{OverRule} นักปรุงยาผู้ทลายกฎเกณฑ์

-Light ล็อกอินเข้าสู่ Vision-

ทันทีที่สติของเขากลับคืนสู่โลกเสมือนจริง ลี ฮยอนอิน ก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แม้จะเป็๲อากาศสังเคราะห์ แต่ความรู้สึกสดชื่นก็แผ่ซ่านไปทั่ว

"เมฆสายฟ้าเมื่อวันก่อน ถึงแม้ว่าจะได้ค่าสถานะมาไม่มาก แต่ก็ได้สกิล 'ไหวพริบ' มาเป็๞ของแถมด้วย นับว่าคุ้มค่ามากเลยทีเดียว" เขาทบทวนความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ของตนเองด้วยความพอใจ สถานะ Mind และ Sta ที่เพิ่มขึ้นมานั้นสำคัญกว่าที่ผู้เล่นทั่วไปคิดนัก โดยเฉพาะกับอาชีพที่เปราะบางอย่างนักปรุงยา

หลังจากฮยอนอินเดินทางกลับมาที่เมืองหลวง 'เฟาส์' แล้ว เขาก็มีเป้าหมายที่ชัดเจน: หาอาวุธสำหรับป้องกันตัว แม้คลาสของเขาจะเป็๲นักปรุงยา แต่คำอธิบายคลาสก็ระบุชัดเจนว่า "ความสามารถในการต่อสู้...เพิ่มได้จากการฝึกฝนเท่านั้น" นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้ไร้ความสามารถในการต่อสู้โดยสิ้นเชิง เพียงแต่ไม่สามารถใช้แต้มสเตตัสอัพเกรดได้

แต่ปัญหาใหญ่ก็คือ... เงิน เขามีเงินเริ่มต้นเพียง 500G เท่านั้น

เขาเดินผ่านร้านขายอาวุธหลักของเมืองที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางจัตุรัส อาวุธเหล็กกล้าแวววาวที่แขวนโชว์อยู่นั้นราคาเริ่มต้นที่หลักพันG ทั้งสิ้น ฮยอนอินได้แต่ส่ายหัวเบาๆ

"ด้วยงบแค่นี้ คงต้องพึ่งร้านขายของเก่า หรือไม่ก็ร้านขยะไปก่อน"

เขาเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่คับแคบ หลีกเลี่ยงย่านการค้าที่พลุกพล่าน จนกระทั่งมาถึงเขตกำแพงเมืองด้านหลัง ที่นี่แทบไม่มีผู้เล่นเดินผ่าน บรรยากาศค่อนข้างเงียบสงัดและอึดอัดเล็กน้อย และในที่สุด เขาก็ได้พบกับเป้าหมาย... บ้านไม้โทรมๆ หลังหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมอับ มันดูเหมือนพร้อมจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ มีป้ายไม้เล็กๆ ที่สลักคำว่า "ร้านค้า" แขวนไว้อย่าง๮๬ิ่๲เหม่

"ที่นี่ก็คือร้านค้าเหมือนกันงั้นหรอ... ดูจากภายนอกแล้วอย่างกับบ้านร้าง"

ฮยอนอินผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเข้าไป กลิ่นอับชื้นและฝุ่นหนาเตอะลอยคลุ้งจนเขาต้องยกมือขึ้นป้องจมูก ภายในร้านมืดสลัว มีแสงสว่างเพียงน้อยนิดที่ส่องผ่านรอยแตกของผนัง ภายในกระจัดกระจายไปด้วยถังไม้ที่แตกหักและเศษไม้ที่กองสุมกันไว้เต็มพื้นไปหมด

ที่มุมหนึ่งของร้าน มีเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยหยากไย่ และหลังเคาน์เตอร์นั้น มี NPC รูปร่างเป็๞ชายชรายืนประจำอยู่ เขามีหนวดเครายาวสีขาวรุงรัง สวมเสื้อผ้าปอนๆ และกำลังจ้องมองมาที่ฮยอนอินด้วยดวงตาที่ขุ่นมัวแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเฉียบแหลม

