ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “เอาล่ะ อย่าได้หวังว่าจะมีอะไรให้ดูเลย เลิกวุ่นวายกันได้แล้ว”

        หลังจากคนที่อยู่รอบๆ ได้เห็นปฏิกิริยาของหลินเมิ้งหยา พวกเขาต่างพากันแยกย้ายกลับไป

        ดูเหมือน ข่าวที่ว่าท่านอ๋องอวี้กลัวเมียจะเป็นเรื่องจริงมิเช่นนั้น เหตุใดทันทีที่พระชายาปรากฏตัว ท่านอ๋องจะต้องรีบกลับเข้าไปในกระโจม?

        เมื่อหมุนตัวกลับมาก็เห็นว่าหลงเทียนอวี้เหยียดกายนอนลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว

        หลับตาสนิท แต่หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ว่าหลงเทียนอวี้ยังไม่ได้นอนหลับ

        “ท่านอ๋องหลับแล้วหรือเพคะ?”

        ตั้งใจแกล้งเขา อยู่ๆ หลินเมิ้งหยานึกสนุกขึ้นมา

        “ถ้าหลับแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันดับไฟแล้วนะเพคะ”

        ครู่ต่อมาเปลวเทียนก็ดับลง ขณะเดียวกัน ภายในกระโจมพลันมืดสนิทเหลือเพียงดวงตาเปล่งประกายของหลินเมิ้งหยาที่กำลังจับจ้องหลงเทียนอวี้ซึ่งนอนอยู่ตรงหน้าเท่านั้น

        นางเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอนกายนอนลงเคียงข้างหลงเทียนอวี้

        แต่นางสัมผัสได้ว่าทันทีที่ตนเองเอนกายนอนลงไป ร่างของหลงเทียนอวี้พลันแข็งทื่อ

        ขณะเดียวกัน รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า

        “ท่านอ๋อง พระองค์ไม่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนกับผู้ใดมาก่อนสินะเพคะ?”

        แม้จะได้รับความเงียบเป็นคำตอบแต่หลินเมิ้งหยาสัมผัสจากลมหายใจของเขาได้ว่ากำลังว้าวุ่น

        สวรรค์โปรด นางไม่เคยรู้เลยว่าหลงเทียนอวี้จะยังเป็นชายบริสุทธิ์

        “หม่อมฉันเองก็เหมือนกัน หม่อมฉันไม่เคยนอนกับชายคนไหนมาก่อนท่านอ๋องเป็นคนแรกเลยเพคะ”

        ทันทีที่พูดจบ หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ปกติ

        ริมฝีปากที่เม้มสนิทแอบเปิดอ้าออก ทว่าหัวใจกลับรู้สึกอบอุ่น

        คืนนั้น ทั้งสองนอนหลับด้วยกันเช่นนี้แต่ทว่าพวกเขากลับนอนฝันหวานกว่าคืนไหนๆ

        เช้าตรู่ เมื่อแสงยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบร่างของทั้งคู่หลงเทียนอวี้ตื่นขึ้นตามเวลาปกติทุกวัน

        ขณะที่คิดจะลุกขึ้น เขากลับพบว่าแขนของเขาถูกแขนเล็กๆสองข้างกอดเอาไว้แน่น

        หันหน้าไปมองใบหน้างดงามด้านข้าง

        ผิวพรรณขาวนวลกระทบกับแสงแดด ขับให้ผิวของนางยิ่งงดงามเปล่งประกาย

        ใบหน้าเรียวสวยได้รูป เหตุเพราะกำลังหลับสนิทดังนั้นนางจึงหลับฝันหวานมากยิ่งขึ้น

        เด็กคนนี้กอดแขนเขาไว้เหมือนแมวน้อยไม่มีผิดศีรษะซุกเข้ามาใต้วงแขน ใบหน้าเรียวเล็กวางลงบนแขนของเขา

        เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าความรู้สึกเวลาถูกคนอื่นกอดแขนจะอบอุ่นขนาดนี้

        แปลกจริง เหตุใดเขาจึงไม่รู้สึกรำคาญ แม้นางจะนอนอยู่แบบนี้ก็ตาม

        ในทางตรงกันข้าม เขาอยากมองหน้านางให้ลึกซึ้งมากกว่านี้

        “ท่านอ๋อง ท่านและพระชายาตื่นจากบรรทมหรือยังเพคะ?”

