ตอนที่ 13 — สายน้ำที่ไม่ไหลกลับ และดวงประทีปแห่งปัญญา
ฉาก: ชานบ้านของเฉิน ยามเย็น — 2 ปีต่อมา (เวลา 17.30 น.)
ท้องฟ้าเป็สีครามปนส้มทอง ลมพัดใบไม้ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินทีละใบอย่างสงบ เฉินนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเดิมด้วยกายและใจที่ผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ ถึงแม้ริ้วรอยบนใบหน้าจะเพิ่มขึ้นตามวัย แต่ดวงตาของเขายังคงสุกใส นิ่งสงบดั่งน้ำในบ่อที่ไร้ระลอกคลื่น
อาเจียงเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ พร้อมกับสมุดโน้ตเล่มเล็กที่บันทึกบทเรียนชีวิตตลอด่เวลาที่ผ่านมา
อาเจียง:
(มองหน้าพ่อด้วยแววตาซาบซึ้งและเต็มไปด้วยความเคารพ)
"พ่อครับ... เมื่อก่อนผมเคยคิดว่า การที่เรามีสติและปัญญา คือการที่เราจะไม่รู้สึกโกรธ ไม่ felt เครียด หรือล้มเหลวอีกเลย แต่ตลอด 2 ปีที่ผ่านมา ผมถึงได้เข้าใจจริงๆ ว่า สัจธรรมไม่ได้สอนให้เราเป็ก้อนหินที่ไร้ความรู้สึก... แต่สอนให้เราเป็เหมือนสายน้ำ"
เฉิน:
(ยิ้มบางๆ ั์ตาสดใส)
"เล่าให้พ่อฟังหน่อยสิเจียง... สายน้ำในมุมมองของเจียงเป็ยังไง?"
อาเจียง:
"สายน้ำมันไหลไปข้างหน้าเรื่อยๆ ครับ พอกระทบโขดหิน มันก็แค่โอบล้อมแล้วไหลผ่านไป ไม่หงุดหงิดใส่โขดหิน ไม่พยายามดันโขดหินให้แตก และที่สำคัญ... มันไม่เคยขังความเปรอะเปื้อนไว้ ไหลแล้วก็ผ่านไป เริ่มต้นใหม่ทุกๆ วินาที วันนี้เวลาผมเจอปัญหาที่ทำงาน หรือเห็นอารมณ์ตัวเองหลุด ผมไม่ได้เกลียดตัวเองอีกแล้ว แต่ผมมองมันด้วยความเข้าใจ ให้อภัย และปล่อยให้มันไหลผ่านไปตามธรรมชาติ"
เฉินพยักหน้าช้าๆ แววตาฉายประกายแห่งความปีติที่หยั่งลึก
เฉิน:
"ถูกต้องแล้วเจียง... หัวใจที่ไม่ยึดติดกับทั้งความผิดพลาดและความสำเร็จ นั่นแหละคือหัวใจที่อิสระอย่างแท้จริง เมื่อเจียงเข้าใจตรงนี้ เจียงก็ไม่ต้องพึ่งพาคำชี้แนะจากพ่ออีกต่อไป เพราะดวงประทีปแห่งปัญญานั้น ได้สว่างไสวขึ้นภายในใจของเจียงเองแล้ว"
กิมหลวนเดินถือถาดชาออกมา พร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขผ่อนคลายแบบคนที่ไร้ความตระหนกในชีวิต
กิมหลวน:
"วันนี้เจ๊เหมยเพิ่งแวะเอาขนมมาให้ แล้วบอกว่าตอนนี้ลูกน้องที่ร้านหลงรักเจ๊เหมยกันหมด เพราะเวลาใครทำของเสียหาย เจ๊เหมยไม่ตวาดใส่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ช่วยกันแก้ปัญหาและสอนด้วยความเมตตา... แม่ฟังแล้วน้ำตาเกือบไหล ไม่คิดเลยว่าบ้านเล็กๆ ของเรา จะส่งต่อความสงบเย็นไปได้ไกลขนาดนี้"
ทั้งสามคนนั่งจิบชาร่วมกันในความเงียบอันผูกพัน ไร้เสียงพูดคุยอยู่พักใหญ่ แต่ความรู้สึกภายในกลับเต็มเปี่ยมและเชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้ง
เฉินมองออกไปที่สวนหน้าบ้าน ต้นไม้ที่เคยเป็เพียงต้นกล้าเล็กๆ บัดนี้ได้เติบโตใหญ่โต แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงาอย่างกว้างขวาง รวงข้าวและดอกไม้ต่างผลิบานตามฤดูกาล... ทุกอย่างเป็ไปตามกฎธรรมชาติอย่างสมบูรณ์
เฉิน:
(พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและทรงพลัง)
"สติ ปัญญา และความเมตตา... ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องไปค้นหาจากที่ไกลตัว มันเริ่มจากการตระหนักรู้ใจตนเอง โอบกอดตัวเองด้วยความรัก และขยายความเข้าใจนั้นไปสู่ผู้คนรอบข้าง เมื่อเราตั้งมั่นในทางนี้ ไม่ว่าโลกภายนอกจะผันผวนเพียงใด ใจเราก็จะเป็แผ่นดินที่มั่นคงและสงบเย็นตลอดไป"
แสงสุดท้ายของวันค่อยๆ ลับขอบฟ้าไป ความมืดมิดของยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา แต่ในบ้านหลังนี้กลับสว่างไสวด้วยแสงแห่งปัญญาภายใน... แสงที่ไม่เคยดับ และจะยังคงส่องสว่างส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น อย่างสงบ อดทน สบายๆ และเป็ธรรมชาติตลอดไป
7K