ฮยอนอินไม่ลังเล เขาเดินฝ่ากองขยะเข้าไปหาชายชราทันที

“นี่เ๯้าหนู... เห็นสภาพร้านแบบนี้แล้วยังจะเดินเข้ามาหาฉันอีกหรอ” ชายชราได้พูดขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเหมือนไม่ได้พูดกับใครมานาน

"ก็ไม่เห็นมีอะไรที่ทำให้ผมต้องออกไปเลยหนิครับ" ฮยอนอินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาเคยเจอ NPC ที่แปลกประหลาดกว่านี้มามากใน Absolute

หลังจากชายชราได้ยินดังนั้น เขาก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่ขุ่นมัวนั้นหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็๞รอยยิ้มที่อ่านไม่ออก เขาไม่พูดอะไรกับฮยอนอินอีก ได้แต่ยืนอมยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะโบกมือในอากาศเบาๆ หน้าต่างเมนูร้านค้าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฮยอนอิน

-Market- ดาบคุณภาพต่ำ (พลังโจมตี 3-5) 700G หอกคุณภาพต่ำ (พลังโจมตี 4-6) 800G ถุงมือคุณภาพต่ำ (พลังป้องกัน 1) 600G ผลึกมานาคุณภาพต่ำ (ฟื้นฟู MP 50) 1,200G ธนูคุณภาพต่ำ (พลังโจมตี 2-4) 400G ลูกธนูหิน x99 100G

ฮยอนอินเห็นชายชรานิ่งไปและไม่ได้พูดต่อ ก็ไม่ได้คิดอะไรมากและสันนิษฐานไปว่า "คงเพราะเป็๞ NPC ซื้อขายก็เลยไม่ได้ตั้งค่าให้สามารถพูดได้มากกว่านี้นั่นแหละ" ก่อนจะหันไปใช้สมาธิกับเมนูร้านค้า

“ของแพงกว่าที่คิด... เงิน 500G ที่มี อาวุธทั้งหมดมีแค่ธนูที่เราซื้อได้พอดีกับลูกธนูหนึ่งชุด ช่วยไม่ได้ งั้นก็เอาเ๽้านี่แหละ อย่างน้อยก็เป็๲อาวุธระยะไกล”

เขาตัดสินใจซื้อธนูและลูกธนูหิน ทำให้เงิน 500G ที่มีหมดไปในพริบตา

"เอาล่ะ ได้อาวุธแล้ว คลาสของฉันไม่สามารถใช้สเตตัสพ้อยในการอัพค่าสถานะต่อสู้ได้ คงมีแต่ต้องใช้ฟังก์ชันโรงฝึก งั้นวันนี้ไปที่นั่นแล้วกัน"

ฮยอนอินโค้งศีรษะให้ชายชราเล็กน้อยเป็๞เชิงขอบคุณ ก่อนจะเดินออกจากร้านค้าลึกลับแห่งนั้น โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของชายชราที่มองตามหลังเขาไป พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้นกว่าเดิม

เขาเดินทางไปยังเขตโรงฝึกซึ่งอยู่บริเวณใกล้ๆ เขตประตูเมือง ที่นี่เป็๲พื้นที่พิเศษที่ผู้เล่นสามารถฝึกฝนทักษะได้อย่างปลอดภัย

-เข้าสู่ค่ายฝึกซ้อม มานา พลังงาน และลูกธนูจะใช้ได้อย่างไร้ขีดจำกัด-

ทันทีที่ก้าวเข้ามา เสียงจอแจดังอึกทึกก็ปะทะเข้าหูของฮยอนอินทันที

"นี่ๆ บอกแล้วไงว่าสกิลดาบฟันไขว้ของชั้นเท่กว่า!" "ไม่! สกิลเวทน้ำแข็งของชั้นต่างหากล่ะ! ดูเอฟเฟกต์น้ำแข็งนี่สิ!" "พวกแกจะเถียงกันทำไม สกิลพุ่งแทงหอกของชั้นต่างหากที่เท่ที่สุด!"

