แต๊ก แต๊ก แต๊ก
เสียงกดแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดที่ส่งเสียงดังอย่างต่อเนื่องั้แ่ที่ดวงอาทิตย์ยังไม่ทันได้ตกดินจนถึงตอนนี้ถ้าหันหน้าไปมองด้านนอกหน้าต่างสักนิดก็จะเห็นว่ามันมืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากหลอดไฟตามจุดต่างๆ ที่เปิดขึ้นในเวลากลางคืน
ในห้องพักห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลางไม่เล็กไม่ใหญ่ขนาดห้องเท่านี้ก็เพียงพอสำหรับการพักอยู่อาศัยของคน ๆ เดียว มีชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาที่หาได้ทั่วไปไม่ได้มีลักษณะเด่นอะไรรูปร่างผอมแห้ง เขาสวมแว่นหนาเตอะนั่งพิมพ์งานอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊ค อย่างหลังขดหลังแข็งเพื่อที่จะทำงานส่งให้ทันพรุ่งนี้เช้า
วันนี้เป็วันอาทิตย์มันควรจะเป็วันหยุดของใครๆ หลายคนและรวมไปถึงเขาด้วยที่จะได้หยุดพักอย่างเต็มที่หลังจากทำงานอย่างหนักมาห้าวันเต็มแต่เมื่อเช้านี้หัวหน้าเขาดันโทรมาสั่งงานด่วนซะอย่างงั้น
แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม~ เลือกไม่ทำได้หรือเปล่า ~
ซึ่งเขาก็ตอบได้เลยว่าเลือก…เลือกไม่ได้!หัวใจดวงน้อยห่อเหี่ยว ทำได้เพียงตอบรับไปอย่างขัดไม่ได้ แม้เ้านายของเขาจะบอกว่าไม่ต้องรีบแต่ก่อนวางสายก็ไม่วายพูดย้ำอีกครั้งว่างานเอางานพรุ่งนี้นะ มาบอกตอนนี้แล้วงานมันจะเสร็จทันไหมล่ะครับชายหนุ่มขยี้กลุ่มผมอย่างหงุดหงิด ไม่ทันยังไงก็ต้องทันแหละ ในเมื่อเขามันเป็แค่ลูกน้องส่วนอีกฝ่ายนั้นเป็ถึงเ้านาย สั่งอะไรมาก็ต้องทำได้หมด
เฮ้อบ่นไปก็เท่านั้นแหละ สุดท้ายเขาก็ต้องมานั่งปั่นงานเหมือนอย่างตอนนี้ที่เป็อยู่
ท่องเอาไว้ งานก็คือเงินเงินก็คืองาน ถ้าไม่ทำงานก็ไม่มีเงิน ดังนั้นทำไปห้ามบ่นการบ่นไม่ได้ช่วยให้งานเสร็จ ต้องลงมือทำเท่านั้นงานถึงจะเสร็จ
อ้า เสร็จสักที
ตะวันกดเซฟไฟล์งานในโน้ตบุ๊คจากนั้นก็กดส่งงานทางอีเมล์แล้วปิดหน้าจอลง พอส่งงานไปให้เ้านายเรียบร้อยแล้วเขาก็รู้สึกตัวเบา เงยหน้าขึ้นไปมองนาฬิกาที่ติดไว้บนผนังห้องตอนนี้เป็เวลาเที่ยงคืนใกล้จะตี1 เขาบิดตัวไล่ความขบเมื่อยตามร่างกาย มือก็บีบนวดที่ต้นคอเล็กน้อยหลังจากที่ก้มหน้านานๆ
โครก ~~ คราก ~~
“ หิวจัง ” ลูบท้องแบนราบของตัวเอง
จริงสิ เขายังไม่ได้ทานอะไรเลยั้แ่หลังเที่ยงแล้วตอนเช้าก็ทานไปนิดเดียวเอง ที่เหลือก็ทานแต่น้ำกับขนมที่ซื้อมาตุนเอาไว้ในห้องเมื่อวันก่อนตะวันหันไปมองซองขนมว่างเปล่าที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ สงสัยเขาคงต้องออกไปซื้อมาเพิ่มซะหน่อยแล้ว
ตะวันลุกขึ้นเดินไปหยิบกุญแจห้องและกระเป๋าสตางค์ใบเก่าที่มีรอยขาดเล็กน้อยบ่งบอกถึงว่ามันได้ผ่านการใช้งานมานาน ภายในมีเงินเพียงน้อยนิดที่ต้องแบ่งใช้ให้พอภายในหนึ่งเดือนชายหนุ่มใส่รองเท้าแตะตราช้างดาวที่ใส่เป็ประจำเพราะใส่แล้วสบายเท้า ก่อนจะปิดล็อกประตูห้องแล้วลองบิดลูกบิดประตูอีกครั้งเพื่อความมั่นใจว่าตัวเองได้ล็อกประตูห้องดีแล้ว
จากนั้นก็เดินลงบันไดไปด้านล่างไปร้านสะดวกซื้อเพื่อหาอะไรมารองท้อง เขาพักอยู่ชั้นที่สามของหอพักทำให้เดินลงมาแปบเดียวก็ถึงด้านล่าง
แสงไฟจากหลอดไฟที่ติดอยู่บนเสาไฟกระพริบติดๆ ดับทำให้ไม่ค่อยจะเห็นทาง เดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่างให้รู้สึกวังเวงชอบกล
ตะวันใส่เสื้อยืดสีฟ้าซีดตัวบางๆ คอเสื้อก็ย้วยหน่อย ๆ ซื้อมาจากตลาดนัดนานแล้วตัวละ99บาท และกางเกงกีฬาขาสั้น ยิ่งอากาศหนาวในตอนกลางคืนนี่อีกทำให้ขนในกายลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว แถมบนถนนตอนนี้ก็ไม่มีคนเดินหรือรถขับผ่านมาสักคันมีแต่เขาคนเดียวที่เดินอยู่
โฮ่ง โฮ่ง
เชี้ย!!
