"ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงกอดคุณเมื่อคืน" ผมกระซิบตอบเขา "บางทีผมแค่ไม่อยากให้คุณไปไหน อยากให้คุณอยู่กับผม"
จักรมองหน้าผมครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ผมไม่ทิ้งเธอไว้กลางดึกหรอก โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าเธอกลัวขนาดไหน ไม่ต้องห่วงนะ ทุกอย่างจะเรียบร้อย ผมจะไม่ยอมให้แรงสรรค์ทำร้ายเธอเด็ดขาด"
หลังจากนั้นจักรก็ออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมอยู่กับความคิดเพียงลำพัง จักรมีแผนรับมือแรงสรรค์ใช่ไหม? แล้วถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ? ถ้าแรงสรรค์จับตัวผมไปแทนล่ะ? ผมเดินตามเขาไปที่โถงทางเดิน "ระวังตัวด้วยนะครับ" ผมบอกเบาๆ "ผมจะรีบกลับมา" เขาตอบก่อนจะเดินออกไปที่รถ
ผมกลับเข้ามาในบ้าน นั่งลงบนโซฟาด้วยความกังวล กิตกับแตงเข้ามาปลอบ "ไม่ต้องห่วงเ้าตัวเล็ก จักรจะทำทุกอย่างเพื่อให้นายปลอดภัย" แตงชวนดูหนังเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ผมเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็มีผ้าห่มคลุมตัวอยู่ และมีจักรนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ
"เป็ยังไงบ้างครับ?" ผมถามเมื่อตื่นขึ้น
จักรเงยหน้าขึ้น "เหนื่อยหน่อย แรงสรรค์เปลี่ยนแผนแล้ว ตอนนี้มัน้าทั้งหุ้นและตัวเธอ มันเสนอเงินให้ผมสองล้านบาทแลกกับตัวเธอ แต่ผมบอกมันไปว่า ต่อให้มันเสนออะไรมา มันก็จะไม่มีวันได้ตัวเธอไป"
แตงเดินเข้ามาตามพวกเราไปที่ห้องทำงาน เพื่อฟังเสียงดักฟังจากสมชายที่กำลังคุยกับนุ่น
"ทำไมบอสต้องปกป้องนิรันดร์ขนาดนั้นด้วย?" นุ่นถาม
"ปกป้องเหรอ?" รัตน์ (ที่ร่วมแผนด้วย) แกล้งตอบ "ไม่จริงหรอกนุ่น บอสไม่สนใครทั้งนั้นแหละ โดยเฉพาะนิรันดร์ บอสเกลียดจะตายที่ทำกาแฟหกใส่เสื้อ แถมยังทรยศบริษัทอีก นายไม่เห็นเหรอว่าเมื่อวานบอสโกรธแค่ไหนตอนเห็นข่าว"
"นั่นสินะ" นุ่นตอบ "แล้วทำไมพี่ถึงคิดว่าบอสจะไล่นิรันดร์ออกล่ะ?"
"ฉันว่าไล่ออกแน่ๆ" สมชายตอบ "ไปเถอะ ฉันมีงานต้องทำ"
ผมมองหน้าจักรแล้วแซว "สมชายควรได้ขึ้นเงินเดือนนะครับ"
"จริง" กิตเห็นด้วย "เขาโกหกได้แเีเพื่อปกป้องนิรันดร์"
สักพักโทรศัพท์ของจักรดังขึ้น เป็สายจากรัตน์แต่คนพูดคือสมชาย "บอสครับ ผมรู้แล้วว่าใครเป็คนถ่ายรูปบอสกับนิรันดร์" จักรหน้าตึงเครียดทันที "ใคร?"
"นุ่นครับ" สมชายตอบชัดเจน
จักรตกตะลึง "นุ่นเหรอ? แน่ใจนะ?"
สมชายเล่าว่าเขาแอบดูโทรศัพท์ของนุ่นตอนที่เธอให้ยืมส่งเอกสาร เขาเจออัลบั้มรูปลับที่มีแต่รูปแอบถ่ายจักรเต็มไปหมด ทั้งรูปเผลอ รูปซูมจากระยะไกล และรูปที่หลุดไป "ผมว่าเธอไม่ได้แค่เป็สปายครับบอส แต่เธอน่าจะ 'หลงรัก' บอสด้วย มันเหมือนความคลั่งไคล้ส่วนตัวมากกว่า"
นอกจากนี้ สมชายยังกู้ข้อความที่ถูกลบไปในแอปแชทของนุ่น พบว่าเธอติดต่อกับแรงสรรค์มาหลายสัปดาห์แล้ว "ผมก๊อปปี้หลักฐานทุกอย่างไว้แล้วครับ ทั้งรูปและข้อความ ผมกับรัตน์กำลังเดินทางไปหาบอสครับ"
เมื่อวางสาย จักรดูไม่อยากจะเชื่อ "นุ่นสะกดรอยตามเรา และเธออาจจะมีความรู้สึกให้ผม..."
"นั่นมัน... หนักหนาอยู่นะครับ" ผมกระซิบ
กิตกับแตงเข้ามาในห้อง กิตถามว่าเอาไงต่อ จักรบอกว่าตอนนี้ต้องทำตัวให้ปกติที่สุด ห้ามให้นุ่นไหวตัวทัน เราจะรวบรวมหลักฐานเพิ่ม "พยายามทำตัวปกติเข้าไว้ ซึ่งสำหรับเธอ..." จักรหันมามองผมพร้อมยิ้มบางๆ "อาจจะยากหน่อยนะ" ผมกลอกตาใส่เขา "คุณก็พูดได้สิ"
กิตกับแตงขอตัวไปเตรียมมื้อเย็น ทิ้งให้ผมอยู่กับจักรสองคน "ขอบคุณนะครับ" ผมพูดขึ้นมาดื้อๆ
"เื่อะไร?"
"ที่เลือกผมแทนที่จะเลือกเงิน ที่ปกป้องผม"
จักรจ้องมองผมด้วยสายตาที่อ่อนโยน "เธอมีค่ามากกว่าข้อตกลงไหนๆ ที่แรงสรรค์จะเสนอมา อย่าสงสัยในข้อนั้นเลย"
ผมหน้าแดงฉ่า "คุณก็นะ... บทจะพูดจาดีๆ ก็พูดเก่งเชียว"
"ผมพูดเฉพาะตอนที่รู้สึกจริงๆ เท่านั้นแหละ" เขาตอบเบาๆ
เรานั่งอยู่ด้วยกันในความเงียบที่แสนสบายใจ เป็ครั้งแรกในรอบหลายวันที่ความกลัวในใจผมเบาบางลง... แต่ผมรู้ดีว่า การต่อสู้ที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
2K