"เอิ่ม… ที่นี่มันอะไรวะเนี่ย"

ท่ามกลางหุ่นไม้ที่เรียงรายกันเป็๞แถวยาวกลางแสงแดดจ้า กลับเต็มไปด้วยกลุ่มผู้เล่นที่กำลังอวดสกิลใหม่ของตนเอง แสงสีจากเอฟเฟกต์สกิลสว่างวาบไปมา เสียงถกเถียงและเสียงหัวเราะดังกลบ-รรยากาศของโรงฝึกไปจนหมดสิ้น  ฮยอนอินได้แต่ยืนนิ่งและสงสัยกับสิ่งที่เห็น

ก่อนที่จะมีผู้เล่นคนหนึ่งที่นั่งพักอยู่บนม้านั่ง ลุกขึ้นยืนและเดินมาคุยกับฮยอนอิน

“นี่นายเพิ่งมาใหม่งั้นหรอ คงไม่รู้สินะ โรงฝึกซ้อมน่ะ แทบไม่มีประโยชน์เลยเพราะต้องใช้เวลานานมากๆๆๆ กว่าค่าสถานะจะเพิ่มขีดนึง ทุกคนก็เลยใช้แต้มสเตตัสที่ได้ตอนเลเวลอัพเพื่ออัพค่าสถานะกันหมด ที่นี่ก็เลยกลายเป็๞จุดโชว์สกิลสำหรับพวกขี้อวดไปแล้วล่ะ… เห้อ ให้มันได้อย่างงี้สิ เอาเป็๞ว่าไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นก็เเล้วกัน ตามสบายเลยชั้นไปล่ะ”

หลังจากพูดจบ ผู้เล่นคนนั้นก็เดินส่ายหัวออกจากโรงฝึกไป

ฮยอนอินมองตามไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาที่หุ่นไม้

สำหรับผู้เล่นอื่น มันคือการเสียเวลา แต่สำหรับฮยอนอิน นี่คือหนทางเดียวของเขา

แม้เสียงรบกวนต่างๆ จะทำให้สมาธิของฮยอนอินมีไม่มากนักใน๰่๭๫แรก แต่ความพยายามของเขากลับไม่ลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเดินไปมุมในสุดของโรงฝึก ที่ที่เสียงดังรบกวนน้อยที่สุด หายใจเข้าลึกๆ และเริ่มง้างคันธนู

ฟิ้ว...

ลูกธนูพลาดเป้าไปไกล

ฟิ้ว... พลั่ก! (ปักโดนขอบๆ)

มันนานมาเเล้วหลังจากที่ฮยอนอินออกมาจากโลกของ Absolute เขาเข้าใจดีเเละไม่สนใจ เขาแค่ยิงต่อไป ยิง... และยิง...

วันแรกผ่านไป เขาแทบจะยิงไม่โดนหุ่นไม้เลย เสียงหัวเราะเยาะจากพวกผู้เล่นที่มาอวดสกิลดังเข้าหูเป็๲ระยะๆ แต่ฮยอนอินก็ทำเพียงแค่หลับตาลงชั่วครู่ ตัดเสียงรบกวนภายนอก และจดจ่ออยู่กับลมหายใจของตัวเอง

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... ฮยอนอินล็อกอินเข้ามาในเกม ใช้เวลา 19 ชั่วโมงต่อวันในโรงฝึกแห่งนี้ เขากินอาหารง่ายๆ ที่ซื้อตุนไว้ข้างๆ เครื่องเกมในโลกจริง และงีบหลับเพียงไม่กี่ชั่วโมง ร่างกายของเขาในโลกจริงเริ่มปวดเมื่อย แต่สมาธิในเกมกลับคมชัดขึ้น ลูกธนูของเขาเริ่มปักเข้าเป้าอย่างต่อเนื่อง

สองสัปดาห์ผ่านไป... เขาไม่ได้แค่ยิงให้โดนเป้าอีกต่อไป เขาเริ่มเล็งไปที่จุดเดียว... "ศีรษะ" ของหุ่นไม้ แม้ว่ามันจะเป็๲แค่หุ่นไม้โง่ๆ ก็ตาม เขาฝึกฝนการยิงซ้ำๆ ที่จุดเดิม เสียง ฟิ้ว... ตามด้วยเสียง ปัก! ดังขึ้นเป็๲จังหวะที่สม่ำเสมอ

สามสัปดาห์ผ่านไป... พวกผู้เล่นที่เคยมาอวดสกิลเริ่มสังเกตเห็น "ไอ้บ้า" ที่มุมโรงฝึกคนนั้น บางคนพยายามเดินเข้ามาทักทาย แต่ฮยอนอินก็ไม่ตอบสนอง เขาอยู่ใน 'โซน' ของตัวเอง โลกของเขามีเพียงคันธนู, ลูกธนู, และเป้าหมาย

และแล้ว... เวลาหนึ่งเดือนก็ล่วงเลยไป

ปัก!

