กริ่ง ๆ ๆ ๆ
“ครับคุณป้า มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ”
“ป้าไม่กล้าหรอกพ่อภู แต่เรานะสิหนูนวลมารอที่บ้านั้แ่เช้าแล้วนะ เมื่อไหรเราจะมา”
“นวล เหรอครับ?”
“ใช่นะสิ หนูนวลอนงค์ คนของคุณนายจอมสมรไงทำเป็ลืมนะ”
“อ่อ คิดว่าใคร เื่นี้ฝากคุณป้าจัดการให้ทีนะครับว่างๆแล้วผมจะเข้าไป” ภูบดินทร์วางสายไปแล้ว ฝากให้นางจัดการเหรอแล้วจะให้จัดการอย่างไรหละทีนี้
“พ่อเลี้ยงโทรมาบอกว่าวันนี้จะไม่กลับบ้านนะแม่หนูยังไงก็นอนพักที่นี่ไปก่อนแล้วกัน แววเดี๋ยวช่วยไปทำความสะอาดห้องรับแขกข้างๆห้องฉันให้แม่หนูคนนี้ด้วยนะ“
“ขอบคุณคุณเพียงจันทร์มากค่ะ แต่ให้นวลนอนกับพี่แววหรือนอนห้องคนงานดีกว่านะคะนวลจะสบายใจกว่าค่ะ” นวลอนงค์พูดจาอ่อนหวานขอร้องเ้าของบ้าน
“เอาอย่างนั้นเหรอจ้ะถ้าอย่างนั้นแววช่วยๆดูห้องให้แม่หนูคนนี้หน่อยแล้วกันนะ”
“ได้ค่ะคุณเพียง ไปกันน้องนวลพี่จะพาไปดูห้อง”แววตาจูงมือนวลอนงค์หายเข้าไปในบ้าน
ห้องพักคนงานติดกับห้องพี่แววตามีขนาดใหญ่กว่าห้องที่เธอเคยอยู่อาศัยมา 21 กว่าปีเพียงเล็กน้อยภายในห้องค่อนข้างสะอาดทำความสะอาดอีกสักนิดก็สามารถอยู่ได้แล้ว ในห้องมีโต๊ะเตียง ตู้เสื้อผ้าและห้องน้ำในตัวอีกต่างหากนวลอนงค์รีบจัดเก็บข้าวของไว้อย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยก่อนรีบอาบน้ำแล้วมาสวดมนต์ก่อนเข้านอน
“วันแรกของที่นี่ดีกว่าที่เธอคิดเอาไว้ ...ขอให้เป็แบบนี้ตลอด 6 เดือนด้วยเถอะ”
“เป็ผู้หญิงครับ น้องนวลหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูครับผมเจอเธอแล้วเธอนิสัยดีมากเลยพ่อเลี้ยง”คมกริชรายงานความเคลื่อนไหวของตัวแทนคุณนายจอมสมรที่ตอนนี้พักอยู่ในบ้านใหญ่ให้พ่อเลี้ยงหนุ่มฟัง
“เจอกันไม่เท่าไรดูท่าทางแกจะหลงคนของคุณนายจอมเ้าเล่ห์คนนั้นไม่ใช่น้อยเลยน่ะ”
“แฮ่ แฮ่ เปล่านะครับอ่อเกือบลืมเธอฝากจดหมายมาให้พ่อเลี้ยงด้วยครับ...นี่ครับ”เพียงแค่ได้อ่านเนื้อความในจดหมายหน้าตาดูถูกดูแคลนของพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ฉายขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเล่านั่นทันทีคนสมัยนี้เป็อะไรไปหมด ตอนอยากได้เงินก็สัญญากันเป็ดิบดี แต่พอถึงเวลาจะต้องคืนกลับบ่ายเบี่ยงหาวิธีการสารพัดสารเพ วิธีที่คุณนายจอมสมรเลือกก็เหมือนกัน...ส่งผู้หญิงมาขัดดอก...สิ้นคิดชะมัด
