เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!
เสียงขว้างปาทำลายข้าวของในห้องของคุณหนูไฉ่หงดังไม่หยุด ไม่มีใครกล้าสู้หน้าคุณหนูในตอนนี้แม้สักคน บรรดาสาวใช้ต่างยืนตัวสั่นงันงกอยู่ภายนอกเรือนของคุณหนู แม้แต่บิดามารดายังไม่กล้าเข้าใกล้เพื่อมาดู ได้แต่ส่งสาวใช้มาคอยดูเหตุการณ์เพื่อไปรายงานเท่านั้น วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไรจึงทำให้คุณหนูเป็เช่นนี้
“พวกเ้ารู้หรือไม่ว่าคุณหนูเป็อะไร? เหตุใดจึงเป็เช่นนี้ ข้าเห็นเมื่อเช้าก็ไปเดินเล่นตลาดอารมณ์ดีอยู่เลย กลับมาใยกลายเป็เช่นนี้ไปได้!”
บรรดาสาวใช้ต่างแอบกระซิบคุยกัน ด้วยกลัวว่าคุณหนูอารมณ์ร้ายผู้นี้จะได้ยินเข้าแล้วจะพาลพวกนางไปด้วย
“ก็เพราะไปตลาดนั่นแหละเ้าค่ะท่านป้า คุณหนูไปพบกลุ่มบุตรสาวข้าหลวงมา พวกนางต่างมีคู่หมายแล้วยกเว้นคุณหนูของเรา ทั้งที่คุณหนูอายุย่าง 18 ปีแล้วกลับยังไม่ได้ออกเรือนเช่นสตรีอื่น กลับมาจึงอาละวาดเช่นนี้ ชายหนุ่มแถวตลาดแม้จะมองคุณหนูของเราตาไม่กระพริบแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้สักคน ด้วยรู้กิตติศัพท์ความดุร้ายเอาแต่ใจของนางดีอย่างไรเล่าเ้าคะ”
“แล้วยามไปข้างนอกไม่มีบุรุษใดเกี้ยวคุณหนูเราเลยแม้สักคนรึ!?”
ทุกคนต่างส่ายหน้าช้าๆ อย่างไม่รู้จะทำเช่นไรแล้ว
“คุณหนูของเรางดงามถึงเพียงนี้ ใยเหล่าบุรุษพวกนั้นจึงขี้ขลาดไม่กล้าเข้าใกล้ก็ไม่รู้เ้าค่ะ แม้นางจะขี้โมโหไปบ้างแต่ยามดีก็ดีใจหายเลยนะเ้าคะ คนภายนอกมองเพียงว่าคุณหนูของเราเย่อหยิ่ง ทั้งยังดุร้าย หากไม่เพราะคุณหนูมีวรยุทธและตีคนที่มาเกาะแกลวนลามไปทั่วก็คงพอมีชายหนุ่มมาเกี้ยวบ้างอยู่หรอกเ้าค่ะ ชายหนุ่มพวกนั้นเข้ามาไม่รู้กาลเทศะเองต่างหากทั้งยังทำตัวรุ่มร่าม ล้วนสมควรถูกตีแล้วเ้าค่ะ”
“เฮ้อ! เราปล่อยให้คุณหนูทำลายข้าวของระบายโทสะไปก่อนเถิด เข้าไปตอนนี้ก็ไม่ช่วยอะไร อย่างไรนางคงรู้สึกเสียหน้าต่อผู้อื่นที่ยังไม่มีคู่หมายเท่านั้น ทั้งที่นางทั้งงดงามกว่า ร่ำรวยกว่า ทั้งยังเก่งกาจมีวรยุทธสูงกว่าสตรีทุกคนในเมืองนี้ กลับสู้เหล่าบุตรสาวข้าหลวงที่ทำเป็แต่งานบ้านงานเรือนและงามไม่เท่านางสักคน จะทำอย่างไรได้ล่ะเื่แบบนี้มันบังคับจิตใจกันไม่ได้ แม่สื่อก็ไม่มีใครเข้ามาเรือนเราแม้สักคนจริงๆ ทั้งที่คุณหนูงดงามถึงเพียงนี้!”
