ไม่มีเสียงเรียกให้ไปฝึก ไม่มีฝีเท้าในลานหน้าเรือน ไม่มีกลิ่นอาหารที่ซื้อกลับมาก่อนที่เขาจะตื่น
หลินเย่นอนนิ่งบนเตียงฟาง มองเพดานไม้เก่าในความเงียบที่กว้างกว่าเดิม ห้องเล็กข้างๆ ไม่มีเสียงหายใจดังมาแล้ว
เขานอนอยู่เช่นนั้นอีกอึดใจหนึ่ง แล้วจึงลุกขึ้น ตักน้ำ ล้างหน้า สะพายตะกร้า ออกจากซอยตามเวลาเดิมทุกอย่าง
"คงได้พบกันอีกครั้ง"
เสียงของกู่เหวยลอยกลับมาในหัวโดยไม่ได้รับเชิญ เขาไม่รู้ว่าเมื่อไร ไม่รู้ว่าที่ไหน รู้เพียงว่ามันจะเกิดขึ้นแน่นอน และในเวลาที่มันเกิดขึ้น เขาต้องพร้อมกว่าตอนที่ยืนหลบอยู่หลังพุ่มไม้จนขาสั่น
นิ้วของหลินเย่ขมวดแน่นเข้ากับสายตะกร้าโดยไม่ได้สั่ง ก้อนในจุดตันเถียนกระตุกขึ้นครั้งหนึ่งแล้วนิ่งลง
เช้านี้ตรอกซอยคึกคักกว่าปกติ รถม้าเรียงเป็ขบวนตามถนนสายหลักของตระกูล ธงหลากสีติดตามเสาและคันรถ สีชมพู สีเขียวอ่อน สีทอง ลวดลายตราสัญลักษณ์ที่หลินเย่จำได้บ้างและไม่เคยเห็นมาก่อนบ้าง กลิ่นธูปหอมจากขบวนแรกยังค้างอยู่ในอากาศหลังจากที่มันผ่านไปแล้ว
ผู้คนที่เดินสัญจรหยุดมองและซุบซิบกันเป็กลุ่ม หลินเย่เดินเลียบไปตามขอบถนน เสียงจากกลุ่มที่ยืนอยู่หน้าร้านขายผ้าลอยตามมา
"ได้ยินไหม ปรมาจารย์กู่รักษาอาการคุณหนูเหยียนได้แล้ว"
"ฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร เส้นลมปราณแตกขาดขนาดนั้น"
"ยังไม่หายขาดหรอก แค่บรรเทาลง แต่ก็ถือว่าปาฏิหาริย์แล้ว คนอื่นบอกว่าสิ้นหวังไปแล้ว"
"เลยมีคนมาเยี่ยมแสดงความยินดีกัน ขบวนที่เพิ่งผ่านไปนั่นตระกูลเฉินกับตระกูลเว่ย..."
