วันที่ 4 – ดาดฟ้าหอพัก
เย็นวันถัดมา ท้องฟ้ามืดครึ้มแต่ฝนไม่ตก หนูยังไม่ทันได้ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนดี ก็มีข้อความใหม่เด้งเข้ามาอีกแล้ว
เ้านาย: “สามทุ่มตรง ขึ้นไปที่ดาดฟ้าหอพัก ใส่ชุดนักศึกษาให้เรียบร้อย กกนและเสื้อในไม่ต้องใส่ แล้วรอคำสั่ง”
หนูมองจอโทรศัพท์ค้างอยู่หลายนาที ใจเต้นตุบ ๆ ทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้น รู้แค่ว่าตัวเองตอบกลับไปทันทีโดยไม่คิดอะไรแล้ว
มาย: “ค่ะเ้านาย... หนูจะไปค่ะ”
หนูเลือกเสื้อนักศึกษาตัวที่รัดที่สุด กระโปรงเอสั้นสุดเท่าที่มี และไม่ใส่ชั้นในใด ๆ ตามคำสั่งที่ถูกย้ำเมื่อสองวันก่อน
ขณะเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนสุดของหอ ความรู้สึกกลัวเหมือนทุกคืนก่อนหน้านี้กลับไม่ลดลงเลย
หนูเปิดประตูเหล็กขึ้นไปบนดาดฟ้าช้า ๆ ลมพัดแรงจนขนลุกทั้งตัว หนูยืนมองตึกด้านนอก เห็นไฟห้องนับร้อยดวงที่ยังเปิดอยู่ หัวใจเต้นรัวแทบหายใจไม่ทัน
เ้านาย (แชท) : “ยืนตรงริมรั้ว หันหลังให้กล้อง”
หนูไม่รู้ว่ากล้องที่เขาหมายถึงอยู่ไหน แต่ก็ทำตาม ค่อย ๆ ก้าวไปยืนตรงขอบริมรั้วของดาดฟ้า หัวใจเต้นแรง หูอื้อเหมือนจะเป็ลม
เ้านาย: “แหวกกระโปรงขึ้นมาจนเห็นหมด แล้วอยู่อย่างนั้น”
มาย: “เ้านาย... มันสูงมากเลยค่ะ...หนูกลัว...”
เ้านาย: “กูรู้ว่ามึงกลัว แต่มึงก็ยืนอยู่นั่นไง เพราะมึงอยากให้กูสั่ง มึงอยากเป็ทาสของกูจริง ๆ ใช่มั้ย?”
มาย: “...ค่ะ เ้านาย... หนูอยากเป็ทาสของเ้านายค่ะ...”
หนูค่อย ๆ ดึงกระโปรงขึ้น ตัวสั่นเทา น้ำตาคลอเบ้า มือไม้เย็นเฉียบแต่ก็ไม่ยอมปล่อยกระโปรงลง
ลมตีร่างกายเปลือย ๆ จนเย็นเฉียบ แต่ในใจหนูกลับร้อนวูบวาบ
เ้านาย: “ยืนเฉย ๆ ห้ามขยับจนกว่าจะสั่ง แล้วจินตนาการว่าทั้งตึกตรงข้ามกำลังมองมึงอยู่”
มาย (ในใจ) : “หนูจะบ้าไปแล้วรึเปล่า... แต่หนูรู้สึกได้เลยว่าหนูเสียว... เสียวทั้งที่อายขนาดนี้...”
หนูยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นนานหลายนาที รู้สึกเหมือนจะทรุดลงไปกับพื้น แต่ก็ยังอดทน เพราะเสียงในโทรศัพท์ยังไม่บอกให้หยุด
เ้านาย: “เก่งมาก คืนนี้มึงเริ่มเหมาะเป็ทาสของกูจริง ๆ แล้ว กูพอใจมาก”
มาย: “...ขอบคุณค่ะเ้านาย... ขอบคุณที่เมตตาให้หนูเป็ทาสของเ้านายค่ะ”
วันที่ 5 – ห้องน้ำชายในมหาวิทยาลัย
ตอนสายวันนั้น ขณะที่หนูกำลังนั่งเรียนวิชาการอังกฤษ หน้าจอโทรศัพท์ใต้โต๊ะก็สว่างขึ้นพร้อมข้อความใหม่จากเ้านาย:
เ้านาย: “บ่ายโมง ให้เข้าไปในห้องน้ำชายตึก B ชั้น 2 ห้ามล็อกประตู แล้วทำตามคำสั่ง”
ทันทีที่อ่านข้อความนั้น ใจหนูก็หล่นวูบเหมือนโดนฉุดลงเหว ตึก B ชั้น 2 เป็โซนเรียนรวม มีนักศึกษาชายเยอะมาก และห้องน้ำตรงนั้นแทบจะไม่เคยว่างเลย
มาย: “เ้านายคะ... ห้องน้ำชายนะคะ ถ้ามีใครเข้ามา—”
เ้านาย: “ก็อย่าให้ใครเห็น ถ้ากลัวนัก มึงก็ไม่ต้องเป็ทาสกู”
มาย: “…หนูจะไปค่ะ หนูจะไปให้ได้ค่ะเ้านาย”
หลังจากเรียนจบ หนูก็เดินไปตึก B ทันที ใจเต้นรัว มือเย็นเฉียบ ขาสั่นจนแทบเดินไม่เป็จังหวะ
ระหว่างเดินผ่านกลุ่มผู้ชายที่นั่งกินข้าวอยู่ตรงโถงด้านล่าง หนูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำเื่ผิดมหันต์
แต่ในใจลึก ๆ กลับตื่นเต้นจนเหมือนกำลังจะร้องไห้ออกมา
พอขึ้นถึงชั้น 2 หนูเดินไปหน้าห้องน้ำชาย มองซ้ายขวาแล้วแง้มประตูเบา ๆ โชคดีที่ไม่มีใครอยู่ข้างใน หนูรีบเข้าไปที่ห้องสุดท้ายแล้วปิดประตูไว้ แต่ไม่ได้ล็อก
หนูหยิบมือถือออกมา วางบนขอบถังขยะ เปิดกล้องหันหน้าเข้า แล้วพิมพ์บอกเ้านาย
มาย: “ถึงแล้วค่ะเ้านาย ห้องสุดท้าย ไม่มีคนค่ะ”
เ้านาย: “ถกกระโปรงขึ้น นั่งยอง ๆ ข้างโถฉี่ แล้วทำให้ตัวเองเสียว จนกว่าจะมีคนเข้ามา”
มาย: “เ้านายคะ… ถ้ามีคนมาเห็นหนู…”
เ้านาย: “มึงคิดว่ากูสนมั้ย?”
หนูเม้มปาก น้ำตาเริ่มซึม แต่ก็ยอมทำตาม ค่อย ๆ ถกกระโปรงขึ้น นั่งยอง ๆ ด้านข้างโถฉี่ในห้องน้ำชายที่มีกลิ่นเฉพาะตัว
ขาแข้งเย็นชืด มือไม้สั่น แต่หัวใจร้อนวูบวาบ
มาย (ในใจ) : “หนูจะทำบ้าอะไรของหนูอยู่… แต่หนูหยุดไม่ได้แล้ว หนูอยากให้เ้านายภูมิใจ…”
หนูหลับตาแน่น พยายามใช้ปลายนิ้วอย่างแ่เบา เพราะกลัวจะมีเสียงอะไรเล็ดลอดออกไป
เสียงน้ำจากอ่างล้างมือข้างนอก เสียงรองเท้าเดินผ่านหน้าห้องน้ำ มันดังเหมือนพายุในหูหนู
เ้านาย (แชท) : “ห้ามเสร็จ ถ้ายังไม่สั่ง อย่าคิดขัดคำสั่ง”
มาย: “ค่ะ… หนูไม่เสร็จค่ะเ้านาย หนูแค่อยากให้เ้านายเห็นว่าหนูทำได้…”
ทันใดนั้น มีเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก หนูแทบจะสะดุ้งร้องเสียงหลงแต่กัดปากไว้แน่น คนข้างนอกเดินตรงไปที่โถฉี่อีกฝั่ง