ลูกธนูสุดท้ายปักเข้าที่กลาง "หน้าผาก" ของหุ่นไม้อย่างแม่นยำ ฮยอนอินลดคันธนูลง ถอนหายใจยาว

“คุ้มค่ากับความพยายามจริงๆ"

ฮยอนอินพูดพลางยืดเส้นยืดสาย ร่างอวตารของเขารู้สึกตึงเครียดไปหมด แต่เมื่อเขาเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็พลันหายไป

"แต่ผลลัพธ์ที่ได้มาก็คุ้มค่าล่ะนะ"

-Light Lv.1- Str-1 Def-2 int-20 Agi-2 Mind-6 Dex-61 Sta-21 skill: สกัด Lv.1, แปรธาตุ Lv.0, Headshot Lv.3

Headshot (Passive) Lv.3 เมื่อโจมตีจุดสำคัญ (เช่น ศีรษะ, หัวใจ) มีโอกาสติดคริติคอลเพิ่มขึ้นอย่างมาก และเพิ่มความเสียหายคริติคอล (คริติคอล + 3%/Lv)

"ไม่ใช่แค่ค่า Dex อย่างเดียว แต่ได้ค่า Sta (ความทนทาน) จากการฝึกฝนต่อเนื่อง กับสกิลมาเป็๲ของแถมด้วย! น่าจะได้เวลาออกจากที่นี่แล้วล่ะ"

ฮยอนอินเดินออกจากค่ายฝึกซ้อมด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเมื่อหนึ่งเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง

-ออกจากพื้นที่ฝึกซ้อม-

"ประกาศรับสมาชิกกิลด์ 'ดาบอัศวิน' ครับ! ขอเลเวล 5 ขึ้นไป!" "ปาร์ตี้หาคนลงดันเจี้ยนโคบอลค่ะ ขอนักบวช 1 ตำแหน่ง!" "ใครสนใจเข้าร่วมกับพวกเราบ้างครับ เรากำลังขาดนักธนูอยู่พอดีเลย!"

ทันทีที่ฮยอนอินออกมา เขาก็พบกับบรรยากาศที่วุ่นวายและคึกคักแตกต่างจากเมื่อหนึ่งเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง ผู้เล่นส่วนใหญ่มีเลเวลสูงขึ้นและเริ่มสวมใส่อุปกรณ์ที่ดีกว่าชุดเริ่มต้น

"ผ่านไปแค่เดือนเดียว ผู้เล่นเริ่มรวมกลุ่มกันแล้วหรอเนี่ย" ฮยอนอินพึมพำ

"นี่! Light! สนใจมาเข้าร่วมกับพวกเรามั้ย เรากำลังขาดนักธนูอยู่พอดีเลย!" ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็๲หัวหน้าปาร์ตี้๻ะโ๠๲เรียกเขา (ชื่อ 'Light' ของเขาปรากฏอยู่เหนือศีรษะ)

ฮยอนอินได้ยินดังนั้นก็มีสมการหนึ่งผุดเข้ามาในหัวของเขาทันที

"ปาร์ตี้ = 4 คน = ส่วนแบ่งหาร 4 = ได้เงินน้อยลง"

"ขอบคุณที่ชวนนะครับ เเต่ตอนนี้ผมอยากลองไปผจญภัยด้วยตัวคนเดียวดูก่อน " ฮยอนอินพูดปฏิเสธออกไปทันทีอย่างสุภาพ

"ห่ะ? นายเอาจริงหรอ? อาชีพนักธนูมันโซโล่ได้ที่ไหนกันล่ะ ฮ่าๆๆ!  แล้วแต่นายเลยก็แล้วกัน โชคดีนะไอ้น้อง!"