หลินเย่เดินผ่านไปโดยไม่ชะลอฝีเท้าแม้แต่ก้าวเดียว เขานับชื่อตระกูลทั้งสองเก็บไว้แล้ว กู่เหวยรักษาหลินเหยียนได้ นั่นแปลว่าชายชราผู้นั้นยังอยู่ในตระกูลหลิน และธุระที่เขาเอ่ยถึงยังไม่จบ
ซอยซ้ายน่าจะเลี่ยงขบวนรถม้าได้เร็วกว่า
เสียงล้อรถม้าดังขึ้นข้างหลัง คันนี้ต่างออกไป ลำตัวสีม่วงอมเทา ไม้แกะสลักขอบทอง ม้าสองตัวที่ลากนั้นสีขาวล้วนจนดูไม่เหมือนม้าทำงาน หลินเย่หลบชิดข้างทาง
รถม้าเคลื่อนผ่านในระยะที่ไม่ห่างนัก ผ้าม่านข้างบนปิดอยู่ ขณะที่คันรถเคลื่อนผ่านตรงหน้า ลมพัดชายม่านให้แง้มออก
เขาเห็นใบหน้าของเด็กสาวนั่งอยู่ข้างใน
สายตาของนางกวาดออกมาตามช่องที่เปิด แล้วมาหยุดที่หลินเย่ เขามองกลับไปตามสัญชาตญาณก่อนที่จะทันคิดว่าควรมองหรือไม่
อายุราวสิบสี่ปี รูปร่างสูงโปร่งเกินวัย ใบหน้างดงามอย่างที่ไม่มีในตรอกสายรอง สิ่งที่ตรึงเขาไว้ไม่ใช่ความงามนั้น หากเป็ดวงตาสีอมม่วง เย็นและลึก สีเดียวกับหินก้อนหนึ่งที่เขาเคยเห็นในลำธารเมื่อหลายปีก่อนแล้วไม่เคยเจออีกเลย
นางชะโงกหน้าออกมาเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าของเขา
"มู่หว่านหรง"
เสียงหญิงวัยกลางคนดังจากในรถ เฉียบและไม่้าการโต้ตอบใดๆ เงาของเด็กสาวหดกลับเข้าไปหลังม่านทันที
"ท่านแม่... ลูกรู้สึกเหมือนเคยเห็นเด็กคนนั้นที่ไหนมาก่อน"
"อย่าไปเสียเวลากับมดปลวกข้างทาง มุ่งหน้าไปพบปรมาจารย์กู่ได้แล้ว"
ผ้าม่านปิดสนิท รถม้าสีม่วงเคลื่อนต่อไป ล้อบดพื้นหินเป็จังหวะสม่ำเสมอจนเสียงกลืนหายไปในเสียงขบวนอื่น
หลินเย่ไม่ได้มองตาม เขาก้มลงปัดฝุ่นที่ปลายกางเกงตัวเองแทน ท้องของเขาขยับขึ้นมาครั้งหนึ่ง ความรู้สึกเดียวกับตอนที่เดินเข้าใกล้แอ่งดินดำในวันนั้น เบากว่ามาก ทว่าเป็ชนิดเดียวกัน
เขาหันหลังให้ถนนแล้วเดินต่อ
ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีเวลาเตรียมตัว
ความเ็ปแล่นขึ้นจากกลางกะโหลกออกมาทั้งสองข้างพร้อมกัน หลินเย่หยุดกึก โลกเอียง มือข้างหนึ่งคว้าผนังหิน ขาไม่รับน้ำหนัก เขาคุกเข่าลงบนพื้นดินโดยไม่ตั้งใจ มือทั้งสองกดที่ข้างขมับแน่น
คนในตรอกเดินผ่านทั้งสองข้าง บางคนเหลือบมองแล้วก็เดินต่อ บางคนไม่แม้แต่จะหัน เด็กสายรองล้มกลางตรอกไม่ใช่เื่ที่ใครต้องหยุด
ภาพในหัวพุ่งเข้ามาพร้อมกัน กลิ่นคาวเืที่รุนแรงจนคลื่นไส้ทั้งที่ไม่มีเือยู่ใกล้ๆ เสียงที่ไม่ได้ยินด้วยหูแต่ะเือยู่ในกระดูก ใบหน้าจำนวนมากที่เขาไม่รู้จักล้มลงทีละคน และจุดตันเถียนก็ลุกร้อนขึ้นมาพร้อมกันในจังหวะเดียว ไม่ใช่ความอุ่นแบบตอนฝึก มันร้อนราวกับมีถ่านไฟแดงฝังอยู่ข้างใน