        ด้านนอก เสียงของป๋ายจีดังขึ้น ทว่าคิ้วของหลงเทียนอวี้กลับขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

        กลัวว่าหญิงสาวในอ้อมกอดจะตกใจตื่น จึงค่อยๆ ดึงมือของตนเองกลับรีบสวมใส่ชุดของตนเองแล้วเดินออกจากกระโจม

        “ต่อจากนี้ไป หากพระชายายังไม่ตื่น อย่าได้ปลุกนางเป็นอันขาดเข้าใจหรือไม่?”

        เขากดเสียงให้เบาลง ออกคำสั่งกับป๋ายจีทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงหันกลับไปมองทางกระโจมที่กำลังมีคนนอนหลับอุตุอยู่อย่างไม่วางใจนัก

        “เพ...เพคะท่านอ๋อง”

        ป๋ายจีหน้าแดงก่ำ ท่านอ๋องสวมใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยอีกทั้งผมเผ้ายังยุ่งเหยิง สีหน้าอ่อนโยน หรือว่าเมื่อคืน...

        แต่ท่านอ๋องกับพระชายาอภิเษกสมรสกันนานแล้วแม้จะใช่...ก็มิใช่เรื่องแปลก

        ไม่รู้เลยว่าท่านอ๋องที่ปกติมักจะเย็นชา แสดงความสนิทแนบแน่นกับพระชายาเช่นไร!

        หลังจากหลินเมิ้งหยากินอาหารเช้าเสร็จแล้วนางเพิ่งสังเกตเห็นสายตาผิดปกติจากสาวใช้ทั้งสี่ รวมถึงหลินจงอวี้

        เลื่อนสายตาหันไปมองป๋ายจื่อที่กำลังแอบยิ้มอยู่ที่มุมหนึ่งแปลกชะมัด เหตุใดวันนี้ทุกคนจึงแอบยิ้มเวลามองนางกัน?

        “ป๋ายจื่อ มานี่เดี๋ยวนี้ ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้า”

        ป๋ายจื่อรีบวิ่งเข้ามาทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้หลินเมิ้งหยาขนลุกซู่

        “ตกลงพวกเจ้ายิ้มอะไรกัน? หรือข้ามีอะไรผิดปกติ?”

        เมื่อก้มลงมองกระจกเงินของตนเอง ใบหน้ายังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง

        “ไม่หรอกเจ้าค่ะ หนู่ปี้เพียงแค่รู้สึกดีใจแทนนายหญิง ดีใจมากๆเลย”

        ดวงตาเปล่งประกายราวหยดน้ำ เหตุเพราะกำลังยิ้มดังนั้นดวงตาจึงเรียวเล็กเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวแม้แต่เขี้ยวสีขาวยังเผยออกมาให้เห็นเพราะปากที่ฉีกกว้าง

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ครั้งก่อนที่ป๋ายจื่อยิ้มเช่นนี้สาเหตุเพราะท่านพี่นำขนมแปลกๆ กลับมาให้มากมาย

        หรือว่านางหาของกินอย่างอื่นได้อีก?

        “เสี่ยวอวี้ เจ้ามานี่หน่อย เจ้าเป็นเด็กดีที่สุดบอกพี่สาวมาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

        แต่ใครจะรู้เล่าว่าหลินจงอวี้จะทำเพียงยิ้ม อีกทั้งรอยยิ้มนั้นยังเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอกตัวน้อย

        “ไม่มีอะไรหรอกขอรับ ทิวทัศน์ของเขาหลิงจูสวยงามยิ่งนัก อากาศก็ดีข้ารู้สึกอารมณ์ดีอย่างมาก”

        หลังจากถามออกไป ทว่าคำตอบกลับไม่ตรงประเด็นเลยแม้แต่น้อยหลินเมิ้งหยาทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายจึงทำได้เพียงเดินตามพวกเขาไป

        เมื่อคืนนางเพียงแค่อยากแกล้งหลงเทียนอวี้เล่นแต่เพียงเท่านั้นแต่คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อเอนกายนอนลงข้างกายเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆจากร่างกายของหลงเทียนอวี้จะทำให้จิตใจของนางสงบลง

        แต่เมื่อนางตื่นขึ้นมา นางกลับไม่เจอตัวหลงเทียนอวี้แล้ว

        อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

        บางทีอาจเพราะนางมิใช่คนที่เขาอยากจะอยู่ใกล้

        “ทูลพระชายา การล่าสัตว์เริ่มต้นขึ้นแล้วไท่จื่อขอเชิญให้ทุกคนไปร่วมรับชมพ่ะย่ะค่ะ”