1 อาทิตย์ผ่านไปนวลอนงค์ปรับตัวอยู่ที่ไร่ชาแห่งนี้ได้แล้ว ที่นี่อากาศดีเย็นสบายกว่ากรุงเทพหลายเท่านัก หญิงสาวชอบที่นี่เหลือเกินเธอยังไม่ได้พบพ่อเลี้ยงภูบดินทร์ทั้งที่ความเป็จริงเขาทำงานอยู่ในไร่ชาแห่งนี้เช่นกัน แต่ไม่เคยกลับมาบ้านพี่แววบอกเธอว่าพ่อเลี้ยงย้ายออกไปอยู่ที่อื่นเขาชอบความเป็ส่วนตัวเธอฝากจดหมายของคุณนายให้พี่คมกริชเลขาของเขาไปแล้วเขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธแต่อย่างใด แต่เขาแจ้งผ่านคุณเพียงจันทร์ว่าให้เธออยู่ที่นี่คอยรับใช้ดูแลคุณเพียงจันทร์ที่บ้านหลังนี้คุณเพียงจันทร์เองก็ใจดีกับเธอมากๆงานที่ให้ทำก็ไม่มีอะไรมากมายหน้าที่ใครหน้าที่มันพอเวลาว่างมีมากขึ้นเธอก็ไปช่วยงานคนอื่นๆอยู่เสมอ ที่นี่ยังให้เงินเดือนเธอไว้ใช้สอยอีก. . . เป็แบบนี้ไปตลอดก็ดีเหมือนกันนะ
“พ่อเลี้ยงเปื้อนหมดแล้วครับ”ภูบดินทร์ที่วันนี้เข้ามาดูแลการปลูกไร่ชาแปลงใหม่เขาแต่งตัวชุดพร้อมสำหรับการทำงานตากแดดตากลมเหมือนคนงานทั่วไปแม้ว่าเขาจะเป็ถึงเ้าของไร่แต่เขาคิดว่าคนที่จะดูแลไร่ชาให้เจริญเติบโตไปได้ดีนั่นจะต้องทำงานในไร่ทุกอย่างให้เป็เสียก่อนตรงไหนไม่ดีที่ไหนแย่จะได้ปรับปรุงกันต่อไปแต่สภาพของพ่อเลี้ยงหนุ่มตอนนี้ดูไม่จืดเลยทีเดียวทั้งเนื้อตัวหน้าตาเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน
“พวกเราพักก่อนแล้วกัน ท่าทางฝนจะตกหนักแล้วด้วยทุกคนแยกย้ายได้” สิ้นสุดคำพูดเ้าของไร่ บรรดาคนงานต่างแยกย้ายออกไป
“พ่อเลี้ยงครับเดี๋ยวผมไปส่งครับ”
“ไม่ต้องหรอกคมกริชกระท่อมอยู่แค่นี้เดี๋ยวฉันเดินกลับเอง”
“แต่ฝนจะตกแล้วนะครับ”
“เอาเถอะน่าเชื่อฉัน นายก็กลับไปได้แล้วเหนื่อยมาทั้งวัน”
“ครับ เจอกันพรุ่งนี้ครับพ่อเลี้ยง”
พ่อเลี้ยงหนุ่มเดินไปตามแนวถนนของไร่ หากเดินขึ้นเนินเขาไปอีกสัก 500เมตรก็จะถึงกระท่อมน้อยของเขาแล้วฝนฟ้าตั้งเค้าใกล้จะตกเต็มทีแต่ภูบดินทร์ก็ไม่ได้เร่งรีบแต่อย่างได้ผิดกับแม่สาวต่างบ้านต่างเมืองอีกคน ตอนนี้กำลังรีบบิดมอเตอร์ไซด์คันโปรดของแววตาหลังจากที่ตนเพิ่งช่วยงานที่โรงอาหารของไร่เสร็จเนื่องจากวันนี้แม่ครัวท้องเสียไปถึง 3 คนคุณเพียงจันทร์เลยให้นวลอนงค์ไปช่วยงานที่นั้น กว่าจะล้างจานชามทำความสะอาดโรงอาหารเรียบร้อยก็ปาเข้าไปเกือบ 5 โมงเย็นและที่แย่ไปกว่านั้นตอนนี้ฝนตกเป็เม็ดเล็กๆ ใส่ตามเนื้อตัวเธอให้เจ็บแปลบๆ เบาๆหญิงสาวชะลอความเร็วลงเมื่อทางข้างหน้าเป็ทางโค้ง
