ตอนที่ 8 รอคอย
ตกบ่าย หลังจากที่เจียงฉือกับกู้ชวนทานอาหารกันเสร็จแล้วก็เดินทางมาโรงเรียนด้วยกัน
“นั่นกู้ชวนห้องสามไม่ใช่เหรอ แล้วผู้ชายที่อยู่ข้างๆ นั่นใครกัน…”ทันทีที่เดินเข้าประตูโรงเรียนมา ก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเป็ระลอกแต่เจียงฉือไม่ได้ใส่ใจ เดินเคียงคู่กับกู้ชวนไปอย่างเงียบสงบ
“เจียงฉือ ทำไมนายถึงมาพร้อมกับกู้ชวนได้ล่ะ”ขณะก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในห้องเรียน เจียงฉือก็ถูกหวังฉิงลากตัวไปถามอีกทางทันทีในตอนนั้นเด็กหนุ่มด้านหลังก็เดินเข้ามาแล้วเช่นกัน เขามองหวังฉิงด้วยสายตาเ็าแวบหนึ่งก่อนจะถอยหลังไป
หวังฉิงรู้สึกราวกับว่าสายตาของเด็กหนุ่มคล้ายอยากจะฆ่าเธอให้ตายอย่างไรอย่างนั้นเธอรู้สึกกลัวจนสะดุ้งโหยง รีบปิดปากตัวเองทันที จนกระทั่งกู้ชวนเดินไปไกลแล้ว ถึงได้ดึงเจียงฉือกลับไปยังที่นั่ง
“เจียงฉือ ตอนที่หลี่เวยมาถึงโรงเรียน ก็โพนทะนาไปทั่วห้องเรียนว่าเห็นนายกับกู้ชวนกินข้าวด้วยกันจริงหรือเปล่า” หวังฉิงกระซิบถามเสียงเบา ขณะที่พูดอยู่ เธอก็คอยมองเด็กหนุ่มที่อยู่มุมห้องอย่างระมัดระวังไปด้วย
“อืม” เจียงฉือตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อน แต่หวังฉิงที่อยู่ข้างๆนั้นกลับอึ้งไปแล้ว
พอได้ยินว่าเจียงฉือไม่ปฏิเสธเลยสักนิดหลี่เวยที่นั่งอยู่ข้างหลังก็ยิ่งได้ใจ “ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าทำไมครั้งก่อนตอนที่ฉันพูดถึงกู้ชวนเขาถึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้น แล้วั้แ่ไหนแต่ไรมากู้ชวนเองก็ไม่เคยใกล้ชิดกับคนอื่นเลยหรือว่าทั้งสองคน…” หลี่เวยเอ่ยขึ้นอย่างคลุมเครือ ทั้งยังพูดเสียงดังราวกับอยากจะให้คนทั้งชั้นเรียนได้ยิน
“ใช่ๆ” ผู้หญิงหลายคนที่สนิทกับหลี่เวยเองก็เอ่ยเสริมอย่างคล้อยตามไม่หยุด
เพื่อนในชั้นเรียนล้วนแล้วแต่มองมาทางเจียงฉือด้วยสายตาแปลกๆทั้งยังชี้นิ้วมาอีกด้วย
‘ปึง’
เด็กหนุ่มขว้างหนังสือไปกระแทกเข้ากับกระดานดำอย่างหงุดหงิดทำให้เกิดเสียงดังลั่น ทั้งชั้นเรียนเงียบเป็เป่าสากทันที หลี่เวยเองก็หุบปากแล้วให้พูดตอนเวลาปกติก็ช่างเถอะ แต่เธอไม่กล้ายั่วโมโหลูกพี่ใหญ่คนนี้หรอกนะ
เจียงฉือหันไปมองเด็กหนุ่มที่เปลี่ยนอิริยาบถแล้วกลับไปหลับต่อคนนั้นพลันเผยรอยยิ้มนุ่มนวล แววตาอ่อนโยน
จากนั้นก็เดินไปที่แท่นบรรยายภายใต้สายตาอึ้งทึ่งของหวังฉิงแล้วเก็บหนังสือของกู้ชวนขึ้นมา
เจียงฉือเห็นว่าบนหน้าปกหนังสือขาวสะอาดนั้นไม่มีตัวอักษรอะไรเลยแม้แต่ตัวเดียวก็ถือโอกาสเขียนชื่อกู้ชวนลงไป ลายมือของเขาสวยงามเรียบง่ายคล้ายกับคนเขียนไม่มีผิด
ระหว่างที่เรียนอยู่นั้น หวังฉิงเขียนโน้ตส่งให้เจียงฉือเพื่อถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของเขาเป็ครั้งคราวเจียงฉือเองก็ไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เขาเล่าเื่ราวั้แ่ต้นจนจบให้เธอรู้ ทันใดนั้นหวังฉิงพลันรู้สึกว่าตนเองนั่นแหละที่ทำให้เื่เล็กกลายเป็เื่ใหญ่