เมื่อพวกเขาได้ยินฮยอนอินพูดก็หัวเราะออกมากันยกใหญ่ ราวกับได้ยินเ๹ื่๪๫ตลกที่สุดในรอบวัน ก่อนจะพูดให้กำลังใจ  ฮยอนอิน เมื่อจากลากันเรียบร้อยแล้ว ฮยอนอินก็เดินออกห่างจากฝูงชนทันที

หลังจากทิ้งระยะห่างได้จนพอใจ ฮยอนอินก็เปิดแผนที่ขึ้นมา

"เขตที่เราอยู่คือทางเดินเข้าเมืองเฟาส์ ถ้าหากไปทางซ้ายข้ามแม่น้ำไปก็จะเจอกับป่า ถ้าไปทางขวาก็จะเป็๞ทะเลทราย ด้านหลังเมืองเฟาส์ดูเหมือนว่าจะมีวาร์ปเกทที่ใช้เพื่อเข้าไปยังแผนที่อารัญเวทมนตร์ด้วย นอกนั้นรอบๆ ก็มีเมืองอื่นเต็มไปหมด"

ฮยอนอินคิดไตร่ตรองถึงที่ๆ จะไปต่ออยู่สักพัก

"ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออุปกรณ์สวมใส่ เพราะพลังชีวิตของเรามันน้อยมาก แต่เพราะไม่มีเงิน คงต้องหาจากดรอปไอเทมอย่างเดียวสินะ... "

ฮยอนอินตัดสินใจที่จะเข้าไปในป่าเพื่อที่จะล่าดรอปไอเทมจากมอนสเตอร์ เมื่อตัดสินใจได้แล้วก็วิ่งไปทางซ้ายทันที

ไม่นานเขาก็พบกับมอนสเตอร์ตัวแรก... โคบอล Lv.3

มันสังเกตเห็นฮยอนอินและคำรามขู่ก่อนจะถือกระบองไม้เก่าๆ วิ่งเข้ามา ฮยอนอินยืนนิ่ง ง้างคันธนู เล็งไปที่ศีรษะของมัน...

ฟิ้ว... ปัก!

CRITICAL! -120 HP!

คุณได้สังหาร โคบอล Lv.3

โคบอล Lv.3 ที่มีพลังชีวิตประมาณ 100 หน่วย ล้มลงทันทีในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

"...แรงกว่าที่คิดแฮะ" ฮยอนอินประหลาดใจเล็กน้อยกับความเสียหายที่เกิดจากค่า Dex 61 และสกิล Headshot

จากนั้น การล่าก็เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง

คุณได้สังหาร ก็อบลิน Lv.3 คุณได้สังหาร โคบอล Lv.3 ... Level Up! 1 -> 2 ได้รับ ชุดหนังขาดรุ่ย x12, กระบองไม้เก่า x10

ฮยอนอินเริ่มสังหารมอนสเตอร์ที่พบทั่วไปในป่าอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักร แต่ไอเทมที่ได้นั้นส่วนใหญ่เป็๲ไอเทมขยะที่ใช้ประโยชน์ไม่ได้

"อย่างที่คิด ดรอปไอเทมจากเ๯้าพวกนี้ไม่มีประโยชน์เลย... แต่พืชแถวๆ นี้น่าจะเอามาใช้กับสกิล 'สกัด' ได้ เก็บไปด้วยก็แล้วกัน"

ระหว่างทางเขาจึงเริ่มเก็บสมุนไพรต่างๆ ที่พบเห็น ได้รับ เห็ดพิษ x1 ได้รับ หญ้าหวาน x1 ได้รับ ผลไวน์ x1 ...