“ว้าย ย ย ย...โครม!” มอเตอร์ไซด์ล้มลงโดยที่หนุ่มชายหญิงสาวทั้งสองคนาเ็คนละนิดคนละหน่อย
“ขับรถเป็หรือเปล่าแม่คุณ?” เ้าของไร่โวยวาย
“ขอโทษจ้ะพี่นวลไม่ได้ตั้งใจนะจ๊ะ พี่เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” หญิงสาวส่งสายตาสำรวจเนื้อตัวชายหนุ่มว่าได้รับาเ็ตรงไหนหรือเปล่าจากการขับรถโดยประมาทของเธอสรรพนามที่หญิงสาวคนนี้เรียกเขานั้นแปลกออกไปจากทุกคนภายในไร่และพอมองหน้าพินิจพิเคราะห์ดีๆ เขาก็ไม่เคยเห็นหน้าเ้าหล่อนมาก่อน
“เธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่เหรอฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”
“ใช่จ้ะนวลเป็คนใช้ใหม่ที่บ้านใหญ่จ้ะ ขอโทษพี่จริงๆนะคะที่ทำให้พี่เจ็บตัวอย่างนี้” อ๋อ! หล่อนนี้เอง นวลอนงค์ คนของคุณนายจอมเ้าเล่ห์เพทุบายคนนั้น หน้าตาก็ดีผิวพรรณใช้ได้แบบนี้ค่อยน่าสนใจขึ้นมาหน่อย ชายหนุ่มคิดชั่วร้ายกลับนวลอนงค์ทันที
“อ่อ เป็คนใช้คนใหม่นั่นเองแล้วทำไมมาขับรถแถวนี้?”
“นวลมาช่วยงานที่โรงอาหารจ้ะ คุณเพียงท่านสั่งมาถ้าพี่ไม่เป็อะไรก็ดีแล้วจ้ะ นวลขอตัวกลับบ้านก่อน”
“เดี๋ยวสิชนแล้วจะหนีเหรอ คนอะไรไม่มีความรับผิดชอบ” ชายหนุ่มจอมมารยากล่าวขึ้นมา
“เปล่านะจ๊ะพี่จะให้นวลรับผิดชอบอย่างไงจ้ะ ถ้าเื่เงินตอนนี้นวลมีติดตัวแค่ 100 บาทเอง” หญิงสาวหน้าซีดลงถนัดตา เงินติดตัวก็มีไม่มากเพราะั้แ่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีความจำเป็ต้องออกค่าใช้จ่ายอะไร แต่อย่างใดข้าวปลาอาหารพืชผักผลไม้อุดมสมบูรณ์ไปหมด คุณเพียงท่านใจดีอนุญาตให้เธอจะกินอะไรก็ได้เลือกเอาหลังบ้านหลังใหญ่ที่มีพืชผักผลไม้มากมายเกือบ 100 ชนิดทานทุกวันทั้ง 6 เดือนก็ทานไม่ครบ
“ฉันไม่อยากได้เงินของเธอหรอกนะแต่ขาฉันเจ็บ เธอควรมีน้ำใจขับรถไปส่งฉันที่บ้านหน่อย”สมองของพ่อเลี้ยงกำลังสั่งการหลอกล่อหญิงสาวขัดดอกคนนี้ให้ติดกับ เธอมันซื่อจริงๆหรือนี่เป็เพียงมารยาร้อยเล่มเกวียนกันแน่อีกไม่นานคงจะได้รู้คำตอบ
“อ๋อ ได้จ้ะแค่นี้เอง”นวลอนงค์รีบพยุงมอเตอร์ไซด์ที่ล้มแอ่งแม่งกองอยู่บนถนน ก่อนจะสตาร์ทรถ
“ขึ้นมาเลยจ้ะพี่ บอกทางได้เลย”ชายหนุ่มฉวยโอกาสเกาะเอวบางไว้แน่น แอบสูดดมเอากลิ่นหอมอ่อนๆของกายสาวเข้าจมูก
กลิ่นตัวหอมดี....แบบนี้ค่อยคุ้มกับที่ต้องผัดผ่อนเงิน10 ล้านหน่อย