        ขันทีประจำตัวของไท่จื่อเข้ามาเชื้อเชิญทุกคนแม้หลินเมิ้งหยาจะไม่อยากไป แต่ก็มิอาจขัดคำสั่ง

        “อือ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

        ครุ่นคิด สุดท้ายตัดสินใจไว้หน้าไท่จื่อ

        วันนี้สัตว์ทั้งหลายถูกไล่ต้อนไปยังพื้นที่ที่ไม่ไกลจากป่ามากนักเหตุเพราะต้องการปกป้องดูแลเหล่าองค์ชายทั้งหลายอีกทั้งยังเพื่อความสนุกในการออกล่า

        ทว่าในสายตาของหลินเมิ้งหยาการล่าสัตว์เป็นเพียงความสนุกสนานของพวกชนชั้นสูงแต่เพียงเท่านั้น

        แม้จะฆ่าเพียงสัตว์อ่อนแอแต่ถึงอย่างไรก็ยังมีชีวิตที่ต้องเสียไปอยู่ดี

        แต่คนพวกนี้กลับยังยืนหยัดที่จะทำเช่นนั้นเพื่อความสนุกของตนเอง

        หลินเมิ้งหยาเปลี่ยนชุด สวมใส่เสื้อผ้าสีชมพู เพราะไม่อยากดึงดูดสายตาผู้คน

        แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ขณะที่นางปรากฏตัวขึ้นสายตาหลายคู่แสดงอาการตกตะลึงออกมาให้เห็น

        เวลาเพียงค่ำคืนเดียวข่าวลือที่ว่าท่านอ๋องเป็นคนกลัวเมียถูกแพร่ออกไปอย่างรวดเร็วทั่วทุกกระโจม

        ภายในสถานการณ์ที่มิได้คาดเดาเอาไว้นางกลายเป็นคนดังแห่งต้าจิ้นอีกครั้ง

        พาดหัวข่าวในคราวนี้เบาสบายและน่าสนใจเป็นอย่างมาก

        องค์ชายทั้งหลายแต่งกายหล่อเหลา ทว่าในสายตาของหลินเมิ้งหยาหลงเทียนอวี้เป็นผู้ชายเพียบพร้อมอันดับหนึ่งของต้าจิ้น

        ทั้งสถานะ ทั้งรูปร่างหน้าตา หลงเทียนอวี้โดดเด่นที่สุดในหมู่คนเหล่านั้น

        แม้จะอยู่ข้างกายไท่จื่อ ทว่าสายตาของนางกลับมิอาจละไปจากเขาได้

        เสมือนรู้สึกได้ถึงสายตาของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้สบตากลับไปอีกทั้งมุมปากยังหยักยิ้มขึ้นขณะจ้องมองนาง

        รอยยิ้มนั้นเสมือนธารน้ำแข็งที่ถูกละลาย ความหล่อเหลาระเบิดออก

        “ไอหยา ท่านอ๋องอวี้ยิ้มหวานอะไรเช่นนี้ คนบางคนแถวนี้จะต้องใจสั่นหวั่นไหวอย่างแน่นอน”

        เสียงสบายๆ ของชิงหูพลันดังขึ้นคำพูดเอ่ยแซวทำให้หลินเมิ้งหยาหุบยิ้มไปในทันที

        หยิกเอวของเขาแรงๆ หนึ่งที หลังจากได้ยินเสียงร้องโอดโอยของชิงหูหลินเมิ้งหยาจึงหายโกรธ ทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้

        “อาหารสามารถกินตามใจปากได้ แต่คำพูดจะออกมาตามใจปากมิได้”

        นางส่งเสียงเย็นชาข่มขู่ชิงหู ทว่าเขากลับแสดงท่าทีไม่ใส่ใจ

        เข้ามายืนด้านหลังตนเอง มือทั้งสองข้างชี้ไปทางด้านหน้า

        “อย่าคิดว่าท่านอ๋องของเจ้าจะหล่อที่สุดแม้เขาจะหล่อน้อยกว่าเหยียไปสักเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถือว่าพอไปวัดไปวาได้”

        หลินเมิ้งหยาชินกับความหลงตัวเองของชิงหูแล้ว

        ไม่รู้ว่าชิงหูไปเอาความมั่นใจเช่นนั้นมาจากไหนเขาพูดราวกับว่าตนเองเป็นบุรุษที่หล่อที่สุดในโลก

        แต่อันที่จริงใบหน้าของเขาเองก็มีเสน่ห์น่าดึงดูด

        ทันทีที่เขาปรากฏตัวขึ้นมา คุณหนูหลายคนต่างพากันส่งสายตามาทางเขา

        “เฮ้อ ข้าว่าเจ้าเองก็อายุมากแล้วหรือจะลองไตร่ตรองเรื่องแต่งงานดู?”