ตะวันสะดุ้งตัวโหยงก่อนจะหันไปมองสุนัขที่เห่าเขาอย่างเคืองๆ ที่ ทำให้เขาใ
“ ไอ้หมาบ้ามาเห่าอะไรตอนนี้ฮะ ” คนยิ่งกลัว ๆ อยู่
ชายหนุ่มเลิกสนใจสุนัขตัวนั้นแล้วรีบเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อต่อเสียงพนักงานร้านกล่าวคำสวัสดียินดีต้อนรับอย่างสุภาพ พร้อมกับยิ้มสวย ๆ ให้
ตะวันหันไปส่งยิ้มให้กับพนักงานแล้วเดินไปหยิบตะกร้ากวาดสายตามองตามชั้นวางของ หยิบขนมขบเคี้ยวที่ชอบทานบ่อย ๆ หย่อยใส่ลงในตะกร้าจากนั้นไปหยุดที่ตู้อาหารแช่แข็งหยิบกล่องข้าวผัดปูมากล่องหนึ่ง เมื่อหยิบทุกอย่างที่้าแล้วก็เดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์
เมื่อเดินออกจากร้านสะดวกซื้อตะวันหันไปเห็นร้านขายลูกชิ้นที่อยู่ถนนฝั่งตรงข้ามเขาก็คิดว่าจะซื้อไปทานกับข้าวผัดปูสักหน่อย คิดได้ดังนั้นก็ข้ามถนนไปที่หน้าร้านขายลูกชิ้น
“ เอาอะไรจ๊ะพ่อหนุ่ม เลือกได้เลยนะไม้ละ 5 บาททุกไม้เลย ” ป้าขายลูกชิ้นเอ่ยถามลูกค้า
ตะวันหยิบลูกชิ้นมาสี่ไม้ป้าขายลูกชิ้นก็ใส่ถุงให้ เขารับมาแล้วก็ยื่นเงินให้ยี่สิบบาทระหว่างทางก็หยิบลูกชิ้นมาทานไม้หนึ่ง ทานไปได้หนึ่งลูกเขาก็เจอกับเ้าสุนัขสีน้ำตาลตัวเดิมเ้าเก่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม มันจ้องมองมาที่มือข้างที่เขาถือลูกชิ้นเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะเลื่อนมือที่ถือลูกชิ้นไปทางซ้ายหรือไปทางขวามันก็หันตาม
หึ ๆ
“ แกอยากกินลูกชิ้นด้วยเหรอ” ตะวันหัวเราะในลำคอ มองสุนัขที่นั่งลงแล้วส่ายหางไปมา เหมือนรู้ว่าถ้ามันทำตัวดีแล้วเขาจะแบ่งให้มันกินด้วย
“ ไม่ให้กินหรอกเว้ย ” ชายหนุ่มร่างผอมยกยิ้มอย่างเหนือกว่าแล้วยัดลูกชิ้นในมือที่ยังเหลืออยู่สองลูกเข้าปากจนแก้มป่อง พลางหัวเราะอย่างสะใจที่ได้แกล้งสุนัข
มันจ้องมาที่เขานิ่งแยกเขี้ยวด้วยความโกรธทำให้เขาเห็นฟันที่แหลมคม มันทำท่าจะกระโจมเข้ามา ตะวันใเผลอกลืนลูกชิ้นในปาก ทำให้ลูกชิ้นไหลลงมาติดคอทั้งที่เขายังไม่ทันได้เคี้ยว
อึก อัก
“ น น้ำ ”
มือทุบหน้าอกเพราะเริ่มหายใจไม่ออกพอจะควานหาน้ำในถุงก็ลืมไปว่าตัวเองไม่ได้ซื้อน้ำมาด้วย สุนัขตัวเดิมที่เห็นถุงลูกชิ้นถูกปล่อยทิ้งลงพื้นข้างตัวเขามันก็รีบคาบถุงแล้ววิ่งหนีไปทันที
เวร
อะไรมันจะซวยได้ขนาดนี้
นี่อย่าบอกนะว่าที่เขากำลังจะตายเป็เพราะผลกรรมจากที่เขาไม่ยอมยกลูกชิ้นให้สุนัขพระเ้าเลยลงโทษเขา
เื่แค่นี้จำเป็ต้องประทานโทษที่รุนแรงขนาดนี้เลยเหรอใบหน้าของตะวันเขียวม่วงและหายใจติดขัด เริ่มทรงตัวไม่อยู่ล้มตัวฟุบนอนลงกับพื้นถนน
อ่าเขาจะตายแล้วเหรอ
ตะวันมองภาพตรงหน้าที่เริ่มแคบลงทีละนิดในชีวิตเขาอยู่คนเดียวมาตลอด ตายไปก็ไม่มีใครให้ต้องเห็นห่วงเื่ที่ค้างคาใจก็ไม่มี งานก็ส่งเ้านายแล้วที่เหลือก็ยังมีนิยายเล่มหนึ่งที่พึ่งได้มาแต่ยังอ่านไม่จบหลังจากนี้เขาคงจะจากไปอย่างสงบแล้วสินะ ไม่นานทุกอย่างก็มืดดับลง
5K