กระท่อมขนาดเล็กในป่าบนเขารอบๆนั้นไม่ได้ตกแต่งด้วยไม้ดอกไม้ประดับอะไรเพิ่มเพียงแค่ที่ธรรมชาติสรรค์สร้างให้ก็สวยงามมากอยู่แล้ว ฝนตกหนักมากทำให้เนื้อตัวของทั้งสองคนเปียกปอนไปหมด
“ถึงแล้วจ้ะนวลกลับก่อนนะพี่ “
“เดี๋ยวสิ พยุงฉันเข้าบ้านก่อนจะให้ฉันนั่งตากฝนอยู่ตรงนี้หรือไง?”นวลอนงค์มองหน้าพ่อเลี้ยงหนุ่มเมื่อเห็นว่าเขาเจ็บจริงเธอเลยรีบลงจากรถแล้วพยุงเขาเข้าไปในกระท่อมโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่าความไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมต่อผู้คนของเธอครั้งนี้จะนำพาความทุกข์ที่สุดในชีวิตมาให้เธอ
นวลอนงค์แปลกใจไม่น้อยหากมองจากด้านนอกคิดว่าที่นี้เป็กระท่อมธรรมดาทั่วไปแต่ข้าวของด้านในกลับไม่ใช่ ภายในมีตู้หนังสือขนาดใหญ่วางทอดยาวไปกับแนวผนังพรมอย่างดีและเบาะหนังน่าจะเป็ที่สำหรับนั่งพักผ่อนหรืออ่านหนังสือ ตู้เย็นเล็กๆและที่นอนหนานุ่มไร้เตียงขนาด 4 ฟุต สำหรับ 1คนเท่านั้น หากเป็สองคนคงจะเบียดกันเกินไป พื้นที่มีแค่นี้ไม่มีอุปกรณ์อื่นๆ ที่ควรจะมีเหมือนบ้านเรือนอื่นทั่วไป
“ขอโทษจริงๆ นวลกลับก่อนนะ” หญิงสาวรีบหมุนตัวกลับออกจากกระท่อมทันทีที่ปล่อยเขาไว้ในตัวบ้าน
“เดี๋ยวสินวล”ภูบดินทร์รวบหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด สูบดมความหอมหวานจากเส้นผมที่เปียกลู่ใบหน้า
“ว้าย ทำอะไรนะ ปล่อยนวลนะจ้ะ นวลจะรีบกลับบ้าน”
“จะรีบกลับไปไหนล่ะ บ้านใหญ่ไม่ได้หนีไปไหนหรอกนะเชื่อพี่สิ”
“ปล่อยนะปล่อยนวลเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น นวลจะฟ้องพ่อเลี้ยงกับคุณเพียงจริงๆด้วย”พ่อเลี้ยงหนุ่มขำออกมา แม่สาวชาวกรุงคนนี้ทำได้แค่เพียงจะฟ้องเขาเท่านั้นเองเหรอหากเธอโดนใครจะปองร้ายเข้าจริงๆ คนแบบนี้จะไปสู้ใครเขาได้
“จะฟ้องพ่อเลี้ยงเหรอ แล้วนวลรู้เหรอว่าฉันเป็ใคร” หญิงสาวนึกตามคำพูดของเขาเธอไม่รู้จักคนตรงหน้านี่จริงๆด้วยแล้วแบบนี้จะฟ้องนายได้อย่างไร
“แล้วพี่ชื่ออะไรจ๊ะ”ถามมาโพร่งๆนวลอนงค์รู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าตอนนี้ตัวเธอเปียกชุ่มกอปรกับมาทำหน้าตาท่าทางแบบนี้มันเซ็กซี่ขยี้ใจเป็บ้าทั้งเนื้อทั้งตัวเขาตื่นหมดแล้วตอนนี้แค่คิดว่ายัยตัวดีเคยทำแบบนี้กับใครมาบ้าง...เขาแทบทนไม่ไหว
“ฉันชื่อหนึ่ง ถามทำไม?”พ่อเลี้ยงหนุ่มบอกชื่อคนงานหน้าตาดีคนหนึ่งของไร่นี้ออกไปแล้วจากนั้นก็เห็นเธอพยักหน้าเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง
“พี่หนึ่งปล่อยนวลนะปล่อยสิ”