        ล้อเลียนชิงหูที่อยู่ทางด้านหลัง หลินเมิ้งหยาพยักเพยิดริมฝีปากโบ้ยไปทางคนนู้นทีคนนี้ทีเผื่อชิงหูจะถูกใจคุณหนูสักตระกูลหนึ่ง

        “ช่างเถิด ข้าคงมิอาจเอื้อมยื่นมือไปคว้าดอกฟ้าเหล่านั้น”

        น้ำเสียงของชิงหู แม้จะเจือไว้ซึ่งความเย็นชาทว่าหลินเมิ้งหยากลับฟังออกว่าเขายังคงมิอาจปล่อยวางเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาได้

        ดังนั้น การล้อเล่นในครั้งนี้จึงหยุดลง

        “กฎของการล่าสัตว์ในครั้งนี้คือหากใครได้สัตว์จำนวนมากกว่าจะเป็นผู้ชนะอีกสามวันให้หลังคนที่จับสัตว์ได้มากที่สุดจะมีคุณสมบัติในการเข้าร่วมการล่าเสือขาวหากยิงสัตว์ตายหนึ่งตัวนับเป็นหนึ่งคะแนน หากจับได้เป็นๆ นับเป็นสองคะแนนตอนนี้การแข่งขันเริ่มได้!”

        เสียงประกาศของขันทีดังขึ้น ขณะเดียวกันเหล่าองค์ชายต่างพุ่งตัวออกไป ราวกับเป็นลูกศรที่ถูกปลดจากคันธนู

        ไท่จื่อพุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก จากนั้นจึงเป็นองค์ชายรองแห่งซีฟานส่วนหลงเทียนอวี้อยู่ท่ามกลางฝูงชน มิได้มีท่าทางรีบร้อน

        สองวันแรก สิ่งที่พวกเขาจับได้มากที่สุดคือไก่ฟ้าและกระต่าย

        ข้างกายของพวกเขาล้วนมีองครักษ์ซึ่งมีทักษะการขี่ม้าที่ยอดเยี่ยมคอยอารักขา

        อีกอย่าง เพื่อที่พวกเขาจะสามารถนับคะแนนได้อย่างสะดวกและแม่นยำ

        หลินเมิ้งหยาเพิ่งจะนั่งลง ทว่าเสียงประกาศพลันดังขึ้น

        “คุณชายโจวได้หนึ่งคะแนน”

        “คุณชายฉินได้หนึ่งคะแนน”

        เสียงประกาศดังขึ้นอย่างต่อเนื่องบรรยากาศในการแข่งขันจึงเข้มข้นมากขึ้น

        ครอบครัวของคนที่มีชื่อในประกาศล้วนรู้สึกดีอกดีใจก่อนจะเอ่ยปากชื่นชมลูกชายของตนเองให้กับผู้อื่นฟัง

        “หากพี่หนานเซิงอยู่ที่นี่ รางวัลจะต้องเป็นของพี่หนานเซิงแน่นอน”

        สกุลเยว่ไร้ซึ่งบุตรชาย ดังนั้นเยว่ถิงและเยว่ฉีจึงนั่งกะพริบตาพูดคุยกันขณะดูการแข่งขัน

        หลินเมิ้งหยากลัวพวกนางจะเบื่อ ดังนั้นจึงตั้งใจเชิญพวกนางมานั่ง

        “พี่เยว่ถิง ท่านเชื่อใจพี่ชายของข้าเหลือเกิน”

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะซุกซนต่อหน้าพี่สะใภ้มองดูใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำ เผยให้เห็นความเขินอาย ขณะเดียวกันรอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นที่มุมปาก

        “ไร้สาระ ใช่ว่าเจ้าจะไม่รู้จักฝีมือของพี่หนานเซิงเสียเมื่อไหร่”