หลงเสน่ห์ยัยตัวร้าย

        “พี่คินน์ ได้คุยกับพี่ดลบ้างมั๊ยคะ” ลินทร์พิตาถามพี่ชายระหว่างนั่งทานข้าวเย็นด้วยกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง 

        “นาน ๆคุยที  ต่างคนต่างยุ่งอ่ะ  ไอ้ดลมันเรียนจบแล้วนี่  อีกไม่นานก็คงกลับมา” 

       “พี่ดลใจร้ายกับลินน์มากไม่ติดต่อ  ทักไปก็ไม่ยอมตอบ  หายเงียบไปเลย คอยดูนะกลับมาลินน์จะไม่สนใจพี่ดลเลย” น้องสาวบอกน้ำเสียงงอน ๆ 

        คินน์นราได้แต่ส่ายหัว ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าน้องสาวคิดอย่างไรกับเพื่อนของเขา  ทำได้แค่เฝ้ามองดูห่าง ๆ  น้องสาวเขายังเด็กกับเ๹ื่๪๫แบบนี้  ผิดกับณดลที่ช่ำชองตามประสาหนุ่มโสด  ไม่อยากให้น้องต้องผิดหวังเสียใจ  แต่เ๹ื่๪๫แบบนี้ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง 

        “พี่จะรอดูนะ ขี้คร้านพอไอ้ดลมาง้อหน่อยก็ใจอ่อนซะก่อนล่ะมั๊ง”

        “ไม่แน่นอน  พี่คินน์รอดูเลย  รอบนี้ลินน์เอาจริง”  ตอบน้ำเสียงมั่นใจ

        “รอดูก็รอดู แต่ถ้าร้องไห้ขี้มูกโป่งมาวันไหน จำไว้นะ  ยังมีอ้อมกอดของนายคินน์นราคนนี้  ที่พร้อมจะโอบกอดคุณลินทร์พิตาอยู่เสมอนะครับผม”  คินน์นราก็ยังคงเป็๲พี่ชายที่น่ารักและอบอุ่นสำหรับเธอเสมอ 

        เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นขณะที่ลินน์พิตากำลังเดินเข้ามาในกองถ่ายโฆษณา

        “สวัสดีค่ะพี่ชม เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมถึงได้ดูวุ่นวายกันจังเลย”

        “ก็วันนี้น่ะสิท่านประธานจะเข้ามาดูการถ่ายทำ แถมนางเอกที่เราติดต่อไว้เกิดแคนเซิลงานกะทันหันอีก  พี่ล่ะปวดหัวไปหมด  เฮ้อ...” พี่ชมได้แต่กุมขมับ

        “แล้วติดต่อนางเอกคนอื่นได้หรือยังคะ”  ลินน์พิตาเอ่ยถาม

        “ยังเลย คนอื่นคิวเต็มกันหมดแล้วน่ะสิ พี่ก็ไม่รู้จะทำยังไง”  พี่ชมตอบเสียงอ่อย

        ระหว่างที่ชมพูกำลังคิดหาทางออกอยู่นั้น  เธอก็ได้มองสำรวจลินน์พิตาอย่างใช้ความคิด  ทันใดนั้นเอง

        “พี่คิดออกแล้ว พี่จะหานางเอกได้จากที่ไหน”  ชมพูตาลุกวาวอย่างมีความหวัง

        “จากไหนคะ”  ลินน์พิตาพลอยตื่นเต้นไปด้วย

        “จะจากไหนซะอีก ก็ตรงหน้าพี่นี่ไงล่ะ”

        “ตรงหน้าพี่  เอ่อ...พี่ชมไม่ได้ล้อเล่นใช่มั๊ยคะ”  ในห้องนี้มีกันอยู่แค่สองคน  ตรงหน้าพี่ชมยังไงก็เป็๲เธอแน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์ 

        “ของจริงค่ะน้องลินน์  นาทีนี้เป็๞ใครไม่ได้แล้วล่ะ  ช่วยพี่หน่อยนะคะ”  ด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนจากพี่ชม  และเพื่อให้งานเดินต่อไป  เธอจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้   ทำไงได้ในเมื่ออยู่ทีมเดียวกันแล้วก็ต้องพากันไปให้ตลอดรอดฝั่ง

        และฉันก็ต้องมานั่งคอตกอยู่หน้ากระจกตอนนี้  เพื่อให้ช่างได้แต่งแต้มสีสันตาลงบนใบหน้าในฐานะนางเอกโฆษณาจำเป็๲  หลังจากนั่งก้มหน้าก้มตาเพลิน ๆ มากว่าสองชั่วโมงก็ได้เวลาเงยหน้าดูผลงาน  “ใครเนี่ย”  ถึงกับอุทานด้วยความ๻๠ใ๽  ถ้าจะบอกว่าจำตัวเองไม่ได้จะมีใครเชื่อมั๊ย   

       “สวยมากน้องลินน์ สวยสะกดจิตสะกดใจ สวยจนพี่ไวน์ยังตะลึง”  พี่ไวน์ช่างแต่งหน้าสาวสองเอ่ยชมฉันไม่หยุดจนฉันจะลอยติดเพดานแล้ว  ฉันก็ได้แต่ยิ้มอย่างภูมิใจ  ก็มันสวยจริง ๆ นี่นา ปฏิเสธไม่ลงเลยอิ.อิ.  

        “ไม่สนใจเข้าวงการเหรอคะ แบบน้องลินน์เนี่ยพี่รับรองดังเปรี้ยงปร้างอะไรก็ฉุดไม่อยู่แน่นอน”  พี่ไวน์ยังชมฉันไม่เลิก 

        “ไม่อ่ะค่ะพี่ไวน์ ลินน์ยังอยากมีเวลาเป็๞ส่วนตัว”

        “น่าเสียดายเนอะ แต่ถ้าสนใจบอกพี่ไวน์ได้นะคะ” พี่ไวน์ยังคงแอบจีบฉันส่งท้าย 

         ก่อนเวลาถ่ายทำทีมงานเข้ามาบรีฟงานให้ฉันฟัง  และให้ฉันซ้อมกับเจทีเพื่อสร้างความคุ้ยเคย  เวลาถ่ายทำจะได้ออกมาไหลรื่นเป็๞ธรรมชาติ

        “เรียกผมว่าพี่เจที”

        เหมือนออกคำสั่งกลาย ๆ แต่ก็ไม่เป็๞ปัญหาสำหรับเธออยู่แล้ว  ปัญหาของเธอมันอยู่ที่บทน่ะสิ  คู่รักหวานแหวว  เฮ้อ... จะไปรักกันหวานแหววได้ยังไง มองภาพไม่ออกเลย 

        “ทำหน้าให้มันสดใสหน่อยสิครับ  ไม่ต้องเกร็ง พี่ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น”  เจทีพยายามพูดให้เธอคลายความกังวล

        “ไม่ได้กลัวซะหน่อย แค่ตื่นเต้น  คนมันไม่เคยนิ”  ไม่ยอมรับหรอกนะว่ากลัว  แค่ไม่ชอบโดนดุเท่านั้นเอง

        เจทีได้แต่อมยิ้มกับท่าทางแก้มป่อง ๆ ของหญิงสาว  ปากบอกไม่กลัวแต่ไม่กล้าสบตา  ไม่กล้าเข้าใกล้  “มันยังไงกันแน่ฮึสาวน้อย”