ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

“ในที่สุดเราก็สามารถทำได้”‘ดร.พิทักษ์’ อัจฉริยะแถวหน้าของวงการผลงานวิจัยเกี่ยวกับมิติเวลา เขาแสดงสีหน้าท่าทางอย่างดีใจที่ผลงานวิจัยของตัวเองประสบผลสำเร็จแล้วในวันนี้ เพราะเขาสามารถที่จะประดิษฐ์เครื่องชนิดหนึ่งที่เป็นความฝันของใครหลายๆคนออกมาได้ ถึงแม้ว่าในตอนนี้มันจะเป็นเพียงแค่ตัวต้นแบบก็ตามที “ยินดีด้วยนะคะ ด็อกเตอร์ในที่สุดผลงานชิ้นโบว์แดงก็ประสบผลสำเร็จได้สักที”‘AI ประจำตัวของดร.พิทักษ์’ กล่าวออกมาจากภายในสมอง ในโลกปัจจุบันที่เทคโนโลยีก้าวหน้าไปไกลอย่างรวดเร็วแล้ว ระบบเอไอก็เป็นอีกผลงานหนึ่งในนวัตกรรมที่ปรากฏขึ้นมาในยุคนี้ และมันเป็นที่นิยมเป็นอย่างมาก มันจึงทำให้ผู้คนไม่ว่าใครๆก็ต่างก็มีระบบเอไอติดตัวติดสมองกันทั้งนั้น ระบบเอไอ คือ ระบบที่จะคอยช่วยในเรื่องต่างๆ มันเปรียบเสมือนกับมือถือในยุคก่อนๆที่เป็นที่นิยมใช้ มันเป็นได้ทั้งโทรศัพท์ การติดต่อสื่อสาร การบันทึกข้อมูลสำคัญที่มีการแจ้งเตือนเป็นโทนเสียงที่เราชื่นชอบ ไม่ใช่เสียงของสิริเจ้าเก่าอีกต่อไป และไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของผู้ช่วยในการหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตที่กว้างไกลแห่งนี้มันก็สามารถทำได้อย่างรวดเร็ว ในขณะนี้โลกจะได้เปลี่ยนแปลงหน้าประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่อีกครั้ง เพราะตอนนี้ดร.พิทักษ์ ได้ประดิษฐ์สุดยอดนวัตกรรมที่ใครหลายๆคนต่างใฝ่ฝันอยากจะใช้มัน นั่นคือ เครื่องหรือยานย้อนเวลาหาอดีต ดร.พิทักษ์ยิ้มออกมา และกล่าวกับเอไอของเขา“นั่นสินะ ‘อลิส’ ก่อนอื่นเราต้องลองทดสอบเรื่องของการย้อนเวลาดูก่อน ยังไงเธอก็ช่วยออกแบบทดสอบการย้อนเวลาด้วย..” เขาพูดออกมารัวๆด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ใช้งานมันเป็นคนแรกๆ แต่ในขณะนั้นเองก็มีเสียงของประตูห้องวิจัยที่ดูเหมือนจะถูกอะไรกระแทกอย่างจริงจัง ‘ปัง ปัง....ปังงงง’ เสียงกระแทกดังลั่นออกมาถึงสามครั้ง และในครั้งที่สามมันก็ทำให้ประตูปลิวกระเด็นลอยออกมา ประตูค่อยๆไถลมาตามพื้นอย่างรวดเร็ว จนไหลมาทางที่เขายืนอยู่ ด้วยความตกใจเขาจึงถอยหลังออกไปหลายก้าว จนหลังของเขาชนเข้ากับกำแพงห้องมุมหนึ่ง เขาท่องคาถาของพระอาจารย์ชื่อดังในโลกอินเทอร์เน็ต “อู อู่ ลา ล่า มะลองกองแก็ง ส้มหยุด!!” เมื่อเขาท่องจบประตูก็หยุดไหล และมันห่างจากเขาเพียงแค่ 1 เซนติเมตร เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในขณะที่เขายังตกใจไม่หายก็มีเสียงออกมาจากหลังประตูว่า“ดร.พิทักษ์เพื่อนยาก ได้ข่าวว่าแกทำมันสำเร็จแล้วเหรอไอ่เครื่องย้อนเวลาน่ะ” เมื่อดร.พิทักษ์ได้ยินดังนั้นเขาก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่พูดคือใคร เขาคือ ‘ดร.สมกิต’ ผู้เป็นเจ้าของสถาบันวิจัยแห่งนี้ และเขาก็มีชื่อเสียงไม่ค่อยจะดีนัก เพราะข่าวลือต่างๆว่าดร.