“คงเป็เช่นนั้นแหละเ้าคะ พวกข้าก็ไม่กล้าเข้าไปสู้หน้าสักคน แม้คุณหนูจะรู้ว่าตนเองเหนือกว่าผู้อื่นแต่กลับกลายเป็นางผู้เดียวที่ไร้ชายหนุ่มมาสู่ขอ หรือเหล่าบุรุษกลัวว่าสินสอดจะมีไม่มากพอให้บุตรสาวคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองนี้ก็เป็ได้นะเ้าคะ”
“ที่เ้าพูดมาก็มีเหตุผล เอาเถอะ! ข้าจะไปรายงานคุณท่านกับฮูหยินว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจึงทำให้คุณหนูเป็เช่นนี้ เอาไว้คุณหนูเรียกหาพวกเ้าค่อยเข้าไปแล้วกัน รอกันอยู่ด้านนอกนี่ล่ะ”
“เ้าค่ะท่านป้าหวัง พวกข้าคงทำได้เพียงเท่านี้จริงๆ”
สาวใช้ 2-3 คนได้แต่ยืนรออยู่ด้านนอกเรือนของคุณหนูไฉ่หง ต่างคนต่างชะเง้อคอรอฟังเสียงของคุณหนูเรียกหาพวกนาง วันนี้พวกนางคงต้องเหนื่อยเก็บกวาดอีกแล้ว ยามคุณหนูโมโหทีไรมักทำลายข้าวของ ยังดีที่บิดามารดาของคุณหนูร่ำรวยมากจึงไม่เสียดายข้าวของเท่าใดนัก ทั้งของล้ำค่าก็ไม่กล้าเอามาเก็บไว้ในห้องของคุณหนูอีกเลย หลังจากเมื่อครั้งที่ถูกคุณหนูในวัย 5 ขวบจับกระถางดอกโบตั๋นล้ำค่าของคุณท่านไฉ่ชางที่นำมาจากนอกด่านทุ่มทิ้งยามไม่ได้ดั่งใจ ครานั้นคือของที่คุณท่านหวงแหนมาก เมื่อเห็นเป็เช่นนั้นต่างพากันหาเพียงของดีที่ทนไม้ทนมือคุณหนูมาไว้ตกแต่งเรือนเท่านั้น สิ่งใดแตกหักง่ายมักเป็ของราคาถูก
เหล่าคนงานชายที่ตัดแต่งต้นไม้ เก็บกวาดรอบๆ เรือนต่างพากันระอากับพฤติกรรมของคุณหนู บุรุษทุกคนล้วนหลบหน้าไม่กล้าจ้องมองคุณหนูสักคน ด้วยหากคุณหนูเห็นบุรุษใดมองความงามนางมากหน่อยจะยิ่งไม่พอใจ จนคนงานชายเอาไปเล่าลือกันลามไปถึงภายนอก ทำให้คนภายนอกต่างบอกต่อกันปากต่อปากออกไปอีก เป็เช่นนี้แล้วใครจะมาสู่ขอคุณหนู
ไฉ่หงที่นั่งขยำทุบตีผ้าห่มของตนเองไปมาอย่างแค้นใจไม่หยุด ครุ่นคิดว่านางไม่ดีตรงไหนจึงไม่มีชายใดกล้ามาสู่ขอ แม้มีสักคนมาสู่ขอก็ไม่แน่ว่านางจะตอบรับ แต่มันคงทำให้นางได้หน้าไม่น้อย คนที่งดงามน้อยกว่านางทุกคนล้วนมีคนมาทาบทามไม่ต่ำกว่า 2-3 คน แต่ตัวนางกลับไร้วี่แววคนมาสู่ขอ ยิ่งเมื่อรู้ว่าหลายคนจะออกเรือนแล้วนางยิ่งหงุดหงิด มันทำให้นางรู้สึกแย่มากกว่าคราใด
ยิ่งคิดในใจไฉ่หงยิ่งร้อนรุ่ม ในใจนางแม้เห็นว่าบุรุษหลายคนในเมืองนี้ไม่เข้าตานางสักคน แต่นางก็ไม่อยากเป็สาวเทื้อขึ้นคานหรอกนะ ยิ่งเห็นสตรีรุ่นราวคราวเดียวกันจะออกเรือนกันไปหมดแล้ว ยิ่งทำให้นางไม่รู้จะทำเช่นไร เื่เหล่านี้นางควบคุมไม่ได้ แต่นางทำให้พวกเขาเสียใจที่คิดผิดได้!
