ชายชรายังคงนั่งอยู่หน้าผลึกเดิม
---
ห้องหินเงียบงัน
---
ไม่มีหน้าต่าง
ไม่มีแสงอาทิตย์
ไม่มีสิ่งใดบอกเวลา
---
มีเพียงผลึกใสขนาดเท่ากำปั้น
ที่ลอยอยู่เหนือแท่นหิน
---
ภายในผลึก
จุดแสงเล็ก ๆ กำลังกะพริบช้า ๆ
---
ตุบ...
---
ตุบ...
---
ตุบ...
---
เหมือนหัวใจที่กำลังเต้น
---
ชายชรามองมันอยู่เงียบ ๆ
---
ไม่พูด
ไม่ขยับ
---
ราวกับกำลังเฝ้ารอสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
---
เวลาผ่านไปนานเท่าไร
ไม่มีใครรู้
---
ในที่สุด
เขาก็ยื่นมือออกไป
---
หยิบบันทึกเก่าเล่มหนึ่งขึ้นมา
---
ปกหนังสีหม่น
ขอบกระดาษเหลืองซีดตามกาลเวลา
---
เขาเปิดมันอย่างช้า ๆ
---
หน้ากระดาษส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ
---
สายตาของชายชรากวาดผ่านตัวอักษรโบราณ
ทีละบรรทัด
---
ก่อนจะหยุดอยู่ที่ข้อความหนึ่ง
---
> เมื่อผู้เดินทางกลับมา
> เส้นทางที่หลับใหลจะตื่นขึ้นอีกครั้ง
---
ห้องหินกลับสู่ความเงียบ
---
ชายชราปิดบันทึก
---
แล้วมองผลึกอีกครั้ง
---
แสงภายในผลึกยังคงเต้นเป็จังหวะ
---
ตุบ...
---
ตุบ...
---
ตุบ...
---
ราวกับกำลังตอบสนองต่อใครบางคน
ที่อยู่ไกลออกไป
---
ชายชราไม่ได้พูดอะไร
---
แต่แววตาของเขา
ดูเหมือนคนที่กำลังรอคอยบางสิ่งมานานแสนนาน
---
และในที่สุด
สิ่งนั้นอาจกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว
---
...
---
เช้าวันเดียวกัน
---
อาร์คัสกำลังช่วยท่านตาผ่าฟืนอยู่หน้าบ้าน
---
แต่สายตาของเขา
กลับมองไปยังเนินเขาบ่อยกว่าปกติ
---
คนจากนครแห่งแสงยังคงอยู่ในหมู่บ้าน
---
ตลอดทั้งวัน
พวกเขาเดินสำรวจไปทั่วพื้นที่
---
พูดคุยกับชาวบ้าน
---
และขึ้นไปที่หอคอยหลายครั้ง
---
แต่ดูเหมือนจะไม่พบสิ่งที่้า
---
อย่างน้อย
จากที่อาร์คัสสังเกต
ก็เป็เช่นนั้น
---
เด็กหนุ่มแอบมองพวกเขาจากระยะไกล
---
ชายผมสีเงินยังคงดูสงบนิ่ง
---
ส่วนหญิงสาวสวมแว่น
ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่พบเห็น
---
บางครั้ง
อาร์คัสเห็นเธอนั่งจดอะไรยาวเหยียด
จนแทบไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย
---
"เ้ามองพวกเขาอีกแล้ว"
---
เสียงท่านตาดังขึ้น
---
อาร์คัสสะดุ้ง
---
"ข้าแค่อยากรู้"
อาร์คัสตอบ
---
"ความอยากรู้ทำให้คนจำนวนมากเดือดร้อน"
ท่านตากล่าว
---
"แล้วถ้าไม่รู้ล่ะ"
อาร์คัสสวนกลับทันที
---
ท่านตาหยุดมือ
---
ก่อนตอบเบา ๆ
---
"บางครั้ง"
---
"นั่นอาจเป็ทางเลือกที่ดีกว่า"
---
อาร์คัสไม่เห็นด้วย
---
และท่านตาก็รู้ดีว่าเขาไม่เห็นด้วย
---
ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
---
ลมเย็นพัดผ่านหมู่บ้าน
---
่บ่าย
อาร์คัสเดินไปยังบ่อน้ำกลางหมู่บ้าน
---
และที่นั่น
เขาก็เห็นชายผมสีเงินอีกครั้ง
---
ชายคนนั้นกำลังพูดคุยกับผู้ใหญ่บ้าน
---
สีหน้าสงบเหมือนเดิม
---
แต่อาร์คัสไม่รู้ทำไม
---
เขากลับรู้สึกว่า
คนผู้นั้นกำลังมองหาอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา
---
เหมือนนักล่า
ที่กำลังตามรอยสิ่งที่มองไม่เห็น
---
ในจังหวะหนึ่ง
---
ชายผมสีเงินหันมา
---
สายตาของทั้งสองสบกันเพียงชั่วครู่
---
อาร์คัสรีบหลบตาทันที
---
หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผล
---
เขารีบเดินจากมา
---
แต่ความรู้สึกประหลาดยังคงอยู่
---
ราวกับชายคนนั้นมองเห็นบางอย่าง
ที่แม้แต่อาร์คัสเองก็ยังไม่เข้าใจ
---
เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ
---
คณะสำรวจกลับลงมาจากเนินเขาอีกครั้ง
---
สีหน้าของพวกเขาดูไม่ต่างจากเดิม
---
ไม่ดีขึ้น
---
แต่ก็ไม่แย่ลง
---
เหมือนคนที่รู้ว่า
คำตอบอยู่ใกล้แค่เอื้อม
---
แต่ยังมองไม่เห็นมัน
---
คืนนั้น
---
อาร์คัสนอนมองเพดานไม้ของบ้าน
---
นอนไม่หลับ
---
เขาไม่รู้ว่าทำไม
---
แต่ยิ่งคนพวกนั้นอยู่ที่นี่นานเท่าไร
---
เขายิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น
---
เหมือนบางสิ่งกำลังค่อย ๆ เข้าใกล้
---
ช้า ๆ
---
แต่หยุดไม่ได้
---
อาร์คัสพลิกตัว
---
แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
---
หอคอยยังคงตั้งอยู่บนเนินเขา
---
เงียบงัน
---
มืดมิด
---
เหมือนทุกคืนที่ผ่านมา
---
แต่ไม่รู้ทำไม
---
เขากลับรู้สึกว่า
มันกำลังเฝ้ามองเขาอยู่เช่นกัน
---
และเป็ครั้งแรก
---
ที่อาร์คัสเริ่มคิดว่า
---
บางที
---
การอยู่ที่นี่ต่อไป
---
อาจไม่ใช่ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดอีกแล้ว
2K