“เข้ามาในรังรักของพี่แล้วคิดว่าจะออกไปง่ายๆเหรอจ้ะคนสวย”คนอะไรน่ารังแกชะมัด เขาเริ่มกดริมฝีปากไปตามซอกคอ เส้นผมของหญิงสาวนวลอนงค์พยายามดิ้น แต่ก็ไม่สามรถหลุดจากอ้อมแขนแข็งแรงนั้นได้
“ฮือ ฮือพี่หนึ่งจ๋า ปล่อยนวลไปเถอะนะ นวลจะไม่ฟ้องใครอีกแล้ว” นี้แม่คุณคิดได้แค่นี้เหรอหากเขาเป็โจรผู้ร้ายจริงได้ยินเธอพูดแบบนี้ออกมาคงจะปล่อยไปซินะ
ปัญญาอ่อน!...หญิงสาวยังดีดดิ้นไม่หยุด ทำไมถึงนุ่มนิ่มนุ่มนวลทั้งกริยา มารยาทและเนื้อตัวแบบนี้โดยเฉพาะอย่างหลังยังหอมชื่นใจอีกด้วยต่างหาก ถูกใจจริงๆ
“นวลจ๋าให้พี่เถอะนะ พี่รักนวลนะ” น้ำคำโกหกพกลมพรั่งพรูออกมาจากภูบดินทร์ทันทีเขาคิดว่าลองใช้ไม้อ่อนก่อน เพราะเธอคนนี้น่าจะง่ายเหมือนที่เขาคิดไว้แต่แรก
“ไม่ได้นะจ๊ะพี่หนึ่งทำแบบนี้ไม่ได้”
“ทำไมไม่ได้ล่ะน้องนวล”
“จริงๆแล้วนวลไม่ได้เป็คนใช้ใหม่ที่นี่หรอกจ้ะ” ผู้หญิงคนนี้คงเริ่มมารยาสาไถแล้วสินะคิดไว้แล้วเชียวจะแสดงละครได้เก่งสักแค่ไหนกันแต่ตอนนี้ขอตามน้ำตามแม่ตัวดีสักหน่อยก็แล้วกัน
“คือ คือ...“หญิงสาวกระดากปากยิ่งหนักั้แ่เล็กจนโตไม่เคยต้องพูดจาพาทีเื่อย่างว่านี้มาก่อน
“คือจริงๆแล้วนวลมาที่นี่เพื่อเป็ผู้หญิงของพ่อเลี้ยงจ้ะถ้าพี่ทำอะไรนวลพ่อเลี้ยงต้องไม่พอใจแน่ๆ” น่าขำชะมัด อยากจะขำให้ดังไป 3 บ้าน 8 บ้านผู้หญิงขัดดอกแบบเธอ...ไม่ได้มีความสำคัญกับเขาสักนิด...สำคัญตัวผิดจริงๆแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธหรอกนะั้แ่ที่ได้เจอกันถ้าหากเธอต้องไปทำงานขัดดอกให้คนอื่นที่ไม่ใช่ตนก็คงจะเสียดายอยู่นิดๆ...นิดหน่อยแค่นั้นเอง
“โธ่ นวลจ๋าพ่อเลี้ยงเป็ใคร คุณหนูบ้านนี้ ผู้หญิงบ้านนั้นอยากจะมาเป็เมียพ่อเลี้ยงแกทั้งนั้น แกไม่มาสนใจคนใช้จนๆแบบนวลหรอกจะว่าสวยก็สวยหรอกนะ แต่คนสวยกว่านี้ตั้งหลายคนพ่อเลี้ยงยังไม่มองเลย” เป็จริงเช่นนั้นบรรดาลูกสาวพ่อค้าพาณิชย์ให้เมืองสวยๆสาวๆ ดีกรีนางงาม ดีกรีนักเรียนนอกพยายามจะมาทอดสะพานให้เขาเขานั่นไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ นวลอนงค์หน้าสลดกับความจริงที่ได้ฟังเธอมันแค่สาวใช้จนๆกำพร้า เรียนจบแค่ ม.6 ทรัพย์สมบัติใดๆก็ไม่มีแบบนี้ใครที่ไหนจะมาจริงจังจริงใจด้วยถึงจะไม่ได้สนใจเื่แบบนี้มาตลอดชีวิตแต่พอมีใครมาพูดเื่นี้กับตนมันก็อดน้อยอกน้อยใจในชะตาชีวิตของตนไม่ได้เหมือนกัน