“มีใครอยู่ข้างนอกหรือไม่! เข้ามาหาข้าหน่อย”
ไฉ่หงเรียกหาคนของนาง เมื่อนึกสิ่งใดออก นางควรจะทำตัวให้งดงาม ไม่ใช่มาทำลายข้าวของเช่นนี้ มันไม่ช่วยให้นางมีคู่ครองได้ แม้นางจะอารมณ์ร้อนแต่ไม่เคยทำใครก่อน ทั้งนางยังไม่ชอบให้ใครเหนือกว่านางด้วย นางจะทำให้เหล่าบุรุษเสียใจที่ไม่มาสู่ขอนาง ปล่อยให้พวกเขาเลือกสตรีที่งดงามไม่สู้นางไปเถิด นางจะรอคอยผู้ที่ดีพร้อมกว่าพวกเขามาสู่ขอ คอยดูเถอะ!
“มาแล้วเ้าค่ะคุณหนู!”
“พวกเ้าหาชุดใหม่ที่งดงามกว่านี้ให้ข้า แล้วมาแต่งหน้าทำผมใหม่ให้ข้า ให้งดงามกว่าพวกสตรีที่กำลังจะออกเรือนพวกนั้น ให้เหล่าบุรุษในเมืองนี้เสียดายที่ไม่คิดมาสู่ขอข้า!”
เหล่าสาวใช้ต่างหันมองหน้ากันพลางอมยิ้มเล็กน้อย ด้วยรู้นิสัยของคุณหนูดีว่าเป็คนไม่ยอมแพ้ใคร ตอนนี้คงคิดจะอวดโฉมเอาคืนให้พวกเขาตกตะลึงในความงามนางกระมัง
“เ้าค่ะคุณหนู พวกข้าจะรีบไปจัดเตรียมเสื้อผ้าให้เ้าค่ะ”
ในเรือนของคุณหนูไฉ่หงในตอนนี้กลายเป็มีชีวิตชีวาอีกครั้ง เสียงวิ่งไปมาของเหล่าสาวใช้เพื่อหาข้าวของเครื่องประดับ เครื่องประทินโฉมและเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ถูกใจคุณหนูของพวกนางอย่างสนุกสนาน พวกนางชอบที่ได้เห็นข้าวของงดงามของคุณหนู ด้วยคุณหนูเป็บุตรสาวเพียงคนเดียวของคหบดีผู้ร่ำรวยที่สุดในเมืองนี้ จึงมีทุกอย่างที่ดีที่สุด งามที่สุดให้ใช้สอย พวกนางไม่เคยเห็นผ้าแพรไหมที่งดงามเช่นนี้มาก่อน ยิ่งได้แต่งกายให้คุณหนูผู้งดงามแต่เย่อหย่งผู้นี้กลับทำให้นางดงามขึ้นอีกเป็เท่าตัว คำว่างามล่มเมืองนำมาใช้กับคุณหนูไฉ่หงผู้นี้ยังน้อยไป...
683
