บทที่ 32 ฉันไม่ฆ่าคนไร้ชื่อใต้คมดาบของฉัน!
ถังซีเหมียนแสดงสีหน้าเคร่งเครียด "ถ้าคุณคิดว่า การที่ฉันพากย์เสียงให้คุณเป็การดูถูก คุณก็ไปคุยกับผู้กำกับได้เลย อย่ามาพล่ามใส่ฉัน"
ก่อนที่ชายคนนั้นจะได้พูดอะไร ถังซีเหมียนก็พูดต่อ "ปากก็บอกว่า หวังดีกับฉัน ถ้าหวังดีจริงทำไมไม่ยกงานให้ฉันล่ะ แค่เพราะเื่เมื่อวาน วันนี้ก็เลยอยากแก้แค้นใช่ไหม ดูตัวเองก่อนสิว่า เป็ยังไง!"
"หนึ่งเลยคือ ฉันไม่ได้ไปรบกวนใคร และสอง ฉันไม่ได้แย่งเงินใคร ฉันทำมาหากินด้วยความสามารถ มันผิดตรงไหน ใครขอให้คุณมาหวังดีกับฉัน! ประสาท! ถ้าพ่อแม่คุณยังแข็งแรงอยู่ก็รีบขอลูกคนใหม่เถอะ! คนแบบคุณ แค่ดูแลตัวเองยังยากเลย!"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ !"
คนที่เดินผ่านไปมาต่างหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน พวกเขาไม่รู้จักพวกนักแสดงหรอก คนพวกนั้นอยู่ไกลจากพวกเขาเกินไป!
ตอนนี้คนที่ทำให้พวกเขาได้กินอิ่มกินดีต่างหากที่สำคัญที่สุด!
เฉียนทงโกรธแทบตาย "เธอพูดจาแบบนี้ได้ยังไง ฟังคำเตือนของฉันดี ๆ แล้วจะได้ดี! ฉันเป็นักแสดงนะ!"
"ถ้านายยังพูดมากอีก ระวังจะไม่ได้พูดอีก!" ถังซีเหมียนหัวเราะเยาะ "เป็นักแสดงแล้วยังไง เคยให้เงินฉันใช้หรือไง ฉันไม่ได้ขอข้าวนายกิน ไม่ได้ดื่มน้ำนาย เงินก็ไม่ได้มาจากนาย แค่แสดงหนังสั้นการกุศล แล้วนายคิดว่า ตัวเองใหญ่มาจากไหนงั้นเหรอ"
อู๋เซียวเซี่ยวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตาเป็ประกายวาววับ คิดในใจว่า ทำไมถึงมีคนที่ด่าคนเก่งขนาดนี้อยู่บนโลกด้วย!
อยากเรียนรู้จัง!
เนื้อบนใบหน้าของเฉียนทงสั่นริก ๆ "ผู้หญิงอย่างเธอ ถ้าเป็เมื่อหลาย 10 ปีก่อน ต้องโดนจับโยนลงคอกหมูแน่ ๆ !"
ถังซีเหมียนเก็บของพลางพูด "คนอย่างนายน่ะ เหมาะจะอยู่ในที่อโคจรมากกว่า แถมยังเป็พวก ‘ราคาถูก’ อีกต่างหาก!"
เฉียนทงตบโต๊ะเขียงอย่างแรง จนโต๊ะเล็กพลิกคว่ำ ทำให้ของบนโต๊ะร่วงหล่นหมด
"ฉันไว้หน้าเธอมากเกินไปแล้วใช่ไหม! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันก็คงไม่โดนผู้กำกับดุ! และไม่ต้องเสียหน้าต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้! ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้!"
นี่คือ จุดประสงค์ที่แท้จริงสินะ
ถังซีเหมียนค่อย ๆ หยิบมีดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา เธอใช้ผ้าเช็ดมันอย่างช้า ๆ
"นายชื่ออะไรนะ"
เฉียนทงรู้สึกเหมือนตัวเองต่อยเข้าไปในปุยนุ่น "เธอ...เธอหมายความว่ายังไง"
"ถามว่านายชื่ออะไร"
"เฉียนทง!"
"อืม" ถังซีเหมียนะโขึ้นจากแผงขายของทันที คมมีดวาววับพุ่งตรงไปที่เฉียนทง
"ฉันไม่ฆ่าคนไร้ชื่อใต้คมดาบของฉัน!"
"อ๊าา!"