“แต่ว่าเราสองคนไม่ได้รักกันนี่จ้ะ”นวลอนงค์ยังแย้งต่อ ตอนเธอเริ่มเข้าเรียนชั้นมัธยมปีที่ 1 แม่ของเธอสอนเื่นี้เอาไว้
"ผู้หญิงอย่างเราควรเก็บรักษาสิ่งที่มีค่านี้ไว้ให้กับชายคนที่รักที่คิดว่าอยากจะใช้ชีวิตด้วยในภายภาคหน้าหนูต้องคิดให้ดีก่อนนะลูก"
“ใครว่าล่ะพี่หนึ่งคนนี้ไง รักน้องนวล รักแรกพบน้องนวลรู้จักหรือเปล่า?”นวลอนงค์ชั่งใจในสิ่งที่ชายหนุ่มพูดออกมา ส่วนพ่อเลี้ยงของไร่นั้นพยายามซุกซบตรงโน้นทีตรงนี้ทีอย่างแ่เบา อ่อนโยน
“แต่เราเพิ่งจะรู้จักกันเมื่อสักครู่เองนะพี่รักนวลจริงๆเหรอ” ภูบดินทร์ลูบหน้าลูบตาของหญิงสาวอย่างแ่เบา
“นวลอาจไม่เชื่อแต่พี่ขอสาบานว่าพี่รักนวลจริงๆหากพี่โกหกของให้พี่ตายภาย...”นวลอนงค์รีบเอามือมาปิดปากของเขาทันที
“ไม่เอาจ้ะอย่าพูดออกมานะ นวลกลัว”เื่สาบงสาบานหากไม่ใช่เื่จริงใครเขาจะเอามาพูดนวลอนงค์คิดในใจแต่มันสวนทางกับจิตใจของอีกคนอย่างสิ้นเชิงพ่อเลี้ยงจับมือนุ่มนิ่มเอาไว้ตรงตำแหน่งปากของเขาที่เดิมค่อยจับมือของเธอแนบไปกับริมฝีปากจับเลื่อนมาให้ลูบที่หน้าอกของเขาเอง แล้วจ้องหน้าที่แดงเรื่อ เอียงอายของเธอเขารู้สึกดีชะมัด ตื่นเต้นเหมือนกับตัวเองได้เป็เด็กหนุ่มวัย 15 -16 อีกครั้ง แก่นกายชายใต้ร่มผ้าปวดเกร็งไปหมด
“พี่หนึ่งทำอะไรจ้ะหน้าอายจริงๆ”
“พี่ก็กำลังจะบอกรักนวลไงจ๊ะนวลรู้หรือเปล่าว่าเขาทำกันอย่างไร”
“ไม่รู้ทำอย่างไรจ้ะ” เอาอีกแล้วทำหน้าตาสงสัยแบบนี้อีกแล้วอยากจะจับถอดเสื้อผ้าแล้วกดเดี๋ยวนี้จริงๆ แม่คุณเอ๋ย...
“แบบนี้ไงคนดี” ภูบดินทร์ค่อยๆไล้จูบริมฝีปากนุ่มเป็จูบที่หวานและหอมที่สุดในชีวิตของชายหนุ่ม มือของเขาค่อยเลื่อนไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของหญิงสาวค่อยๆเลื่อนไปััอกนุ่มหยุ่นพอดีไม้พอดีมือของเขา ... เธอวิเศษเหลือเกินหญิงสาวเริ่มประท้วงเมื่อตนนั้นหายใจไม่ออก ภูบดินทร์พละออกเพียงเล็กน้อยมองปากบวมเจ๋อนั้นราวโดนมนต์สะกด เขาก้มลงไปจูบอย่างดูดดื่มกับยัยแม่มดตัวร้ายนี้อีกครั้งนวลอนงค์เองก็ปล่อยตัวปล่อยใจไปทุกที่แล้วแต่ชายหนุ่มผู้นี้จะชักพา
“นวลจ๋าให้พี่นะคนดี” ภูบดินทร์ใช้สายตาออดอ้อนผู้หญิงร้อยทั้งร้อยหากได้สบตาแสนร้ายกาจของเขา ขี้ไม้เป็นก ชี้นกเป็ไม้ ได้ทันที นวลอนงค์เผลอไผลไปสบตานั้นเข้า แม้ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าหนทางจะเป็เช่นไงแต่ตอนนี้เธอตกหลุมเสน่ห์ หลุมพรางพิศวาสของชายหนุ่มคนงานที่ชื่อหนึ่งคนนี้ไปแล้วอย่างจัง!