ท่ามกลางความวุ่นวายทั้งหมดนั้น มีใบหน้าหนึ่งลอยขึ้นมากลางความมืด เขามองไม่เห็นชัด กลับรู้ว่าหากเห็นชัดจะจำได้ รู้ว่าเคยรู้จักมาก่อนเมื่อนานมากแล้ว
ความเจ็บพุ่งขึ้นถึงยอดครั้งหนึ่ง แล้วทุกอย่างก็ดับลงพร้อมกัน
หลินเย่หายใจสั้นและเร็ว กำพื้นดินไว้แน่นเพื่อยืนยันว่าตัวเองยังอยู่ที่นี่ ยังอยู่ในตรอกของตระกูลหลิน ยังเป็เด็กอายุสิบสองปีที่กำลังจะไปเก็บหญ้าชิงเหอ ทว่ากลิ่นคาวเืนั้นยังค้างอยู่ที่หลังลำคอ และจุดตันเถียนยังร้อนกว่าปกติ
เขาลองขยับมือ นิ้วตอบสนองปกติ ภาพเ่าั้มิใช่ความฝัน และมิใช่ความทรงจำ
"นี่เ้า... ปวดท้องหนักหรือไร"
เสียงดังขึ้นจากเหนือศีรษะ มือหนึ่งจับที่ไหล่ของเขาเบาๆ แล้วปล่อย แล้วจับใหม่ ราวกับเ้าของมือยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรช่วยหรือแค่ยืนดู
"เหตุใดจึงลงไปนอนดิ้นทำหน้าเบี้ยวกลางตรอกเช่นนี้ ทำเอาข้าใจนแทบสะดุดขาตัวเอง"
หลินเย่เงยหน้าขึ้น หลินจ้าวยืนค้ำอยู่เหนือเขา คิ้วขมวดเข้าหากัน มุมปากกลับยกขึ้นข้างหนึ่งโดยที่เ้าตัวคงไม่รู้ มือหนึ่งถือถุงผ้า อีกมือยังจับไหล่เขาไว้
"หรือเ้าเห็นผีกลางวัน"
หลินเย่ปัดมือของหลินจ้าวออกแล้วค่อยๆ พยุงตัวขึ้น ดึงสายตะกร้าให้แน่นกว่าเดิม
"ไม่เป็อะไร"
หลินจ้าวมองดูเขาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ถามต่อ ทว่าก็ไม่ได้เดินจากไป เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น กัดขนมในถุงผ้าเข้าไปคำหนึ่งอย่างสบายใจ ราวกับความเงียบระหว่างคนสองคนไม่ใช่สิ่งที่ต้องรีบทำอะไรกับมัน
"ทำตัวหยิ่งอะไรขนาดนั้นกันเล่า" หลินจ้าวก้าวมาขวางเส้นทาง แขนกางออกเล็กน้อยทำทีจะหยุดรถม้า "พวกเราเด็กสายรองด้วยกัน มีอะไรก็ควรช่วยเหลือกันมิใช่หรือ"
หลินเย่เดินอ้อมไปโดยไม่ตอบ หลินจ้าวเดินตามมาติดๆ
เด็กคนนี้เขารู้จักมาบ้างแล้ว ไม่ใช่คนที่เดินตามเพื่อสร้างเื่ หากเป็คนที่เดินตามเพราะคิดว่าเป็เื่ปกติ พูดง่าย เข้าหาคนง่าย ถูกคนในกลุ่มไว้วางใจโดยที่ดูเหมือนจะไม่ต้องพยายาม
"นี่ นี่" หลินจ้าวเดินเร็วขึ้นมาเคียงข้าง "เ้าสนใจหาเงินด้วยกันไหม"
"รวมกลุ่มล่าหมูป่าเขี้ยวเหล็กรึ ข้าไม่สนใจ"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่" หลินจ้าวส่ายนิ้ว "ครั้งนี้ทำเงินได้มากโขเลย หลายสิบเท่าตัวเลยเชียว"