เฉียนทงร้องด้วยความใ แล้วเบี่ยงตัวรีบหนีไป
ถังซีเหมียนวิ่งไล่ตามไปสองสามก้าว พอเห็นเขาวิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่าย จึงเดินกลับมาที่แผงของตัวเองแล้วจัดของต่ออย่างไม่รีบร้อน
"ฮ่า ๆ ๆ เหมียนเหมียน เธอทำให้เขากลัวแล้วนะ!" โจวเสวี่ยหัวเราะจนแทบขาดใจ "ฉันว่า เฉียนทงคนนี้คงไม่กล้ามายุ่งกับเธออีกแล้ว!"
เฉียนทงวิ่งไปไกลแล้วถึงได้รู้ว่า ถังซีเหมียนไม่ได้ไล่ตามมา แบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกแค้นใจ และที่สำคัญคือ เสียหน้าสุด ๆ !
เขาทำหน้าบึ้งตึง แต่ก็รู้ดีว่า ตัวเองไม่ควรกลับไปก่อเื่อีก การไปครั้งแรกอาจจะเป็เพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่ถ้าไปอีกครั้ง แล้วผู้กำกับเฉินรู้เข้า มันจะกลายเป็เื่ใหญ่!
ความสามารถแค่นี้ของตัวเอง ผู้กำกับเจียงคงไม่ปกป้องเขาหรอก!
ผู้หญิงบ้า!
ระหว่างทางกลับถังซีเหมียนจ่ายเงิน 1 เหมาซื้อไอศกรีมถั่วแดงให้คนละแท่ง
อู๋เซียวเซี่ยวยิ้มพลางพูดว่า "เป็ครั้งแรกที่ฉันได้กินเลยนะ! ตอนอยู่บ้านพ่อแม่บอกว่ามันไม่ดี ไม่ให้กินเยอะ! หวานจังเลย!"
"ดีไม่ดีอะไรกัน เชื้อโรคตายหมดแล้วเพราะความเย็น!"
พวกสาว ๆ พูดคุยหัวเราะกันไปตลอดทาง
"เหมียนเหมียนที่บ้านเธอยังมีใครอีกบ้าง" อู๋เซียวเซี่ยวรู้สึกอยากรู้เกี่ยวกับครอบครัวของถังซีเหมียนมาก
"พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตั้แ่ฉันยังเด็ก ผู้ใหญ่บ้านเป็คนเลี้ยงดูฉันมา ที่แต่งงานกับตระกูลฉู่ก็เพราะเจียงชวนช่วยชีวิตฉันไว้ แต่พอได้มาใช้ชีวิตด้วยกันจริง ๆ ก็รู้สึกว่าเขาก็เป็คนดี คนที่ตั้งใจใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายแบบนี้เหมาะกับฉันที่สุด!" ถังซีเหมียนพูดตามตรง
"แล้วหลานสาวคนนี้ของเธอ..."
"เป็ลูกของพี่สามี เธอหย่ากับพ่อของน่าน่าแล้วน่ะ"
ถังซีเหมียนถอนหายใจ "ตอนเธออยู่บ้านนั้นโดนรังแกไม่น้อย แค่เพราะไม่มีลูกชาย ทั้งที่เื่จะมีลูกชายหรือไม่ ก็ไม่ใช่ความผิดของพี่เลย! ครอบครัวเราจัดการไปครั้งนึง ทางนั้นก็ปล่อยคนมา ไม่น่าแปลกใจ บางทีพวกเขาอาจจะมีคนในใจอยู่แล้ว แค่รอให้เธอเดินออกมาเองเพื่อจะได้หาคนใหม่มาสืบทอดวงศ์ตระกูล!"
"พอเถอะ!" อู๋เซียวเซี่ยวกลอกตา "ครอบครัวแบบนี้ไม่มีทางได้ดีหรอก!"
"ฉันก็ว่างั้น!" หลิวเมิ่งเจียเล่าเื่ของตัวเองบ้าง "เมื่อวานฉันเมามาก พ่อฉันมาเอาเงินฉัน แถมยังจะให้ฉันแต่งงานกับคนเลี้ยงไก่อายุ 35! ฉันเพิ่ง 21 เองนะ! พ่อฉันคงบ้าเงินจนเสียสติไปแล้วแน่! ฉันบอกพวกเธอได้เลยว่าน้าของฉันคงรู้เื่นี้แล้ว ไม่งั้นพ่อฉันคงมาหาฉันอีก"
โจวเสวี่ยเดินไปกินไอติมไป ระหว่างนั้นก็โยนไม้ไอติมทิ้งแล้วจึงพูด "ฉันว่าชีวิตฉันดีกว่าพวกเธอหน่อย ก็แค่ครอบครัวธรรมดา แต่แม่ฉันเป็พยาบาล เลยสบายกว่าบ้านทั่วไปนิดหน่อย! ที่รู้เื่ในเมืองหลวงก็เพราะแม่ฉันได้ยินมาจากข้างนอกทั้งนั้น!"