…
“เจียงฉือ ไปกันเถอะ” พอเลิกเรียนตอนบ่ายเจียงฉือที่กำลังง่วนอยู่กับการทำแบบฝึกหัดก็ต้องเงยหน้าขึ้นเพราะเสียงะโเรียกของหวังฉิงเขามองดูแบบฝึกหัดที่ตนเองทำไปแล้วครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “หวังฉิง เธอกลับไปก่อนเถอะ กว่าฉันจะทำเสร็จคงอีกสักพัก”
“งั้นก็ได้ นายก็รีบๆ เข้าละ อย่ากลับเย็นเกินไปนัก”หวังฉิงกำชับเสร็จก็วางใจจากไป
ส่วนเด็กหนุ่มก็ก้มหน้าก้มตาต่อสู้กับปัญหาวิชาคณิตศาสตร์ต่อไป…
“เฮ้อ ในที่สุดก็ทำเสร็จสักที” เจียงฉือยืดกายบิดเอวที่แข็งทื่อพอมองออกไปด้านนอกก็พบว่าฟ้ามืดแล้ว ขณะที่เขาหยิบกระเป๋านักเรียนเตรียมตัวจะกลับบ้านสายตาก็ไปสะดุดกับกู้ชวนที่อยู่มุมห้อง
เจียงฉือบุ้ยปากก่อนจะเดินไปทางหลังห้องอย่างช่วยไม่ได้
“กู้ชวน กู้ชวน” เสียงคุ้นเคยดังเข้ามาในโสตประสาทของเด็กหนุ่ม
“อื้อ” กู้ชวนได้ยินว่าเป็เสียงเจียงฉือ ก็ขยี้ตาด้วยท่าทางสะลึมสะลือบนแก้มขาวใสมีรอยแดงที่เกิดจากการนอนทับเสื้อผ้าอยู่ ผมอ่อนนุ่มกระดกชี้ขึ้นมากระจุกหนึ่ง
เจียงฉือเห็นท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้ของกู้ชวนก็หัวเราะออกมาเบาๆ เขาลูบหัวของเด็กหนุ่ม พยายามกดให้ผมกระจุกเล็กๆ นั้นเรียบลงไป
เด็กหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางการแสดงออกเล็กๆที่เหมือนกับมารดาแสดงความรักอันเอ่อล้นต่อบุตรของอีกฝ่าย แต่เมื่อััอ่อนนุ่มถูกส่งผ่านมารวมถึงกลิ่นสบู่อันเป็เอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก กู้ชวนก็รู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“ทำไมนายยังไม่ไปอีก เลิกเรียนแล้วนะ รีบกลับเร็ว อย่าให้เป็หวัดเหมือนครั้งที่แล้วอีก”เสียงของเจียงฉือดังขึ้นอีกครั้ง เด็กหนุ่มจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกมาพร้อมเขา…
“กู้ชวน บ้านนายเหมือนจะอยู่ทางนั้นไม่ใช่เหรอ”เจียงฉือมองเด็กหนุ่มที่เดินตามตนเองอย่างเงียบเชียบมาตลอดทาง ก่อนจะชี้ไปยังทิศทางตรงข้ามกับทางกลับบ้านของตนเองแล้วเอ่ยถาม
“ฉันจะไปส่งนาย” เสียงเย็นเรียบของกู้ชวนดังขึ้น
“ไม่ต้องหรอก ฉันกลับเองได้” เจียงฉือส่ายหัวปฏิเสธ
“ไม่ปลอดภัย” กู้ชวนหยุดฝีเท้าลง มองมาทางเขาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างบึ้งตึงแล้วพูดขึ้นอย่างเคร่งขรึมจริงจัง
ไม่รู้ว่าเขารู้สึกไปเองหรืออะไรแต่ฟังจากน้ำเสียงของกู้ชวน เจียงฉือััได้ว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกขุ่นเคืองนิดๆ จึงไม่เอ่ยปากพูดอะไรอีก
ทั้งสองเดินต่อไปเงียบๆ พวกเขาเดินเหยียบก้อนกรวดละเอียดด้วยจังหวะสบายๆทำให้เกิดเสียงดังกรอบแกรบไปตลอดทาง
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/2950e7d742c903d7a687d9b0ce2dfde8
219