หลินเย่หยุดเดิน หันมามองหน้าหลินจ้าวสักครู่
"งานอะไร"
หลินจ้าวยิ้มกว้าง
"เห็นไหม เ้าสนใจเข้าแล้ว"
"มีเื่ใดก็รีบพูดมา ข้าต้องรีบไปเก็บหญ้าชิงเหอ"
"ก็ได้ๆ" หลินจ้าวตามมาทันที "ภารกิจนี้ได้สามเหรียญเงิน เ้าสนใจไหม"
ครั้งนี้หลินเย่ไม่เดินต่อ
สามเหรียญเงิน เขาคิดเลขในหัวเร็ว หม้อหลอมโอสถคุณภาพพอใช้ราคาไม่ต่ำกว่าสองเหรียญเงิน ตัวเลขนั้นอยู่เหนือเอื้อมของเขามาตลอด
"ว่ามา เงื่อนไขคืออะไร"
หลินจ้าวพยักหน้า ยิ้มกว้างขึ้นอีกอย่างคนที่รู้ว่าตนพูดถูกจุด
"ช่วยผู้าุโท่านหนึ่งเก็บสมุนไพรที่ป่าหรงซิ่ว งานนี้เหมาะกับเ้าที่สุดเลยใช่ไหมล่ะ" แล้วก็ชี้นิ้วไปทางประตูตระกูลหลิน
หลินเย่มองตามไป
ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมยืนอยู่หน้าประตู เสื้อผ้าไม่ใช่ชุดของคนในตระกูล ข้างตัวมีทหารเคียงข้างสองคน ที่แปลกคือสายตาของทหารทั้งสองไม่ได้จับออกไปรอบๆ อย่างที่คนคุ้มกันทำ มันจับอยู่ที่ตัวชายอ้วนคนเดียว คล้ายเฝ้าไม่ให้หนีมากกว่าป้องกันอันตรายจากภายนอก
มีกลุ่มเด็กสายรองสักเจ็ดแปดคนรุมล้อมอยู่รอบชายผู้นั้น ะโยกมืออาสากันเซ็งแซ่ ชายอ้วนยิ้มรับทุกคนอย่างอบอุ่น ดวงตาของเขาไม่ได้ยิ้มด้วย มันกวาดประเมินเด็กแต่ละคนอย่างเงียบๆ
"เหตุใดเ้าจึงเชื่อคนง่ายดายถึงเพียงนี้"
หลินจ้าวแบมือออกมา บนฝ่ามือมีเหรียญเงินหนึ่งเหรียญวางอยู่
"แค่ลงชื่อสมัครเขาก็ให้ล่วงหน้ามาแล้วหนึ่งเหรียญ สำเร็จได้อีกสอง" หลินจ้าวพูดแล้วถูนิ้วชี้กับนิ้วโป้งเข้าหากัน "อีกทั้งข้าชวนเพื่อนไปได้ ข้ายังได้รางวัลชวนคนอีกหนึ่งเหรียญด้วย!"
หลินเย่มองเหรียญเงินในมือหลินจ้าว แล้วมองไปที่ชายอ้วนท้วมหน้าประตูอีกครั้ง
"เขาชื่ออะไร"
"จู... จูอะไรหนอ" หลินจ้าวเกาหัว "อ้อ จูหรูไฉ"
หลินเย่ทวนชื่อนั้นในใจสองรอบจนแน่ใจว่าจะไม่ลืม
ป่าหรงซิ่ว เขาเคยได้ยินชื่อนั้น ลึกกว่าเขาหมอกเขียวและอันตรายกว่าหลายเท่า ไม่ใช่ที่ที่เด็กสายรองควรเดินเข้าไปโดยไม่มีเหตุผล ภารกิจเก็บสมุนไพรธรรมดา เหตุใดจึงจ่ายถึงสามเหรียญเงิน เหตุใดต้องมัดจำก่อน เหตุใดต้องใช้เด็กสายรอง
คำตอบสุดท้ายลอยขึ้นมาเองในหัวโดยไม่ต้องคิดนาน เด็กสายรองหายไปสักคนสองคน ตระกูลคงไม่เสียเวลาตามหา
ค่าตอบแทนที่สูงเกินจริงมักซื้อบางอย่างที่แพงกว่าเงิน
"ข้าจะตัดสินใจเอง" หลินเย่พูดสั้นๆ แล้วหันหน้ากลับมาทางถนน "ข้ายังต้องไปก่อน"
"สหายเย่... ภารกิจนี้เปิดรับถึงยามอู่ของวันพรุ่งนี้เท่านั้น!"
