอบกลิ่นนี้ค่ะ" บอกด้วนรอยยิ้ม
"จะดูกลิ่นอื่นด้วยไหม"
"ไม่ค่ะ คุณพร้อมชอบกลิ่นนี้" ร่างเล็กบอกกลับ ไม่อยากเลือกหลายอย่าง เพราะตอนใช้จะเลือกไม่ได้ว่าจะใช้อันไหนดี
"ป๊ะไปจ่ายเงิน" คนตัวสูงพาคุณพร้อมไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน คนตัวเล็กหยิบบัตรของตนออกมาทันที
"อันนี้ของคุณพ่อท่านน่าจะจ่ายได้ใช่ไหมคะ" คุณพร้อมถามเสียงเบา คำพูดน่ารักที่ทำให้ทั้งพันวา และพนักงานที่ได้ยินยิ้มตาม
"ใช้ของพี่ดีกว่า เดี๋ยวโดนจับเอา" คนบอกทำการเก็บบัตรเข้ากระเป๋าเป้ด้านหลังที่คนตัวขาวสะพายเสร็จสรรพ ก็ส่งบัตรของตนให้พนักงาน คุณพร้อมแทบลมจับทุกครั้งที่ได้ยินราคา
"กะ กลับกันเถอะค่ะ ของแพงคุณพร้อมไม่อยากรบกวนคุณพันวา เดี๋ยวกลับบ้านคุณพร้อมจะไปขอคุณพ่อท่านคืนให้นะคะ" คนตัวเล็กบอก ยิ่งอยู่นานก็เหมือนจะจนลงไปทุกที
"หึๆ ไม่ต้องหรอกครับ ถือว่าเป็ของขวัญที่เราปลอดภัยจากจมน้ำ" พันวาพูดบอกยิ้มๆ
"ของขวัญกระไรกันคะ ราคาซื้อบ้านได้เป็หลังขนาดนี้" คนตัวเล็กบ่นเสียงเบา
"ไม่ขนาดนั้นหรอก กลับก็กลับ" คนตัวเล็กพนักหน้ารับ ก่อนจะตรงกลับบ้าน
"พี่กลับก่อน พรุ่งนี้เรามีเรียน10โมง พี่จะมารับซัก 9 โมงเช้าละกันจะได้หาอะไรกินด้วย" คนพี่บอกขณะยื่นอยู่หน้าบ้านคนตัวเล็ก
"ให้คุณพร้อมทำให้ไหมคะ ตอบแทนที่คุณพันวาซื้อของให้คุณพร้อมค่ะ" คนตัวสูงเลิกคิ้วขึ้นทันทีที่ได้ยิน
"ได้ครับ พี่กลับก่อนฝากบอกลาคุณอาด้วยนะ" จะสงสัยยังไงก็ตอบรับไปอยู่ดี
"ค่ะ สวัสดีค่ะคุณพันวา" พอคนพี่ออกไปจากบริเวณบ้านแล้ว ก็ตรงเข้าบ้านทันที พอดีกับเห็นแม่นมของร่างนี้ จึงถูกพาขึ้นมาบนห้อง
"คุณพร้อมจะไปหาคุณพ่อท่าน ต้องไปห้องไหนคะ" พร้อมถามแม่นม เพราะไม่อยากสุ่มหาเองให้เสียเวลา
"ตามป้ามาเลยค่ะ" คุณพร้อมฟเดินออกจากห้องตนเองตามแม่นมไปทันที
"ห้องนี้ค่ะ" แม่นมเปิดประตูให้พร้อมเข้าไปในห้องทำงาน
"มาแล้วเหรอ ไหนใช้หมดไปกี่บาท" คุณพร้อมเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาด้วยท่าทีเรียบร้อย
"ไม่เสียค่ะ คุณพันว่าบอกว่าบัตรคุณพ่อท่านอาจไม่พอเลยให้ใช้ของคุณพันวาแทน คุณพร้อมกลัวโดนทางการจับเลยใช้ไปก่อนค่ะ เราจะมีเงินคืนคุณพันวาไหมคะ เสียไปหลายสตางค์มากเลยค่ะ" คนตัวเล็กพูดถามเสียงเครียด
"......" คุณพัฒน์
.
.
แบล็คการ์ด?!
.
.
*********************************************
#ยังไม่แก้คำผิดน้าาาา
คุณพัฒน์ : ที่ได้ยินลูกบอกเงินไม่พอ
พันวา : ที่จะจ่ายให้
287