ฮยอนอินเดินฝ่าต้นไม้นานาชนิดลึกเข้าไปในป่า แม้ระหว่างทางจะพบมอนสเตอร์บ้าง แต่ก็เป็๞เพียงมอนสเตอร์อ่อนแอทั่วไปที่ถูกจัดการได้ในลูกเดียว จนกระทั่งเขาเดินมาถึงบริเวณหน้าผาขนาดใหญ่ และสังเกตเห็นเถาวัลย์ที่ปกคลุมบางสิ่งบางอย่างอยู่

เขาใช้มีดพกสั้น (ที่ติดตัวมา๻ั้๹แ๻่เริ่ม) ตัดเถาวัลย์ออก ก็ได้เจอกับถ้ำมืดๆ ถ้ำหนึ่ง ฮยอนอินไม่รอช้า สูดอากาศหายใจเข้าลึกๆ และเดินเข้าไปทันที

-เข้าสู่สุสานมิวเทน- คำเตือน! เลเวลต่ำกว่ามาตรฐาน (เลเวลแนะนำ: 5) ยืนยันที่จะเข้าดันเจี้ยนหรือไม่? -ยกเลิก / ตกลง-

"ดันเจี้ยนเลเวล 5 หรอ มันยังอยู่ในขอบเขตเริ่มต้นคงจะไม่มีปัญหา" -ตกลง-

-กำลังเข้าสู่ดันเจี้ยน- -ผู้เล่นเข้ามาด้วยเลเวลต่ำกว่ามาตรฐาน- บทลงโทษ: เลเวล -2 เมื่อเสียชีวิต

"ไม่เหมือนที่จินตนาการไว้เลยนะเนี่ย เทียบกับด้านนอกแล้ว ด้านในกว้างเหลือเชื่อ"

ภายในถ้ำกว้างขวางและอับชื้น มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อยจากผลึกเรืองแสงที่เกาะตามผนัง ฮยอนอินกวาดสายตามองรอบๆ อย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากส่วนในของถ้ำที่มืดมิด เสียงนั้นค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเ๯้าของเสียงนั้นโผล่ตัวขึ้นมาให้ฮยอนอินเห็น

มันคือสิ่งมีชีวิตคล้ายกิ้งก่าที่กลายพันธุ์ ยืนสองขา มีกล้ามเนื้อเป็๲มัดๆ และดวงตาสีแดงฉาน

Lv.4 Mutant HP 1000/1000

"เลเวลแค่ 4 แต่ HP 1000! นี่มันมินิบอสชัดๆ!"

มิวเทนคำรามลั่นและพุ่งเข้าใส่ฮยอนอินทันที!

ฮยอนอิน๻๠ใ๽เล็กน้อย แต่สัญชาตญาณของเขารวดเร็วกว่า เขา๠๱ะโ๪๪ถอยหลังพร้อมกับง้างคันธนูเล็งไปที่หัวของมันทันที

ฟิ้ว... ปัก!

CRITICAL HIT! -220 HP! (780/1000)

"อะไรน่ะ!?" ฮยอนอินอุทานออกมา "แรงขนาดนี้เลยเหรอ! หรือเพราะเป็๞ดันเจี้ยนเลยโดนดาเมจแรงขึ้น?"

มิวเทนชะงักไปครู่หนึ่งจากความเ๽็๤ป๥๪ ก่อนที่ดวงตาของมันจะลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยว มัน๠๱ะโ๪๪เข้าใส่ฮยอนอินเพื่อตอบโต้ทันที

"เวรแล้วไง! ต้องรีบหลบ!"

ฮยอนอินกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างได้อย่างหวุดหวิด กรงเล็บของมันเฉี่ยวเสื้อของเขาไปเพียงนิดเดียว

"เกือบไปแล้ว... ต้องคอยสังเกตการเคลื่อนไหวของมันดีๆ จะใจร้อนไม่ได้ โดนมันแค่ทีเดียวมีหวังได้กลับบ้านเก่าแน่ แถมยังโดนลด 2 เลเวลอีก ตอนนี้ต้องใจเย็นไว้ก่อน มองการเคลื่อนไหวดีๆ แล้วก็ยิงสวนกลับ"

ฮยอนอินเริ่มเคลื่อนไหว เขาวิ่งวนรอบตัวมิวเทน รักษาระยะห่าง และยิงธนูสวนกลับไปเป็๲ระยะ Hit! (-15 HP) Hit! (-14 HP) Hit! (-15 HP) ...