หนูหยุดทุกอย่างทันที หัวใจเต้นรัวแทบะเิ มือเย็นเฉียบ แต่ร่างกายกลับยังเต้นแรงเพราะความกลัวปนความเสียวที่ยังไม่หาย
เ้านาย (แชท) : “อยู่นิ่ง ๆ ถ้าเขาเปิดห้องเข้ามา ก็ยอมให้เขาเห็นไปเลย”
มาย: “เ้านาย… หนูกลัว… แต่ถ้าเ้านายสั่ง… หนูจะไม่หนีค่ะ…”
หนูหลับตานิ่ง ตัวสั่น กอดเข่าตัวเองไว้แน่น จนเสียงประตูเปิดอีกครั้ง แล้วประตูห้องน้ำเงียบไปอีกครั้งหนึ่ง
หนูหอบหายใจ น้ำตาไหลพราก แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกประหลาด
หนูกำลังกลัวสุดขีด แต่ก็… เสียวที่สุดในชีวิต
เ้านาย (แชท) : “กลับห้องได้ พอก่อนวันนี้”
มาย: “...ขอบคุณค่ะเ้านาย…”
วันที่ 6 – บันไดหนีไฟ
หนูไม่คิดเลยว่าการฝึกจะมาถึงจุดนี้…
วันนั้นเ้านายไม่ส่งข้อความอะไรมาเลยตอนเช้า หนูทั้งโล่งใจ ทั้งผิดหวังในใจแปลก ๆ เหมือนกำลังรอให้เขาสั่งอีก
จนกระทั่ง่ค่ำ ขณะหนูนั่งอยู่ในห้องคนเดียว ไฟห้องเปิดสลัว ๆ เสียงแชทก็ดังขึ้นมาพร้อมข้อความใหม่จากเขา
เ้านาย: “4 ทุ่ม คืนนี้ ลงไปที่บันไดหนีไฟฝั่งตึกหลังหอพัก แล้วรอคำสั่ง”
มาย: “เ้านายคะ… ที่นั่นมันไม่มีไฟเลยนะคะ มืดมาก… แล้วก็ไม่มีใครขึ้นลง …มันก็น่ากลัวอ่ะ…”
เ้านาย: “แต่มึงก็ยังพิมพ์มาหากูอยู่ดีหนิ แสดงว่ามึงก็เงี่ยxพอที่จะยอมทำ”
มาย: “...ค่ะ หนูจะไปค่ะ”
หนูเปลี่ยนเสื้อเป็เสื้อนักศึกษาตัวเดิม กระโปรงเอสั้น รัดแน่น ไม่ใส่ชั้นในตามที่เขาบอกไว้ก่อนหน้า
แล้วค่อย ๆ ย่องออกจากห้อง ล็อกประตูไว้ เดินเบา ๆ ตามโถงจนถึงบันไดหนีไฟฝั่งหลัง
ที่นั่นมืดเงียบ มีเพียงไฟสลัวตรงมุมทางขึ้นชั้นถัดไป หนูก้าวลงบันไดทีละขั้น เหมือนหัวใจจะหล่นทุกครั้งที่เท้าััพื้น
มาย (ในใจ) : “บันไดหนีไฟ… ถ้าเกิดใครมาเจอเข้า… ถ้าโดนจับได้… หนูจะไม่เหลืออะไรเลย…”
แต่หนูก็ยังลงมา จนถึงชั้น 2 ตรงที่เ้านายเคยพูดไว้ก่อน
เ้านาย (แชท) : “วางกล้องไว้บนขั้นบันได ถ่างขาออก แล้วทำเหมือนเมื่อคืนที่มึงทำในห้องน้ำชาย”
มาย: “เ้านายคะ… ตรงนี้มันมืดมาก หนูกลัวมากจริง ๆนะคะ …”
เ้านาย: “กูก็อยากให้มึงกลัวไง มันถึงเสียว… ถ้ามึงไม่กลัว มึงจะเป็ทาสกูได้ยังไง”
หนูวางกล้องลงบนขั้นบันได มือสั่น ขาสั่น หัวใจเต้นรัวเหมือนะเิกำลังจะออกจากอก
หนูค่อย ๆ ถกกระโปรงขึ้น แล้วนั่งลงพิงกำแพงเย็นเฉียบ มือข้างหนึ่งสั่นสะท้านขณะที่อีกข้างเอื้อมไปตามคำสั่ง
เ้านาย (แชท) : “เอานิ้ววนที่แตxช้า ๆ มองกล้องด้วย กูจะดูว่ามึงอายแค่ไหนในความมืดตรงนั้น”
มาย: “ค่ะ… อืมม... หนูอายมากค่ะเ้านาย… แต่หนูก็ทำ ซี้ดดด... เพราะหนูอยากให้เ้านายเห็นหนูร่าx อ่าหหห..”
