ผมมีระบบเจ้าเมือง

บทที่ 44 

การก่อสร้างฐาน

ขณะที่หวังผิงกำลังคิดเรื่องนี้อยู่ในใจเขาก็เห็นหัวหน้าใหญ่และแม่ทัพอีกหลายคนเดินเข้ามา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆและยิ้มบางๆ

 หลี่มู่ฟาน อาเฉียง ชุ่ยฮัว และ อาโชว เดินเล่นอยู่ในค่ายพวกเขายิ้มทักทายชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา

“ถูกต้องตอนนี้ความจงรักภักดีของสามัญชนมีมากกว่า 60”

 ชุ่ยฮัว ยิ้ม “นายน้อย พวกเขากินอาหารของไฉ่เหลียนอร่อยกันทุกมื้อแน่นอนว่าความจงรักภักดีย่อมสูงขึ้นอยู่แล้ว”

ไฉ่เหลียน เป็นชาวอาณานิคมในมิติเกม มีหน้าที่หลักในการหาอาหาร อาหารที่เธอปรุงขึ้นนั้นอร่อยมาก

 หลี่มู่ฟาน หัวเราะเช่นกันและกล่าวว่า “ ความอร่อย หรือไม่อร่อย ไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก พวกเขารู้สึกขอบคุณที่ได้กินอิ่มทุกวันต่างหาก!”

“จริงสิ  อาเฉียงเรื่องที่ข้าบอกให้เจ้าทำเป็นอย่างไรบ้าง?”

“นายน้อย ปืนกลและแกนพลังงานถูกติดตั้งเรียบร้อย ตราบใดที่ท่านเปิดเครื่องก็สามารถใช้งานได้ทันที”

“ดี!งั้นไปดูกันเถอะ!”

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็ไปยังศูนย์บริหารฐาน

หลังจากทำงานทั้งวันทั้งคืนเป็นเวลา 10 วัน ของเชลยหลายสิบคนในที่สุดศูนย์บริหารก็เสร็จสมบูรณ์

อาคารแห่งนี้มีทั้งหมด 5 ชั้นตั้งอยู่ใจกลางของค่าย มีรูปร่างคล้ายกับอาคารสำนักงานของชีวิตก่อน 

บนหลังคามีรูปปั้นหินตั้งอยู่ บนหน้าผากของรูปปั้นหินมีลูกแก้วขนาดเท่ากำมือฝังเอาไว้ ลูกแก้วนี้ถูกยึดมาจากมงกุฎที่เขาได้รับในถ้ำวันนั้น  หลี่มู่ฟาน ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่จึงตัดสินใจสร้างรูปปั้นของบรรพบุรุษบนหลังคาเพื่อบูชาและแสดงความนับถือต่อบรรพบุรุษ

นอกจากนี้ ปืนกลเหล็กยังถูกซ่อนอยู่ใต้มุมหลังคา ผลิตภัณฑ์ไฮเทคของโลกนี้ หากศัตรูปรากฏตัวมันจะยิงโดยอัตโนมัติทันที เป็นอาวุธที่สุดยอดในการป้องกันดินแดน

“ อาเฉียง  การก่อตั้งสายเคเบิลเป็นอย่างไร?”

 อาเฉียง หัวเราะอย่างขมขื่น

“นายน้อยไม่มีทองแดงในดินแดนแห่งนี้.”

“หืม?ต้องใช้ทองแดงเท่าไหร่?”

“ถ้าจากค่ายจนถึงถ้ำ อย่างน้อยต้องใช้ถึง 2,000 จิน..”

 หลี่มู่ฟาน ขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง ต่อไปเจ้าไปสร้างกำแพงเมืองและอู่ต่อเรือก่อน นอกจากนี้ห้องน้ำและระบบระบายน้ำและอุปกรณ์สาธารณะอื่นๆจำเป็นต้องสร้างด้วย มีติดขัดตรงไหนหรือไม่?”

