หวนคืนมาหย่าพร้อมทวงคืนสินเดิม

“ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ผิดนังสารเลวนั่นใส่ร้ายฉันฉันไม่ได้ทำ นังสารเลวนั่นใส่ร้ายฉัน ศาลไม่เป็๲ธรรม ศาลใส่ร้ายป้ายสีฉัน”เสียงของกวงเฟยหลงร้อง๻ะโ๠๲โหวกเหวกโวยวายในขณะที่ทางการกำลังควบคุมตัวเขาเพื่อไปรับโทษ

เพี๊ยะ……..เสียงมือใหญ่ฟาดเข้าที่ใบหน้าของกวงเฟยหลงอย่างแรง พร้อมกับสายตาที่ดูผิดหวังของผู้เป็๞พ่อ

“พ่อ”

“ฉันผิดหวังในตัวแกจริงๆกวงเฟยหลงฉันไม่คิดว่าแกจะชั่วช้าสารเลวได้ถึงขั้นนี้ แกคิดจะฆ่าคนได้ลงคอแกทำแบบนั้นได้ยังไงกันแม้ครอบครัวเราจะไม่ได้ร่ำรวยมากมายแต่เราก็พอมีพอกินทำไมแกถึงได้คิดฆ่าคนอื่นเพียงเพื่อหวังทรัพย์สินเงินทองของเขา แกมันเลวจริงๆไปรับกรรมที่แกก่อเถอะ ฉันไม่มีลูกสารเลวแบบแก”กวงฟงเหยียนพูดขึ้นราวกับผิดหวังในตัวลูกชายเป็๞อย่างมากเขาเดินจากไปไม่แม้แต่จะหันกลับมามองลูกชายอีก

“พ่อ พ่อ พ่อ”เขา๻ะโ๠๲เรียกพ่อของเขาด้วยความเสียใจ

ด้านเหลียนฮุ่ยเหอเมื่อทางการคุบตัวเธอเพื่อจะไปฝากขังร่างเล็กไม่แม้แต่จะขัดขืน

“พี่ฮุ่ยเหอ พี่ฮุ่ยเหอ”เสียงของเด็กน้อยดังขึ้น 

เธอรีบหยุดเดินในทันที

“เดี๋ยวก่อนค่ะ”เธอบอกกับผู้คุของทางการก่อนจะหันไปตามเสียงเรียกนั่น

“พี่ฮุ่ยเหอ พี่ฮุ่ยเหอ”เด็กทั้งสองรีบวิ่งมากอดเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น

“พี่ฮุ่ยเหอ ปล่อยพี่ฮุ่ยเหอของเรานะครับ พี่ฮุ่ยเหอ”

เธอค่อยๆย่อตัวลงนั่งพร้อมกับใช้มือที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาให้เด็ดน้อยทั้งสอง

“ฮุ่ยหลาน ฮุ่ยยี่พี่ทำผิดมหันต์จึงต้องรับโทษเธอทั้งสองอย่าร้องไห้อีกเลยนะจ๊ะ พี่สัญญาพี่จะกลับมาหาพวกเธอแน่ๆ”เธอพูดพลางกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

เด็กทั้งสองโผลเข้ากอดเธอไว้แน่น

“แล้วเราจะอยู่ยังไงหากไม่มีพี่ พี่ฮุ่ยเหอพี่อย่าทิ้งพวกเราไปเลยนะ พี่ฮุ่ยเหอ”

“ฮุ่ยยี่เธอเป็๞พี่ชายเธอต้องเข้มแข็งอย่าอ่อนแอสิจ๊ะ”

“แต่ผมยังเด็กพี่จะให้ผมเข้มแข็งได้ยังไง พี่ฮุ่ยเหอพี่อย่าไปเลยนะอย่าทิ้งพวกเราไปเลย”

เธอเหลือบมองหมอเหยียนก่อนจะผละตัวออกจากเด็กๆ

หมอเหยียนที่เห็นแววตาของเธอเขาก็รู้ว่าต้องทำอย่างไร เขารีบเดินมาหาเด็กทั้งสองในทันที

“ฮุ่ยยี่ ฮุ่ยหลาน มานี่เถอะพี่ฮุ่ยเหอเธอต้องไปทำหน้าที่ของเธอ แต่อย่าห่วงไปเลยในระหว่างที่พี่ฮุ่ยเหอไม่อยู่ฉันจะเป็๞คนดูแลพวกเธอเอง ฉันสัญญาจะดูแลพวกเธอเหมือนที่พี่สาวของเธอดูแลแน่ๆ”เพราะความอ่อนโยนและใจดีนั่นของเขาทำให้เด็กๆต่างเชื่อใจเพราะอย่างน้อยเขาก็มีจิตใจที่ดีกว่าพ่อและแม่ที่เอาแต่ดื่มเหล้าเล่นการพนันวันๆก็มีแต่ด่าทอและทุบตี

เหลียนฮุ่ยเหอมองหน้าหมอเหยียนจื่อหยางด้วยความขอบคุณ

“ขอบคุณคุณหมอมากนะคะที่ช่วยเหลือฉันทุกอย่าง ขอบคุณที่ช่วยดูน้องๆของฉัน”

เขายิ้มให้เธอด้วยความอ่อนโยน

“เธอไม่ต้องห่วงฉันจะดูแลน้องๆของเธอเป็๞อย่างดี แม้เราจะรู้จักกันได้ไม่นานแต่ฉันขอให้เธอเชื่อใจฉัน ฉันจะรอวันที่เธอกลับมา”

เธอยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับเขา มือเล็กๆยกขึ้นมาโบกลาเด็กๆทั้งสองรวมทั้งหมอเหยียนจื่อหยางก่อนที่เธอจะถูกควบคุมตัวไปรับโทษในทันที

เด็กๆต่างโผลเข้ากอดหมอเหยียนไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา

“เด็กน้อยพวกเธออย่าร้องไห้ไปเลยอีกไม่นานเธอจะกลับมาหาพวกเราแน่ๆ”เขาพูดให้กำลังใจเด็กๆ