พูดจบ ทุกคนหันไปมองอู๋เซียวเซี่ยว "แล้วเธอล่ะ"
อู๋เซียวเซี่ยว "..."
"พ่อของฉันทำงานที่สหกรณ์ ตอนนี้กำลังวางแผนจะเปิดร้านขายของชำเล็ก ๆ เขาเพิ่งเริ่มทำเมื่อปีที่แล้ว ดูเหมือนจะไปได้ดี..."
ถังซีเหมียนหัวเราะคิกคัก "งั้นคราวหน้าถ้า้าอะไร ฉันจะไปหาเธอนะ!"
อู๋เซียวเซี่ยวพยักหน้า "ได้เลย!"
ยิ่งถังซีเหมียนไม่ถือตัวกับเธอ เธอก็ยิ่งรู้สึกสบายใจ
พอกลับถึงหอพัก ถังซีเหมียนจัดการนับเงินของตัวเองต่อ และวางเรียงเป็กองทีละนิด
"รวมทั้งหมด 15 หยวน 7 เหมา วัตถุดิบก่อนหน้านี้ก็ยังไม่หมด..."
"รวมกับที่เธอเอากลับมาเท่าไหร่นะ 60 หรือ 70 รวมทั้งหมดก็ 85!"
หลิวเมิ่งเจียยิ้มมองกล่องเงิน "เธอเก่งจริง ๆ เลย 10,000 กว่าหยวนเชียวนะ!"
ถังซีเหมียนยิ้มบางออกมา "น่าเสียดาย ยังไม่พอสักที!"
"เฮ้อ เธอเคยคิดให้สามีเธอมาอยู่ด้วยไหม หาหอพักแยกต่างหาก ให้เขาคอยดูแลเธอ เวลาว่าง ๆ พวกเธอก็แค่ขายของไปเรื่อย ๆ !" อู๋เซียวเซี่ยวเห็นใจถังซีเหมียนจริง ๆ
ถังซีเหมียนพยักหน้าเบา ๆ "ก็ไม่ใช่ว่า จะทำไม่ได้! แต่ก็ต้องถามความเห็นของเขาด้วย!"
ตอนนี้ฉู่เจียงชวนน่าจะหางานได้แล้วสินะ
วันศุกร์นี้ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้น นอกจากทุกคนจะได้กลับบ้านแล้ว ยังมีเื่พิเศษอีกอย่างคือเหลียงผีของถังซีเหมียน
ผู้อำนวยการสถานีและหัวหน้าต่างก็ได้ชิมกันไปแล้ว และแม้พวกเขาอยากจะลองชิมก็ต้องรอไปก่อน! เห็นพวกผู้อำนวยการชอบขนาดนั้น ต้องอร่อยแน่ ๆ !
พอรู้ว่า ตอนเที่ยงมีเหลียงผีของถังซีเหมียน ทุกคนก็รีบตรงไปที่โรงอาหารทันทีที่ถึงเที่ยง
"เอ๋ นายก็จะไปกินเหลียงผีของเสี่ยวถังเหมือนกันเหรอ"
"ใช่ ๆ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบไปกันเถอะ! พวกเรายังไม่ทันเลิกงานเลย หัวหน้าซ่งกับ ผู้อำนวยการก็ไปกันก่อนแล้ว!"
"แย่แล้ว! หัวหน้าไปก่อนแล้ว พวกเราจะไม่มีอะไรกินแล้ว!"
ทุกคนพากันวิ่งไปพลางพูดคุยหัวเราะไปพลาง
ขณะนั้นถังซีเหมียนกำลังยืนอยู่ที่หน้าต่างจ่ายอาหารด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
หลังจากที่เธอทำเหลียงผีเสร็จก็ไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาก็เห็นเหลียงผี 7 - 8 จานถูกโยนทิ้งอยู่บนพื้น ทั้งหมดหกกระจายเต็มพื้นและถูกเหยียบย่ำ!
รอยเท้าสีดำ ๆ นั่นยังไม่รู้ว่า มีอะไรติดอยู่บ้าง น่าขยะแขยงจริง ๆ !
คนที่มาช่วยจ่ายอาหารก็ตกตะลึง "เสี่ยวถัง นี่ไม่ใช่ฝีมือป้านะ!"
494