 อาเฉียง ได้ยินดังนั้นก็ลังเลเล็กน้อย “ไม่มีปัญหาเรื่องเทคโนโลยีและวัสดุแต่หากทั้ง 3 ฝ่ายเริ่มงานพร้อมกันกำลังคนจะไม่เพียงพอความคืบหน้าจะช้าลง”

ค่ายแห่งนี้ต้องการคนทำงานในทุกด้าน แม้ว่าทหารของค่ายจะเป็นทหารองครักษ์และมีพลังแข็งแกร่งแต่ด้วยจำนวนน้อยจึงไม่สามารถตอบสนองความต้องการในการก่อสร้างได้

“จัดการเรื่องนี้ก่อนเถอะเรื่องประชากรวันหน้าข้าจะคิดหาวิธีเอง”

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่องและหันไปถาม ชุ่ยฮัว ที่อยู่ด้านหลัง “ตอนนี้พื้นที่การเพาะปลูกเป็นอย่างไรบ้าง มีผลผลิตที่สามารถผลิตออกมาได้หรือไม่”

“เรียนนายน้อย ข้าใช้เทคโนโลยีปลูกพืชเพื่อเพิ่มความสมบูรณ์ของดินในพื้นที่เพาะปลูกถึง 8 เท่า นอกจากนี้เมล็ดพืชก็นำมาจากมิติซึ่งมีความทนทานต่อความหนาวเย็นและคาดว่าจะพร้อมเก็บเกี่ยวในอีก 1 เดือน

 ชุ่ยฮัว ได้รับเทคโนโลยีการเพาะปลูกสามารถผลิตปุ๋ยที่มีประสิทธิภาพซึ่งผลผลิตเพิ่มขึ้นอย่างมาก

“ทำได้ดีมาก ราคาอาหารในมิติค่อนข้างสูงในระยะยาวคงไม่ใช่ทางออก ครั้งนี้ถือว่าแก้ปัญหาได้มาก”

 ชุ่ยฮัว หัวเราะคิกคัก “ทั้งหมดเป็นเพราะนายน้อย”

ตอนนี้นางมีบุคลิกร่าเริงไม่แตกต่างจากหญิงสาวธรรมดา

“ อาโชว  สถานการณ์ของเจ้าเป็นอย่างไร?”

เมื่อ อาโชว ซึ่งเป็นหนุ่มรูปงามได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวด้วยสีหน้าขมขื่นว่า

“ นายท่าน  อาโชว นั้นไร้ประโยชน์ สัตว์อสูรในภูเขาถูกแม่ทัพหลิวทุบจนหมดเหลือเพียงแต่แพะป่าเท่านั้น..”

หลี่มู่ฟาน นึกถึงเนื้อหมาป่าที่กินไปเมื่อวันก่อนและส่ายหน้าอย่างหมดคำพูด

“เจ้าลองไปที่แม่น้ำหยุนชางดูสิ ที่นั่นมีพืชน้ำอุดมสมบูรณ์ไม่แน่ว่าอาจจะมีฝูงสัตว์อสูรแต่ต้องระวังความปลอดภัยด้วย”

“รับทราบนายท่าน!”

หลังจากนั้นเขาก็พูดคุยกับทั้งสามคนและจัดบางสิ่งบางอย่างก่อนที่จะกลับไปที่ห้องและเริ่มฝึกทักษะการบ่มเพาะ

ระดับการบ่มเพาะของเขาในตอนนี้อยู่ที่จุดสูงสุดของเขตแดนหลอมรวมร่างกายขั้นที่ 1 หลังจากกินยาเม็ดหมาป่าพยัคฆ์ความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่ด้อยกว่าฟานชิงเยว่ที่มีพลังระดับขั้นที่สองแล้ว 

การเข้าสู่ดินแดนฝึกฝนอย่างรวดเร็วเช่นนี้ นอกจากประสิทธิภาพของยาเป่ยหยวนแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดก็คือเคล็ดวิชาที่น่าอัศจรรย์ 

เคล็ดวิชาเต๋าเมฆามรกตนี้สมกับเป็นเคล็ดวิชาลับโบราณ พลังปราณช่วยบำรุงร่างกายได้รวดเร็วกว่าการฝืนทนและฝึกฝนอย่างหนัก รากฐานของมันมั่นคง และเต็มไปด้วยเลือดลม เมื่อเทียบกับผู้ฝึกยุทธที่อยู่ในระดับเดียวกันแล้ว มันแข็งแกร่งกว่าสามส่วน