หนูพยายามมองกล้อง มือสั่น ร่างกายสั่น ความเย็นจากพื้นคอนกรีตปะทะกับความร้อนข้างในของตัวเองอย่างรุนแรง
เสียงฝีเท้าบางอย่างดังมาจาก้า หนูหยุดทันที แล้วเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
มาย (ในใจ) : “ใครมา… จะลงมามั้ย… ถ้าเห็นหนูเข้า… หนูจะทำยังไง… แต่… ทำไมหนูถึงเงี่ยxได้ขนาดนี้…”
เสียงฝีเท้านั้นค่อย ๆ เดินผ่านไป… แล้วเงียบลง
หนูกัดริมฝีปากแน่น สะอื้นออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แต่กลับรู้สึกเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย — ทั้งอาย กลัว และ… เสียวแบบที่อธิบายไม่ได้
เ้านาย (แชท) : “วันนี้มึงทำได้ดี มึงเริ่มเข้าใจการเป็ทาสของกูมากขึ้นแล้ว”
มาย: “ขอบคุณค่ะเ้านาย… หนูจะไม่ทำให้ผิดหวังเลยค่ะ…”
วันที่ 7 – ระเบียงชั้น 7 ดึกคืนวันอาทิตย์
วันสุดท้ายของสัปดาห์ หนูรู้สึกทั้งโล่งใจ ทั้งกังวล ไม่รู้ว่าเ้านายจะสั่งอะไรอีก ก่อนที่พรุ่งนี้จะได้เจอกันจริง ๆ
เวลาประมาณห้าทุ่ม หนูนั่งอยู่ในห้อง หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ แล้วเสียงไลน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เ้านาย: “คืนนี้ เที่ยงคืน ขึ้นไประเบียงชั้น 7 ของตึกเรียนตัว L แก้ผ้าหมด ยืนพิงราว จนกว่ากูจะบอกให้กลับ”
หนูอ่านหลายรอบ หัวใจเต้นแรงจนหายใจแทบไม่ออก หนูกลัวค่ะ แต่ก็รู้ว่า “นี่คือบททดสอบสุดท้าย” ก่อนจะได้เป็ทาสของเขาจริง ๆ
มาย: “เ้านาย... มันอันตรายมากเลยนะคะ หนูกลัวว่าจะมีคนมาเห็น...”
เ้านาย: “แล้วไง หรือมึงจะไม่ทำ?”
มาย: “หนู... ทำค่ะ หนูจะทำ...”
ก่อนเที่ยงคืน หนูค่อย ๆ แอบออกจากหอ เดินลัดเลาะมาถึงตึกเรียนที่ปิดไฟเงียบสนิท แล้วแอบขึ้นบันไดจนถึงชั้น 7
ระเบียงเปิดโล่ง ลมเย็นตีหน้าจนหนูขนลุก หนูค่อย ๆ ถอดเสื้อออก ถอดกระโปรง วางไว้ข้างตัว แล้วเดินเปลือยไปยืนพิงราวระเบียงเหมือนที่เ้านายสั่ง
มองลงไปเห็นถนนมืด ๆ เบื้องล่าง บางจังหวะมีแสงไฟจากรถวิ่งผ่าน หนูกลัวจับใจว่ามีใครจะเห็น แต่มือก็จับราวแน่น พยายามยืนนิ่ง ๆ ตามคำสั่ง
มาย (ส่งภาพ) : “มายยืนอยู่แล้วค่ะเ้านาย...”
เ้านาย: “ดีมาก ยืนนิ่ง ๆ แบบนั้นไป 10 นาที แล้วค่อยกลับ”
หนูยืนตัวสั่น หัวใจเต้นแรง น้ำตาคลอ ทั้งอาย ทั้งกลัว ทั้งเสียว ทุกความรู้สึกตีตีกันในอก แต่ก็ยืนนิ่งไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
10 นาทีผ่านไป เหมือนนานเป็ชั่วโมง เ้านายส่งข้อความสั้น ๆ
เ้านาย: “พรุ่งนี้เจอกันจริง มึงพร้อมจะเป็ทาสจริง ๆ ของกูหรือยัง”
มาย: “หนูพร้อมแล้วค่ะเ้านาย... หนูอยากเป็ทาสของเ้านายจริง ๆ”
หนูกำลังจะส่งข้อความหาเ้านาย บอกว่าฝึกตามคำสั่งเสร็จหมดแล้ว
แต่ยังไม่ทันกดส่ง ข้อความจากเขาก็มาก่อน
เ้านาย: “พรุ่งนี้เจอกัน 7 โมงเช้า หน้ามหาลัย มึงจะได้เจอกูตัวจริง”
หัวใจหนูหล่นวูบ มือเย็นเฉียบ โทรศัพท์แทบร่วง
มาย: “เ้านาย… จริงเหรอคะ… หนู… หนูจะต้องทำตัวยังไงคะ…”
เ้านาย: “เดี๋ยวพรุ่งนี้มึงก็รู้”
หนูมองหน้าจอค้างอยู่นาน หัวใจเต้นแรงเหมือนกำลังจะะเิ
ทั้งกลัว ทั้งอาย ทั้งตื่นเต้นจนพูดไม่ออก แต่ก็ไม่มีความลังเลในคำตอบ
มาย: “ค่ะเ้านาย”
วันนี้นี้เป็วันสุดท้ายของการฝึกแบบออนไลน์
...และพรุ่งนี้ หนูจะได้เจอเขาตัวจริง