นี่แหละน๊าที่เขาว่า
ผู้ชายรักผู้หญิงด้วยสองตา แต่ผู้หญิงรักผู้ชายด้วยสองหู
ภูบดินทร์ค่อยๆบรรจงถอดเสื้อผ้าเปียกปอนของนวลอนงค์ออกหญิงสาวมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสื้อผ้าเธอหลุดลุ่ยหายไปจากกายแล้วพ่อเลี้ยงประคองหญิงสาวให้ลงนอนบนที่นอนสีขาวสะอาดตาขนาดกลางแสนนุ่มโน้มกายที่มีเสื้อผ้าเปียกชื้นทาบทับตัวเธอแล้วค่อยๆชิมริมฝีปากบางนุ่ม หยอกล้อดูดดื่มอยู่นานสองนานแล้วลากริมฝีปากลงมาเรื่อยๆจนถึงลำคอขาวละออหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เกินตัวไปนิดหน่อย เฝ้าชิมชอนปทุมถันทั้งสองข้างจนลืมเวลานวลอนงค์นั่นบิดผ้าปูที่นอนนุ่ม ผมเพ้ากระจายยับเยินตามหมอนไปหมดแล้วภูบดินทร์หายใจอย่างแรงเมื่อตอนนี้ตรงหน้าของเขาคือกลีบกุหลาบสาวสวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมามันกำลังขมิบเบาๆ เริ่มฉ่ำแฉะเล็กน้อยอย่างเชิญชวน...คงจะหวานน่าดู...แปลกใจตัวเองอย่างมากที่ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวเพราะนอกจากแก่นกายและนิ้วแล้วเขาไม่เคยใช้ส่วนอื่นๆปรนเปรอให้กับใครมาก่อนเลยในชีวิตแต่กับแม่สาวขัดดอกคนนี้...ยังคิดไม่เสร็จ สมองกลับสั่งการให้ลิ้นร้อนๆ เข้าไปฉกช่อนไชกลีบเนื้อนุ่มๆนั่นเสียแล้ว
“ฮือ ฮือ...หวานเหลือเกินนวลจ๋า”
“พอแล้วจ้ะพี่หนึ่งขา นวล...”พ่อเลี้ยงของไร่หยุดการกระทำทุกอย่างขึ้นมาเสียดื้อๆ ที่ได้ยินเธอครางชื่อชายอื่นนวลอนงค์ก็ใไม่น้อยแต่เธอรู้สึกอึดอัดอย่างไงชอบกล
“ไอ้หนึ่งมัน...” เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ส่วนหญิงสาวใต้ร่างเกิดงุนงงเธอทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ
“น้องนวลจ๋าอยากเรียกพี่อย่างนั้นเลยนะคะ” เป็คนหลอกเขาก่อนแท้ๆริมฝีปากหนาฉกริมฝีบางนุ่มอีกครั้ง ก่อนถอนอย่างอ่อยอิงแล้วรีบปลดเสื้อผ้าของตนออกเหวี่ยงไปข้างๆที่นอนโดยไม่ใส่ใจใยดี สายตาจ้องร่างขาวนวลนวลสมชื่อก่อนจับเรียวขาสวยขึ้น แยกออกช้าๆ แล้วมาวางไว้ในอ้อมแขนรับนำแก่นกายขี้โด่ไปจ่อกลีบสวาท หยอกล้ออยู่เกือบนาที จนต้องกัดฟันแน่นเมื่อทนไม่ไหวตัดสินใจใส่ลงไปลึกสุดลำ
“กรี๊ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด นวลอนงค์นั่นใสซื่อทั้งร่างกายและจิตใจสาวน้อยบอบบางร้องไห้น้ำตาไหลเจ็บเหมือนใครจับเธอฉีกเป็ชิ้น
“พี่หนึ่งจ๋า อย่าทำอะไรนวลเลย ฮือ ฮือ นวลเจ็บจ้ะ เจ็บจริงๆ”ภูบดินทร์หยุดเคลื่อนไหวทันทีั้แ่ที่ตนทำลายเหยื่อบางๆของเธอคนนี้ขาดลงเขาค่อยๆปาดน้ำตาให้สาวงาม แล้วปดริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนให้เธอหลงลืมความเ็ปนี้
“พี่หนึ่งจ๋า เอาออกไปได้ไหมจ้ะ นวลเจ็บจริงๆ”มาถึงขั้นนี้แล้วไม่มีทางที่ภูบดินทร์จะถอยแล้วอีกอย่างเธอก็เป็สิทธิ์ของเขาโดยชอบธรรม เข้าจำจดหมายของคุณนายจอมสมรได้
“สำหรับนวลอนงค์คนนี้ดิฉันยกให้พ่อเลี้ยงคะจะทำอะไรกับเด็กมันก็ได้แล้วแต่ใจจะปรารถนา”
1K