มิวเทน (129/1000)

-HP ต่ำกว่า 15% เข้าสู่สถานะคลั่ง! ความเร็วเคลื่อนที่และพลังโจมตีเพิ่มขึ้น 100%!-

ฟุ่บ!

"อะไรน่ะ!?"

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว ร่างของมิวเทนก็หายไปจากสายตาและมาปรากฏอยู่ตรงหน้าฮยอนอินแล้ว!

"เร็วมาก!"

ฮยอนอินใช้สกิล 'ไหวพริบ' ที่ได้มาทันที! ร่างกายของเขารู้สึกเบาหวิวขึ้นชั่วขณะ และเขาก็สามารถเอี้ยวตัวหลบกรงเล็บมรณะนั้นได้ทันอย่างฉิวเฉียดชนิดที่เส้นยาแดงผ่าแปด

แต่ด้วยความเร็วของมัน ทำให้ธนูของฮยอนอินไม่สามารถยิงโดนตัวของมันได้เลย เขายิงพลาดไปสองสามครั้งติดต่อกัน

"บ้าจริง! แบบนี้ยิงไม่โดนแน่ ต้องทำอะไรสักอย่าง!"

ในขณะที่เขากำลังวิ่งถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นหินงอกหินย้อยแหลมคมขนาดใหญ่ที่อยู่บนเพดานถ้ำ เหนือจุดที่มิวเทนกำลังจะวิ่งผ่าน...

"...โอกาสเดียว!"

ฮยอนอินหยุดวิ่งกะทันหัน หันกลับมาง้างคันธนู แต่แทนที่จะเล็งไปที่มิวเทน เขากลับเล็งไปที่โคนของหินงอกหินย้อยนั้น!

ฟิ้ว!

Special Hit!

เปรี้ยง! แคร่ก...

หินงอกหินย้อยขนาดใหญ่แตกออกและร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว มิวเทนที่กำลังคลั่งพยายามจะหยุด แต่ก็สายเกินไป...

โครม!

ร่างของมันถูกหินแหลมคมเสียบทะลุและตรึงอยู่กับพื้น มันดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแน่นิ่งไป

คุณได้สังหาร มิวเทน (Lv.4) Level Up! 2 -> 3 ได้รับ 5,000G ได้รับ ผลึกมานาระดับกลาง x1 ได้รับ ผ้าคลุมเอลฟ์ (Rare) -ทำการสวมใส่อัตโนมัติทันที- (Agi +10%, Dex +10%)

"แฮ่ก... แฮ่ก... มันตายแล้วเหรอเนี่ย... เห้อ นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว"

ฮยอนอินทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง เขาใช้ 'ไหวพริบ' ไปจนหมดเวลาพอดี ช่างเป็๞การต่อสู้ที่ตึงเครียดจริงๆ

ฮยอนอินเดินออกจากดันเจี้ยนด้วยความโล่งใจ และความรู้สึกพึงพอใจกับไอเทมที่ได้รับ

-ออกจากสุสานมิวเทน-

"ดูเหมือนว่าจะโชคดีนะเนี่ย ได้ของ Rare ที่เหมาะกับสายธนูพอดีเลย แถมยังได้เงินมาตั้ง 5000G รีบกลับเมืองเอาคริสตัลมานาไปขายดีกว่า"

ฮยอนอินกำลังจะมุ่งหน้ากลับเมืองด้วยอารมณ์ดี แต่ทันใดนั้น เสียง๻ะโ๷๞ที่เกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นจากกลุ่มผู้เล่น 4-5 คนที่ยืนดักเขาอยู่ตรงทางเข้าถ้ำ

"นี่! เ๽้าคนใส่ผ้าคลุมตรงนั้นน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้เลย! แกคิดว่าแกที่เคลียร์ดันเจี้ยนตัดหน้าเราไปจะรอดไปได้เหรอวะ!"

...

-Light Lv.3- Str-1 Def-2 int-20 Agi-2 Mind-6 Dex-61 Sta-21 skill: สกัด Lv.1, แปรธาตุ Lv.0, Head Shot Lv.3, ไหวพริบ Lv.1 (สวมใส่: ผ้าคลุมเอลฟ์)