หลินจ้าวเรียกตามมา เสียงนั้นไม่ได้กวนเหมือนตอนต้นแล้ว
หลินเย่ไม่ตอบ ฝีเท้าช้าลงไปครึ่งจังหวะก่อนจะกลับมาเป็ปกติ
เขาเก็บหญ้าชิงเหอในวันนั้นด้วยจิตใจที่ไม่ได้อยู่กับงาน มือยังคว้าถูกต้น ตายังเห็นว่าต้นไหนได้ต้นไหนไม่ได้ ทว่าหัวไม่ได้อยู่ในหุบเขาแห่งนี้ ป่าหรงซิ่ว สามเหรียญเงิน จูหรูไฉ ทหารสองคนที่เฝ้าอยู่ข้างๆ แต่ละอย่างถูกชั่งน้ำหนักอยู่ในหัวสลับกันไปมา ขมับยังตุบเบาๆ เหมือนยังไม่หายดี
และใบหน้าที่ลอยขึ้นมากลางความมืดนั้น แม้จะมองไม่ชัด มันก็ยังอยู่ที่ขอบความคิด ไม่ยอมจาง
เขาเคยเดินเข้าป่าลึกกว่าที่ควรมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนั้นเขาไม่รู้เลยว่ามีอะไรรออยู่ข้างใน ครั้งนี้เขาก็ยังไม่รู้เหมือนกัน หากแต่ต่างกันตรงที่คราวนี้เขารู้ตัวแล้วว่าไม่รู้ และคนที่รู้ตัวว่าไม่รู้ ย่อมเตรียมตัวได้มากกว่าคนที่คิดว่าตัวเองรู้
ค่ำวันนั้น หลินเย่นั่งขัดสมาธิบนเตียงฟาง เปิดตำราหลอมโอสถที่กู่เหวยให้ไว้ พลิกไปที่หน้าที่หลินตงสอนค้างไว้ ตัวอักษรบนหน้ากระดาษเรียงกันชัดเจนทุกตัว อ่านไปสามรอบแล้วกลับไม่มีรอบไหนที่ผ่านเข้าไปถึงข้างใน
เขาปิดตำราลง ลุกขึ้นยืนกลางห้อง
ท่าที่หนึ่งของหมัดพยัคฆ์ซ่อนคม เขาเริ่มช้าๆ ตามที่หลินตงสอน เท้าวางลง ไหล่ลด ข้อศอกหาจุดที่ถูก ตันเถียนยังร้อนกว่าปกติอยู่ เมื่อเขาเคลื่อนไหว ความร้อนนั้นค่อยๆ กระจายตามเส้นลมปราณ ไม่เจ็บ ไม่กระตุก ร่างกายตอบสนองตามที่สั่ง โครงสร้างยังอยู่ ความจำของกระดูกยังอยู่
เขาหยุดที่ท่าที่สี่ แล้วกลับมานั่งบนเตียง
หม้อหลอมโอสถ สองเหรียญเงิน เสียงของหลินจ้าวหมุนวนอยู่ในหัวไม่หยุด หลินเย่หยิบเหรียญทองแดงขึ้นมาหนึ่งเหรียญ พลิกดูสองด้านในแสงตะเกียงที่กะพริบเบาๆ แล้วกำมันแน่น นิ้วโป้งกดลงบนหน้าเหรียญซ้ำๆ โดยไม่รู้ตัว
คำตอบนั้นชัดเจนั้แ่ก่อนที่เขาจะเริ่มถามตัวเองอีกครั้ง
333
