ผ่านมาหนึ่งเดือน...
ั้แ่ที่ได้พี่เลี้ยงเด็กเข้ามาช่วยดูแลลูกน้อย เชนทร์และเรยาก็มีเวลาเป็ของตัวเองมากขึ้น สองสามีภรรยาได้นอนเต็มอิ่ม กิจวัตรประจำวันง่ายมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า จากที่เห็นเด็กหนุ่มเป็เพียงพี่เลี้ยงเด็กหน้าซื่อ ชายวัยกลางคนก็เริ่มมองซันเป็น้องชายคนหนึ่ง
ทั้งสองสนิทสนมกันมากกว่าเดิม และการไว้วางใจนั้นทำให้เชนทร์เดินนุ่งผ้าขนหนูโถงถางกลางบ้านโดยไม่ต้องเกรงใจอะไร บางวันเขาก็เคยใส่เพียงกางเกงในตัวเดียวลงมาดื่มน้ำ บางวันก็ถอดเสื้อเหงื่อโชกตัวลงมาจากห้องนอนทั้งๆที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนขนาดนั้น
นอกจากจะช่วยเลี้ยงลูก ซันยังทำอาหารอร่อยอีกต่างหาก จากที่เคยขอให้ทำเพียงอาหารเช้า เรยาก็เริ่มจ่ายเงินเพิ่มและขอให้เด็กหนุ่มมาทำอาหารเที่ยงและอาหารเย็นให้ด้วย ภรรยาสาวเริ่มปรับตัวและมีท่าทีสงบสุขมากว่าเดิม เรยามีเวลาบริหารหุ่นของตัวเอง และดูเหมือนเธอกำลังจะกลับเข้าสู่วงการบันเทิงอีกครั้ง ส่วนเชนทร์ก็ยังคงคะยั้นคะยอขอภรรยามีลูกคนสอง ซึ่งก็ยังไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่นัก
“คุณแน่ใจนะครับว่าจะไม่ไปงานเลี้ยงกับผม”
“ไม่เอาหรอกค่ะ พรุ่งนี้เช้าฉันมีสัมภาษณ์รายการทีวี”
“งั้นผมไปแล้วนะ”
“ขับรถดีๆนะคะ”
เชนทร์ขับรถออกจากบ้านใน่หัวค่ำ วันนี้เขาต้องไปงานเลี้ยงบริษัทเพื่อนสนิทตามมารยาท แม้ภรรยาสาวจะไม่ได้ขี้หงุดหงิดเหมือนเช่นเคย แต่เธอยังคงระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา เมื่อพ่อลูกอ่อนมาถึงงาน เขาก็ใช้เหล้าขม ๆ บรรเทาความอัดอั้นในใจ เพียงแต่การรวมตัวกับเพื่อนครั้งนี้สนุกสนานเกินไป ทำให้เชนทร์เริ่มควบคุมการดื่มของตัวเองไม่ได้เหมือนเช่นเดิม
.
.
.
เที่ยงคืน...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางดึก เรยาสบถด้วยความหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าสามีของเธอเป็คนโทรมา ทันทีที่หญิงสาวรับสาย เสียงปลายสายของฝ่ายชายก็พูดไม่รู้เื่ เชนทร์เหมือนคนเมาขาดสติ กว่าที่เรยาจะรวบรวมประโยคว่าสามี้าให้ขับรถไปรับได้ เธอก็ต้องเอ่ยถามซ้ำๆจนคอแทบแตก
“ก็บอกไปแล้วไงว่าฉันมีงานตอนเช้า”
ภรรยาตัดสาย แต่เธอก็ไม่ได้ใจจืดใจดำขนาดนั้น เรยาโทรไปหาพี่เลี้ยงเด็กของตัวเองก่อนจะขอให้ซันไปรับสามีที่กำลังเมามาย ถึงแม้จะไม่ใช่หน้าที่ แต่เม็ดเงินที่ภรรยาสาวจะจ่ายเพิ่มก็ทำให้เด็กหนุ่มตอบตกลงโดยเร็ว โชคดีที่ตอนนี้ร่างเล็กเองก็นั่งดื่มอยู่กับกลุ่มเพื่อนเช่นเดียวกัน และสถานที่จัดงานนั้นก็ไม่ไกลจากตรงที่ซันอยู่เท่าไหร่
“นี่ซัน ไปรับคุณเชนร์แล้วส่งนอนที่โรงแรมเลยนะ”
“ครับ?”
“เวลาเขาเมาเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานแต่เช้า ไม่อยากให้เขามารบกวนเวลานอนของฉัน”
“โรงแรมไหนหรอครับ”
“ที่ไหนก็ได้ ถามเขาเองก็แล้วกัน”
“อ๋อ ได้ครับคุณเรยา”
ซันบอกลาเพื่อนๆ ก่อนจะเรียกรถแท็กซี่นั่งไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง เมื่อมาถึงหน้างาน เด็กหนุ่มก็เดินถามพนักงานและทราบว่าแขกส่วนใหญ่กลับกันเกือบหมดแล้ว ร่างเล็กเดินไปยังลานจอดรถกว้าง ดวงตากลมโตสอดส่องป้ายทะเบียนและสีรถอันคุ้นเคย จากนั้นจึงเห็นชายในชุดสูทนั่งคอพับหน้าแดงก่ำอยู่ข้างล้อรถของตัวเอง
“คุณเชนร์ครับ”
“…อือออ”
“คุณเชนทร์ ลุกขึ้นก่อนครับ”
“ซัน…นายมาทำอะไรที่นี่”
“คุณเรยาให้ผมมารับน่ะครับ”
“เฮ้ออ จริงหรอเนี้ย”
ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทถอนหายใจ เชนทร์รู้ว่าตัวเองขับรถไม่ไหวแต่ก็พอมีสติพูดคุยรู้เื่ ชายวัยกลางคนซักถามจนได้ความว่าภรรยาสั่งให้เขานอนโรงแรม ยิ่งได้ยินเช่นนั้นคนเป็สามีก็ยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิม ซันล้วงมือเข้าไปในกางเกงเพื่อหากุญแจรถ แต่ดูเหมือนเขารจะพบกับอะไรบางอย่างที่ทำให้ต้องหยุดชะงัก
“หาอะไร”
“ก…กุญแจรถน่ะครับ”
“ที่บีบอยู่ไม่ใช่กุญแจนะ”
“อ…อ๋อ”
ของแข็งลำใหญ่ทำให้ซันพ่นลมหายใจร้อนระอุ เด็กหนุ่มดึงมือออกมาจากกางเกง ก่อนที่ชายร่างสูงจะยื่นกุญแจรถในกระเป๋าชุดสูทให้ ซันทำการพยุงร่างหนาและเปิดประตูเข้าไปด้านใน จากนั้นเด็กหนุ่มจึงขับรถยนต์คันใหญ่เดินทางหาโรงแรมไปทั่วเมืองกรุง
266
