⚔️ บทที่ 16 : ทางเดินที่ยาวไกล
สองวันต่อมา ป่ายังคงมืดครึ้ม เสียงสัตว์ป่าหายไปเกือบสิ้น เศษเถ้าจากเพลิงเวทของอัครอสยังเกาะตามกิ่งไม้เหมือนร่องรอยาที่ไม่มีใครปฏิเสธได้
ไครอสเดินฝ่าป่าด้วยร่างเล็ก ๆ มือยังจับดาบเก่าที่หนักเกินกำลัง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้จนแทบไม่หลงเหลือความเป็เด็กในวัยเดียวกันอีกแล้ว เขาเหลือบมองผู้เฒ่าที่เดินช้า ๆ ข้าง ๆ ไม้เท้าในมือสั่นทุกย่างก้าว ร่างชรานั้นอ่อนแรงจนไครอสสังเกตได้ชัด
“ท่านอัครอส…เราจะไปที่ไหนต่อ” เสียงเล็ก ๆ เอ่ยอย่างเหนื่อยอ่อน
ผู้เฒ่าฝืนยิ้ม “ไปหาที่ปลอดภัยกว่า…หรืออย่างน้อยก็ที่ที่เงามืดหายใจไม่สะดวก”
คำตอบนั้นไม่ใช่คำสัญญา แต่คือความหวังที่ช่างเลือนราง ไครอสหยุดก้าว สายตาเต็มไปด้วยความกลัว เขายกมือเล็ก ๆ จับชายเสื้อผู้เฒ่าแน่น “ท่าน…สัญญาได้ไหม…ว่าจะไม่ทิ้งข้า”
อัครอสชะงักไปนาน ความเงียบแทบทำให้ลมหายใจในป่าหยุดลง เขาหันมาก้มมองเด็กชาย กุมไหล่เล็กทั้งสองข้างแน่น ดวงตาแก่ชราสั่นไหว “เ้าอาจเป็เด็กเพียงเจ็ดปี แต่เ้ามีหัวใจที่ใหญ่กว่านักรบทั้งหลาย…ตราบที่ข้ายังหายใจอยู่ ข้าจะไม่ปล่อยมือเ้า”
คำพูดนั้นทำให้ไครอสเบิกตากว้าง ก่อนน้ำตาจะไหลพรากอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงเพราะความกลัว มันคือการปลดปล่อยความกดดันทั้งหมดที่เก็บมาหลายวัน
เด็กชายพยักหน้าช้า ๆ ก้าวเท้าออกเดินต่อไป ร่างเล็กยังสั่น แต่หัวใจกลับมั่นคงขึ้นกว่าเดิม
ทั้งสองเดินไปในป่าที่เงียบไร้เสียงนก เหมือนกำลังเดินเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีใครรู้ว่าจะสิ้นสุดตรงไหน แต่แสงเล็ก ๆ จากดาบเก่าที่หมองคล้ำกลับยังคงส่องนำทาง ราวกับสัญญาว่า…ยังมีความหวังรออยู่ข้างหน้า
659