สมกิตเป็นพวกชอบขโมยผลงานชาวบ้าน“แกรู้ได้อย่างไร สมกิต ฉันยังทำไม่สำเร็จเลย” พิทักษ์กล่าวออกมาด้วยอาการเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด จนสมกิตจับได้ก่อนที่สมกิตจะเอ่ยขึ้นว่า“คิดว่าข้าไม่รู้หรือยังไง แกมีอาการอย่างนี้แหละแปลว่าแกกำลังโกหก เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปีทำไมข้าจะไม่รู้ แล้วอีกอย่างข้าได้ติดกล้องจิ๋ว และเครื่องดักฟังไว้ทั่วห้องหมดแล้ว เรื่องอะไรข้าจะไม่รู้กัน” แล้วในตอนนี้พิทักษ์เขาจะทำอะไรได้อีกล่ะ เขาหมดคำที่พูด และเขายังต้องถูกล้อมไปด้วยทหารรับจ้าง ซึ่งเป็นกองกำลังส่วนตัวของสมกิตอีก พวกทหารรับจ้างเองต่างก็กำลังถือปืนที่เป็นอาวุธสงครามชี้มาทางเขาอีก เขาได้แต่ท่องสวดคาถาของพระอาจารย์โซล่าชื่อดังอีกครั้ง “อู อู่ ลา ล่า มะลองกองแก็ง ส้มหยุด!!” ทหารรับจ้างที่ได้แต่มองบนพร้อมกับเกาหัวครืดๆ พวกเขามองพิทักษ์ที่ทำท่าทางอะไรแปลกๆ ก่อนที่พิทักษ์จะลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่า คาถามันเหมือนจะไม่ได้ผล เขาจึงเอ่ยขึ้นมาสั่งการกับอลิสภายในหัวสมอง “อลิสเดินเครื่องเดี๋ยวนี้” “ด็อกเตอร์เรายังไม่ได้ทดสอบเครื่องเลยนะคะ จากการคาดการณ์ของอลิสมีโอกาสผิดพลาดถึง 90 เปอร์เซ็นต์ค่ะ” เอไออลิสกล่าวออกมาเพื่อย้ำเตือนให้กับพิทักษ์“ยังไงก็ไม่รอดอยู่แล้ว ไม่ว่าจะต้องเลือกทางไหน ผมก็ตายอยู่ดี และผมก็ไม่อยากจะยกผลงานชิ้นนี้ให้กับคนอย่างมันอีกด้วย สู้ตายไปพร้อมๆกับเครื่องยังจะดีซะกว่า” พิทักษ์เอ่ยกับอลิสภายในจิตใจ ซึ่งอลิสก็สามารถรับรู้ได้ เธอจึงกล่าวตอบรับ และเริ่มดำเนินการตามที่ได้รับสั่งในทันที“ทำการดึงระบบไฟฟ้าเพื่อเลี้ยงดูเครื่อง....เสถียร ทำการ...........เสถียร ทำการดึงข้อมูลเวลา....เสถียร” ไม่นานคำร่ายยาวของอลิสก็สิ้นสุดลง พร้อมตัวของพิทักษ์เตรียมพร้อมที่จะกระโจนเข้าสู่เครื่องย้อนเวลา ฝั่งของดร.สมกิตก็ไม่ได้นิ่งนอนใจเปิดฉากยิงใส่ตัวของพิทักษ์ทันที “ยิงมันเดี๋ยวนี้” กระสุนถูกสาดไปทั่วห้อง โดยที่กระสุนไม่ได้ถูกตัวของพิทักษ์เลย มันทำให้เขาคิดเพียงในใจ ‘พระอาจารย์โซล่า ช่างศักดิ์สิทธิ์จริงๆ’ สมกิตที่เห็นว่าพิทักษ์ยังไม่ถูกยิงเสียชีวิตก็สบายใจ เพราะเขาเป็นคนสั่งทหารรับจ้างให้ยิงขู่ไปเฉยๆ ถ้าตัวขอองพิทักษ์เป็นอะไรไป ใครจะมาอธิบายเรื่องการสร้างเครื่องที่มันเป็นคนเดียวที่รู้ล่ะจริงไหม ถ้าจะให้ใครคนอื่นมาแกะเครื่องหรือทำเครื่องเลียนแบบขึ้นมาใหม่ มันก็คงต้องใช้เวลาเป็นปี เรื่องอะไรเขาจะยอมกันล่ะ จากนั้นสมกิตก็พูดขู่พิทักษ์ไปอีกว่า “แกคิดว่าแกโชคดี ไม่หรอก ครั้งนี้ข้าสั่งตายแน่ แล้วแกก็ไม่ต้องคิดที่จะหนีไปหรอก เพราะถึงหนียังไง แกก็หนีข้าไม่พ้นอยู่ดี.. เอาๆ รีบส่งข้อมูล และถอยออกจากเครื่องนั้นซะ บางทีข้าอาจจะให้เปอร์เซ็นต์ในการขายเครื่องนั้นกับแกบ้างก็ได้นะ ถ้าแกมาตกลงกับข้าดีๆ ฮ่าๆ” “หึ เปอร์เซ็นต์ในการขายเครื่องอย่างงั้นเหรอ แกลืมมันไปได้เลย นี่มันคือผลงานทั้งชีวิตของข้า ข้าไม่มีทางให้ผลงานของข้ากับคนอย่างแกหรอก” ดร.พิทักษ์มีหรือจะยอมทำตามคำสั่งนั้น เขาพูดจบก็กระโจนไปทางเครื่องย้อนเวลาในทันที เมื่อสมกิตเห็นดังนั้น สมกิตก็ได้สั่งให้ทหารของเข้าสาดกระสุนยิงเข้ามาอีกหนึ่งระรอก ดร.พิทักษ์พยายามวิ่งฝ่าลูกกระสุน เพื่อเข้าไปภายในเครื่อง แต่เขาไม่ใช่พวกที่เคยผ่านสงครามหรือผ่านสนามรบมาก่อน ‘ปัง!’ เขาถูกยิง!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1

นิยายแนะนำ

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้